DER SAMSON ANDERSOM!

img158

Samson wil vluchtelingen die met veel ontberingen en inspanningen op een Grieks eiland zijn aangekomen niet terug in zee duwen – wat de afgelopen jaren in feite door Europa met 1000den vluchtelingen is gedaan – maar ze met de veerboot naar Turkije, dus buiten de Europese Unie, brengen. Dat is natuurlijk een schoffering van, en toont grote minachting voor deze vluchtelingen. In feite maakt Samson hiermee hun motieven en hun lijden belachelijk. Maar hij voldoet hiermee wel aan het idee van het kabinet van Nederland (een half jaar lang voorzitter van de EU) en de EU, dat met name de grenzen van de EU dicht moeten voor vluchtelingen en de toestroom volgens Rutte naar 0 moet. Alsof daarmee het vluchtelingenprobleem op de wereld is opgelost. Samson en Rutte spelen elkaar de bal toe. Blijkbaar willen ze samen weer in een volgend kabinet.
Samson is slim genoeg om aan het sluiten van de grenzen voor spontaan komende vluchtelingen iets toe te voegen: het op ‘legale’ wijze brengen van vluchtelingen via Turkije naar de EU. Legale vluchtlijnen opzetten vanuit of via landen waaruit vluchtelingen nu naar de EU komen, wordt al lang bepleit door organisaties die daar echt kijk op hebben zoals de Vluchtelingenorganisaties en Artsen zonder Grenzen. Door een deel van dat idee, beperkt tot vluchtelingen via Turkije (die hij deels eerst van Griekenland naar Turkije heeft laten brengen) over te nemen, hoopt Samson de ooit linkse achterban in de eigen PvdA en anderen mee te krijgen.
Een voorspelling doen? Als je de Grieken met hun duizenden kilometers kust nog meer dan nu de hulp om de vluchtelingen op te vangen onthoudt, zullen ze met spijt in het hart de veerboten naar Turkije zien vertrekken. Dat lukt dus (deels). Van georganiseerd en legaal vluchtelingen vanuit Turkije naar de EU brengen komt zo goed als niets terecht. Omdat Erdogan zijn eigen agenda heeft en onmogelijke eisen zal stellen. De pro-Koerdische partij HDP, de derde partij in het parlement, is het voornaamste obstakel voor zijn absolute macht; dus provoceert hij voortdurend met geweld de Koerden in het algemeen en de PKK in het bijzonder. Als je zoals Samson alles inzet op Erdogan, dreig je daarin te worden meegezogen. Bovendien frustreert Erdogan de strijd tegen IS door de rol van de Koerden daarin (als grondtroepen!) niet te accepteren. Dat betekent verlenging van die strijd en dus meer vluchtelingen.
Goede, legale vluchtlijnen opzetten vanuit Turkije naar de EU zal dus zo goed als onmogelijk blijken. Wat blijft er dan over van het voorstel van Samson?: Vluchtelingen die met veel moeite in Griekenland, in de EU dus, zijn aangekomen worden buiten de EU, naar Turkije namelijk, gebracht. Fijn voor de EU? Nee, een schijnoplossing, en in ieder geval asociaal en een schending van mensenrechten.
De Vluchtelingenorganisaties en Artsen zonder grenzen willen iets heel anders. Ze willen op de eerste plaats dat er aan de oorzaak van het vluchten wordt gewerkt, de oorlogen, de hongersnood, de politieke strijd, de uitzichtloosheid, de klimaatverandering. Op de tweede plaats willen ze vanuit ALLE plekken van waaruit vluchtelingen nu de gevaarlijke tocht naar Europa ondernemen veilige routes naar de EU opzetten en de vluchtelingen rechtvaardig maar met gezond verstand over de landen, en in de landen, verdelen. Op de derde, maar niet de laatste plaats, willen ze NIET dat er nu vluchtelingen aan de grenzen van de EU worden tegengehouden, laat staan teruggestuurd, maar dat ze goed worden opgevangen en rechtvaardig verdeeld.
Dat is het omgekeerde van het voorstel van Samson die begint met de grenzen van de EU dicht te gooien en vluchtelingen naar buiten de EU, naar Turkije, te transporteren.
Het is DER SAMSON ANDERSOM (en beter).

