Mijn website was gehackt

Attentie, mijn website was enige weken gehackt. De provider heeft deze hack weer opgeheven, waarvoor hartelijk dank. Het lijkt erop dat iig de meest recente berichten zijn gebleven, maar ook duidelijk is dat de meeste afbeeldingen zijn verwijderd. Ik werk momenteel hard aan een nieuw verhaal De Mensensmokkelaar van Amsterdam en aan een nieuw nummer van mijn tijdschrift HetWerk (66A)waarin dat verhaal zal verschijnen.
Dat gebeurt binnen enkele dagen. Daarna zal ik geleidelijk aan ook mijn website zo veel mogelijk herstellen. Met excuses voor het ongemak, zeg ik dan zoals iedereen in zo’n situatie.

Meurs A.M.

Writers Resist Literaire manifestatie voor vluchtelingen van Wij Zijn Hier. Doneer aub!

  1. WRITERS RESIST15 Jan. 19.00u, deur open 18.30u. Literaire happening voor fondswerving voor Wij Zijn Hier. Streven €2000! D.w.z. 1 week