We zagen op tv het programma De Arabische Storm. In Tunesië, waar de Arabische lente begon maar net als elders is vastgelopen, zitten werkloze (afgestudeerde) jongemannen samen en vertellen dat hun positie zo uitzichtloos is dat ze maar 2 keuzes hebben: naar Europa of naar IS. Wij kunnen in feite die keuze voor ze maken.

Nog de beste wensen voor 2016 met de omslag van HetWerk66‏

Werk66p1Werk66p2 Werk66p15 werk66p16
Beste mensen,

Graag wens ik u alsnog een Gelukkig 2016. Ik doe dat door middel van de omslag van mijn literair kladschrift HetWerk66. Ik citeer pag. 2: <Bewaart u deze goed, want u krijgt binnenkort 12 pagina’s inhoud toegestuurd.> Verder op pag. 2:

(Dit zijn uittreksels uit een roman waarvan in HetWerk63 van 20 november 2013 een eerste hoofdstuk verscheen getiteld Alles beter dan zo’n pak slaag. In dat hoofdstuk was Driek een jongen van een jaar of acht in wat toen nog de 1e Wereldoorlog heette. Waarschijnlijk zal ik hem in dat verhaal uiteindelijk een paar jaar ouder laten zijn. In onderstaande fragmenten is hij ruim 60 en is het rond 1964.) U leest hoe Driek boven zijn dorp zweeft, over zijn familiebedrijf ‘waar je alles kunt bestellen’, waar we vervolgens een schets van krijgen, en hoe hij vruchteloos bij het sterfbed van zijn broer zit die hem als kind stelselmatig  verkracht heeft (zie HetWerk63 het hoofdstuk ‘Alles beter dan zo’n pak slaag‘)

Ik geef u hierbij ook een link naar het radiointerview dat Emmie Kollau van VPRO Nooit meer slapen met mij had naar aanleiding van een nieuwe uitgave van Eten op zijn Vlaams van Louis Paul Boon: http://meursam.nl/radiointerview-met-meurs-a-m-over-louis-paul-boon-nav-heruitgave-eten-op-zijn-vlaams/

Mijn eigen boek OVER LOUIS PAUL BOON ‘Die twee gebroers en hun zuster, dat was heilig’ vindt u vanzelfsprekend op mijn site www.meursam.nl (weer het oude adres).

Ook graag aandacht voor het feit dat in het kader van 10 Jaar Aan de lange Weg de aanbieding dat de roman slechts voor €10 verkrijgbaar is, verlengd is tot 1 februari 2016. (Daarna weer €19,90) Zie HetWerk pag. 16 in de bijlagen.

Als mijn voornaamste taak voor 2016 beschouw ik het schrijven van de roman waarvan u in de bijlagen een paar korte fragmenten ziet. Op Facebook en twitter zal ik me daarom inhouden. Meer binnenkort, ook over Gust Van Brussel die in 2015 overleed, en Sal Santen, die vorig jaar 100 jaar geleden werd geboren (overleden 25 juli 1998). Zie ondertussen over deze schrijvers mijn website. Tot spoedig. Hartelijke groet, Meurs A.M. Ton

Begin 2016 is mijn website weer teruggekeerd op zijn oude adres: www.meursam.nl . Gelukkig nieuwjaar!

 

Website terug oude adres: www.meursam.nl

Het was de bedoeling de afgelopen dagen de website weer helemaal naar www.meursam.nl te brengen. Dat heeft veel langer geduurd dan verwacht. meursam.nl is lang de oude website (bijgewerkt tot eind 2013) geweest en meursam.nl/wordpress de tijdelijke. Nu dus weer www.meursam.nl , waaruit nog wel, m.n. foto’s en links , zijn weggevallen. Ook moeten nog zaken van de oude website naar de nieuwe worden overgebracht. Excuus daarvoor,  het zal geleidelijk gebeuren. Het emailadres is gewoon: meursam@hotmail.com . Facebookpagina is: https://www.facebook.com/ton.meurs.7, twitter: @TonMeurs

Meurs A.M.

Radiointerview met Meurs A.M. over Louis Paul Boon (nav heruitgave Eten op zijn Vlaams’)

Hier alsnog het radiointerview dat Emmie Kollau op 09 oktober 2015 voor het programma Nooit meer slapen met mij maakte. De VPRO schreef:
<Lang voor schrijvers als Abdelkader Benali en Ronald Giphart met kookboeken op de markt kwamen, schreef de Belgische schrijver Louis Paul Boon er al een over de Vlaamse keuken. In de recepten gaat vaak een heel pakje roomboter en natuurlijk schrijft hij over stoofvlees in bier, witlof en boontjes. Ton Meurs is groot Boon-liefhebber en leest zijn Eten op zijn Vlaams vooral niet om er uit te koken, maar om te genieten van de schrijfkunst. Emmie Kollau spreekt Meurs en probeert de spuitjesstoemp.>

http://www.radio1.nl/…/321395-Eten%20op%20zijn%20Vlaams.html# Het duurt 12 minuten. Emmie leest met een mooier zuidelijk accent dan ik heb enkele ‘recepten’ voor.

Opvang zonder voorwaarden: Kwestie van beschaving

Tegen vluchtelingen als die van Wij Zijn Hier zijn de recente uitspraken gericht van de Raad van Beroep en de Raad van State. In feite zijn dit uitspraken die alleen kijken naar de huidige asielwet en de zogenaamde BedBadBrood-regeling. Zij houden met name geen rekening met De Rechten van de Mens van de VN en het Europees Sociaal Handvest dat daar weer op is gebaseerd. Vorig jaar december is het vluchtelingenbeleid van Nederland op grond van het ESH veroordeeld. Noch op grond van De Rechten van de Mens noch op basis van het ESH kan op zichzelf een verandering van beleid worden afgedwongen. Daarom noemt de Nederlandse regering de uitspraak van het ESH niet dwingend en meent zij deze te kunnen negeren. Zij meent de uitspraken van genoemde Raden daarbij als een steun in de rug te kunnen gebruiken. Toch is dat onzin. De Rechten van de Mens zijn op zichzelf ook niet afdwingbaar – daar zijn andere (grond)wetten, regels en afspraken voor die hierop zijn gebaseerd – maar daarom niet minder dwingend en voor iedereen geldig. Dat geldt ook voor het Europees Sociaal Handvest, het is geldig voor alle landen die het, zoals Nederland, ondertekend hebben. Als Nederland een uitspraak van het Europees Comité voor Sociale Rechten negeert omdat dit Comité geen sancties kan opleggen, dan maakt het zich tot de asociale risée van Europa en ontvankelijk en kwetsbaar voor aanklachten vanuit allerlei hoeken, waaronder die van de NGO’s. Het is niet voor niets dat veel gemeenten en organisaties weigeren voorwaarden, zoals meewerken aan uitzetting, te stellen aan het verlenen van mensenrechten als onderdak (ook overdag), voedsel, gezondheidszorg en onderwijs. De rechten van de Mens en het Europees Sociaal Handvest geven de ondergrens aan waaraan landen moeten voldoen in de behandeling van mensen. Het is een kwestie van beschaving. De Nederlandse regering is door die ondergrens van beschaving heen gezakt. Dat is gelukkig voor de meeste Nederlanders – ondanks de dagelijkse hetze van een PVV en erger – onaanvaardbaar. De situatie is niettemin ernstig, want zolang Nederland blijft vasthouden aan de huidige asielprocedure die onderscheid maakt tussen politieke en economische vluchtelingen – tussen vluchtelingen voor vervolging en die voor honger en klimaatsverandering – , tussen veilige en onveilige landen, tussen vluchtelingen met en zonder papieren, zullen steeds meer vluchtelingen in de hoek van Wij Zijn Hier terechtkomen.
Luister en kijk naar de indrukwekkende toespraak van Marayama van WIJZIJNHIER bij de demonstatie van NIJMEGEN GASTVRIJ op 21 november 2015.

De Climate Miles en Unilever 

Unilever kennen we allemaal. Onze douche en keuken staan vol met zijn producten. Als Unilever meeloopt met de #climatemiles en iets wil vertellen over wat het als wereldwijd productiebedrijf wil bijdragen aan het stoppen van de klimaatverandering, dan is dat een goed ding. Er is een wereld te winnen.
Maar dat deed Anniek Mauser, directeur Duurzaamheid Unilever Benelux, die op 18 november 2015 een dag meeliep, niet. Ze vertelde niet wat Unilever beter zou doen met de producten die het maakt, ze vertelde van een actie waarbij Unilever kinderen etiketten laat plakken op haar doucheproducten met teksten om hun ouders korter te laten douchen. Unilever doet dit samen met o.a. het Wereld Natuur Fonds.
En toen werd ik kwaad. Want dat heeft dus helemaal niets met wat Unilever zelf moet of zal doen te maken. Unilever weet precies wat anderen moeten doen. En bovendien met producten, zoals water en gas, waarbij het zelf geen belang heeft. Het zegt bijvoorbeeld niet: “Gebruik minder shampoo of minder zeep, goed voor het milieu.’ Ik zag die miljoenen potjes, flacons, flesjes, tubes, blikjes, doosjes en buisjes voor me waarvoor Unilever geen verantwoording neemt, die op stortplaatsen, in verbrandingsovens, als zwerfvuil in het milieu terechtkomen, en waarvan, pas de laatste jaren,  een klein deel door de burger zelf gescheiden wordt en daarna door de gemeenschap verzameld en gerecycled. Ik dacht aan al dat plastic, blik, aluminium waarvan die verpakkingen gemaakt worden en de fossiele grondstoffen, zoals aardolie voor het plastic, die daarvoor nodig zijn geweest. Ik dacht aan de inhoud van al dat verpakkingsmateriaal, aan de zepen, de tandpasta’s, de shampoos, de crèmes, de deodorants, de gels, de wasmiddelen, de vetten en vetoplossers, die allemaal in het milieu gespoeld worden, en waar, opnieuw, Unilever geen enkele verantwoording voor neemt. Ik dacht aan de ijsjes, de margarines, kroepoek, worsten en sauzen… Unilever lijkt gespecialiseerd in producten waarvan we best zo min mogelijk gebruiken, zowel voor onszelf als voor het milieu. Het is dan ook in ieder geval een zeer slechte zaak dat Unilever zegt de omvang van het bedrijf te willen verdubbelen. Elk product dat Unilever op de markt brengt is immers slecht voor het milieu. Waarschijnlijk is ook de helft van de producten overbodig en zijn een deel van de bestanddelen van veel producten overbodig. Het is bijvoorbeeld volkomen overbodig dat Unilever een bevolking die daar geen behoefte aan heeft, zoals die van India, aan de deodorant brengt, zoals het wel eens als intentie heeft uitgesproken. Een beperking tot de werkzame stoffen in de producten, het weglaten van nodeloze toevoegingen, zou het milieueffect ook aanzienlijk kunnen indammen.

Ik hoorde Anniek Mauser van Unilever zeggen: ‘Geen groei zonder duurzaamheid, geen duurzaamheid zonder groei.’ Het eerste is een terechte wens, het tweede is onzin. In de natuur groeit alles, geen leven zonder groei, en sterft af – ook een groei- naar iets anders namelijk, recycling. Maar mevrouw Mauser bedoelt de groei van een bedrijf, van de economie, van Unilever. Het is soms beter dat die niet groeien, voor de duurzaamheid, voor het milieu, voor minder opwarming van de aarde. Het is beter voor de belasting van het milieu dat Unilever niet groeit. Ik hoorde mevrouw Mauser zeggen dat ze op de mijlpaal, die elke dag tijdens de wandeling wordt geplaatst,  had geschreven: ‘Geen verantwoordelijkheid nemen is geen optie.’ Verder zei ze: ‘Die verantwoordelijkheid geldt voor iedereen, voor overheden, voor bedrijven, voor NGO’s,  maar vooral ook voor iedereen individueel op dagelijkse basis. (…) En die boodschap wil ik graag meenemen want zonder allemaal in actie te komen en klimaatverandering een halt toe te roepen zullen we ook  geen economische ontwikkeling in de wereld meer hebben. …Eigenlijk gaat het ook over echte gedragsverandering, thuis onder de douche, daarvoor is Waterspaarders een heel mooi programma, dat we hebben opgezet met het Wereldnatuurfonds en … Dat gaat echt heel konkreet over kinderen die thuis eigenlijk het gesprek aangaan met hun ouders. En we laten ze etiketten ontwerpen met een oproep aan hun ouders, op de shampoo en op de douchegel, die komen in de douche te staan, plaats van delict, en dat is een voorbeeld hoe wij proberen gedragsverandering aan te pakken op een manier die niet belerend is (‘plaats van delict’! ) maar die echt blijft hangen, te beginnen bij kinderen, want die zijn de toekomst natuurlijk.’
Toen werd ik dus kwaad, om de onnozelheid waarmee ze zelf gelooft dat het een geweldige vondst is, maar vooral omdat wij die boodschap niet van een vervuiler als Unilever willen krijgen. Het is klef zoals Unilever ons privéleven binnendringt met filmpjes met sprekende dieren die van  onze kinderen een legertje van nieuwe ‘melkbrigadiertjes’ (de ouderen weten nog wat dat zijn) voor het milieu moeten maken en zo de aandacht afleiden van de milieudelicten van Unilever.

Ik dacht aan palmolie en ontbossingen, aan duurzaamheidscertificaten van palmolieleveranciers aan Unilever in Maleisië en Indonesië die niet bleken te kloppen, van thee uit India waarvoor hetzelfde gold (‘het was zo ver weg, multinational/miljardenbedrijf Unilever kon dat allemaal niet controleren’), en ik herinnerde me zoiets als met Shell in Nigeria (vergiftiging van het milieu), het bleek om een 14 jaar geleden na acties van Greenpeace in India gesloten thermometerfabriek te gaan, waarvan Unilever het kwik gedumpt had en waarvan tot op heden de bevolking ziek werd. En ik vond een recente Indiase Rap tegen Unilever hierover en plaatste deze in een tweed en deed mee aan de handtekeningactie om Unilever op zijn verantwoording te wijzen.

Later  keek ik nog eens naar de foto’s en naar het filmpje van de climatemiles, zag hoe de dames Minnesma van Urgenda en Mauser van Unilever naar elkaar lachten,  de zuurstof deed ze goed. Mauser kreeg van Minnesma de lach en de arm om de schouder zoals alle mijlpaalslaanders, en ik voelde me een spelbreker. Het ging er niet om wat er nog allemaal fout was maar om de goede wil tot verbetering.

De volgende dag dacht ik toch weer aan al die Unileverproducten en ging naar de site van Unilever en meende dat ik op de site van een milieuorganisatie, een NGO, was terechtgekomen. De leuzen sprongen me tegemoet. WERKEN AAN EEN BETERE TOEKOMST. Duurzaam leven. DUURZAME GROEI EN MAATSCHAPPELIJKE BETROKKENHEID. Het Unilever Sustainable Living Plan is een blauwdruk voor duurzame groei. EEN BETERE TOEKOMST VOOR KINDEREN. Samenwerking met de FDI World Dental Federation en het World Food Programme. Ons theemerk Lipton steunt projecten op het gebied van duurzame bosbouw in Afrika. Een betere toekomst voor landbouw & boeren. Maar door het volgende soort vage formuleringen weet ik dat Unilever veel meer probeert te suggereren dan er werkelijk gebeurt:

Veel van onze merken bevatten ingrediënten die op ethisch verantwoorde en duurzame wijze zijn geproduceerd en die onafhankelijk zijn gecertificeerd.

  • Dat geldt bijvoorbeeld voor Lipton-thee, dat is gecertificeerd door Rainforest Alliance, en voor het ijs van Ben & Jerry’s, waarvan verschillende smaken onder meer Fairtrade-vanille en -amandelen bevatten.
  • Ongeveer de helft van onze grondstoffen komt uit de land- en bosbouw en dus werken we eraan om onze belangrijkste gewassen 100% duurzaam te maken.

De enige duidelijke mededeling die hier staat is dat Lipton-thee is gecertificeerd door Rainforest Alliance. Maar wat betekent dat dan weer, want ook voor Lipton-thee gold op een bepaald moment dat de certificatie twijfelachtig was. Het lijkt er verdacht veel op dat sinds Unilever in 2008 door Greenpeace werd gedwongen de ontbossing voor palmolie te stoppen is gaan denken: If you can’t beat them, join them. In ieder geval met de mond en op papier. Unilever maakte een vlucht vooruit. Het spreekt  in haar huidige Sustainable Living Plan vooral veel intenties uit. NGO’s kunnen afspraken maken om bijvoorbeeld het zout in voedingsproducten terug te brengen. De druk op het zoutgehalte is zo groot dat daar nauwelijks nog discussie over mogelijk is, Unilever moet wel. Met die palmolie zal het ook wel goed zitten, nog meer ontbossing is niet te verkopen. Unilever werkt samen met De Hartstichting, de Johan Cruyf-foundation, met voedselorganisaties, met scholen, met allerlei clubs overal ter wereld. Maar al die samenwerkingsverbanden draaien heen om de core business van Unilever die niet wezenlijk verandert: Unilever maakt producten waarvan er niet één biologisch en fair trade is en zowel het product als de verpakking veroorzaken een aanzienlijke vervuiling. Ik heb de sterke indruk dat het Sustainable Living Plan voornamelijk een rookgordijn is en beschouw het plan om de productie te verdubbelen zelfs als levensgevaarlijk voor het milieu en de klimaatverandering.
Maar ik zou graag hebben dat de milieuorganisaties het Sustainable Living Plan van Unilever serieus tegen het licht zouden houden en ook het milieueffect zouden onderzoeken van de voornaamste producten inclusief hun verpakking.
Als ik een spelbreker ben, dan beschouw ik dat ondertussen als noodzakelijk in de strijd tegen klimaatverandering.

Indiase Rap tegen Unilever vanwege kwikvervuiling.

Als we onze doorgedraaide regeringsleiders hun gang laten gaan, bombarderen ze binnenkort onze achterstandswijken

David Van Reybrouck over onverantwoorde oorlogstaal tegen IS.
Sociaal bewogen wetenschapper en schrijver David Van Reybrouck geeft een dodelijke kritiek https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=930314833710819&id=266204043455238&fref=nf&pnref=story op de spastische reflex (a la Bush) van regeringsleiders als Hollande. Hadden media en politici maar meer aandacht voor dit soort goed onderbouwde standpunten!
Ik voeg eraan toe: Als we onze doorgedraaide regeringsleiders hun gang laten gaan, bombarderen ze binnenkort achterstandswijken zoals de banlieue, Molenbeek en de Schilderswijk.
Geef de macht voor optreden tegen het grondgebied van IS in handen van de VN, schaf veto van grote landen af. Laat de afzonderlijke landen hun (gewapende) macht afstaan aan deze supranationale organisatie in plaats dat de (super)machten op eigen houtje en uit eigenbelang handelen en elkaar beconcurreren. Laat de VN vooral een PLAN maken, ook voor HOE VERDER als IS met grondtroepen ter plekke verslagen is.
Verander de sociale omstandigheden in de achterstandswijken. Stop hetze tegen ‘allochtonen’ en vluchtelingen. Vervang hetze tegen één godsdienst door een open discussie over alle godsdiensten en (bij)geloof. Gebruik je gezond verstand al je iets zegt. Zeg van IS-aanhangers en – twijfelaars niet: laat ze oprotten, en zeker niet: ze kunnen beter sneuvelen. Om het simpel te zeggen: iedereen heeft een moeder (gehad).
Laten we verder knokken om de macht in onze landen, in Europa en in de wereld fundamenteel te veranderen. Want met banken en milieuvervuilende multinationals (en de regenten die (op) ze steunen) aan de macht, hebben we niet alleen een funeste morele standaard die weer tot allerlei extremisme leidt, maar ook een wereld die ten onder gaat. Verhevig de strijd tegen klimaatverandering. Voor het veranderen van de macht hebben David Van Reybrouck en de G1000 de beste ideeën. Bedankt.

Toen we onverwacht veel gasten kregen

Toen we onverwacht veel gasten kregen
Was het eerste dat we in een asiel stopten
Onze gastvrijheid

Die daar nu zielig wacht
Tot iemand haar weer op komt halen
Iemand die nog wel medelijden kent of mededogen,
In ieder geval iets met mede-
Een medemens

De gastvrijheid hoopt nu op een vluchteling

Boekhandelaar Ton Schimmelpennink schrijft boek

kaftSchimmelpennink

Nu bevriend boekhandelaar, lotgenoot would be-revolutionair en concurrent-schrijver Ton Schimmelpennink mij trots een Zeer Kort Verhaal van A.L. Snijders op You Tube mailt – dat voor 95% uit een nog korter verhaal van Ton blijkt te bestaan – (‘dat heb jij nog niet voor elkaar’), realiseer ik me dat ik over zijn boek overal (Facebook, Twitter, Cultuurnet) de loftrompet heb gestoken, maar niet op mijn eigen website. Dus…

Vrijdag 29 mei presenteerde Ton Schimmelpennink bij zijn buurman, boekhandel Schreurs & De Groot, zijn boek Moedig Zijwaarts. Hij beschrijft zijn wel en wee naar, vooral  in, en ook weg  van zijn boekhandel Schimmelpennink aan de Weteringschans in Amsterdam. Kostelijk! Ik kan me normaal heel goed inhouden maar ben meerdere malen hardop in lachen uitgebarsten.

De ironische vervreemding die ontstaat door over zichzelf als de Boekhandelaar te spreken, werkt uitstekend en aanstekelijk, zoals andere schrijvers over De Dikke Man of meneer K of gewoon K. schrijven. Humor die ontstaat uit gevoel voor de betrekkelijkheid  van, en oog en oor voor, het menselijke doen en laten, inclusief dat van jezelf.  Spot als reactie op een gezonde portie ergernis aan alledaagse mensen en gebeurtenissen. Ironie uitgedrukt in plechtstatig taalgebruik zoals Reve maar ook corpsballen dat doen, de kunst is de juiste maat te vinden, én het moet ergens mee gepaard gaan, mag niet alleen dát zijn, gepaard bijvoorbeeld met dat oog voor juist dat lachwekkende gedrag des mensen.  Ton Schimmelpennink kan dat combineren. Het boek besluit met De kleine geschiedenis van de boekwinkel.

Ik zie bij de uitstaltafel  in het midden van de boekhandel de treuzelende bezoeker, wachtend op het moment dat hij de boekhandelaar even voor zichzelf heeft. Soms ben ik zelf zo’n  treuzelende bezoeker. Want elke vaste klant heeft het gevoel een persoonlijke relatie met de boekhandelaar te hebben.  Dat heeft de boekhandelaar toch maar voor elkaar en is een kunst op zich.

Deze vaste klant had graag wat meer over boekillustrator Mance Post (op 2/12/2013 op 88-jarige leeftijd overleden) gelezen die hij een paar keer op woensdagochtend heeft meegemaakt, maar waarbij hij zich nu afvraagt of de boekhandelaar hem niet weggewenst heeft bij dit voor de boekhandelaar intieme moment.

Zoals na het lezen van dit boek geen bezoeker het meer in zijn hoofd zal halen de boekhandel  te bezoeken voor de boekhandelaar zich in de ochtend  heeft geïnstalleerd, zijn koffie genuttigd, zijn krantje uit, en dan zijn karakteristieke kop uit zijn cocon steekt en denkt:  Ziezo, laat ze nu maar komen. Dat laatste geldt wat mij betreft ook voor de lezers van zijn boek.

REDFIELD
Toen Ik pas boekverkoper was overviel mij wel eens de neiging een klant ongevraagd te behoeden voor de aanschaf van een bepaald boek. Maar van die bemoeizucht werd ik op enig moment nogal hardhandig afgeholpen. Het was in die dagen dat
De Celestijnse Belofte als warme broodjes over de toonbank vloog. Toch maar eens zelf lezen, dacht ik. En zo is het gekomen dat ik de volgende ochtend behoorlijk chagrijnig naar die stapel Redfields zit te kijken, terwijl een mevrouw binnenstapt en dat boek van de stapel pakt. Even denk ik nog: Zo, dat ruimt lekker op, maar ik zeg: Zou u dat nou wel doen?
Dát was het eerste foutje.
Hoezo, vroeg ze verbaasd, wat mankeert er aan dat boek?
Helaas is mijn aura reeds zo vervuld van negatieve aardstralen, dat ik er nog een schepje bovenop doe: Ik heb het toevallig gisteren gelezen en ik werd er een beetje misselijk van. Amerikaanse goeroe-shit. Echt heel erg mevrouw!
En dát was het twééde foutje.
Meneer, roept ze met stemverheffing, terwijl de bliksem zo’n beetje uit haar oren knettert. Als ik u nu vertel dat ik dit boek cadeau ga doen, omdat die Redfield mij enorm heeft geholpen, wie denkt u dan wel die u bent?
Graag had ik op dat moment willen wegzakken onder het vlondertje van de toonbank om haar met een piepstemmetje toe te roepen: Me Tarzan, you Jane? Maar er was geen redden meer aan.
Het moge duidelijk zijn dat sindsdien het adviesbeleid van de winkel radicaal is gewijzigd.

 

Het boek Moedig zijwaarts, 195 pag., gebonden mét leeslint,  van Ton Schimmelpennink, ISBN 9789081517324, koop of bestel je bij Boekhandel Schimmelpennink, Weteringschans 177, 1017 XD Amsterdam Telefoon: 020 623 096, want zoals de boekhandelaar zegt: Wat bol.com kan kunnen wij ook.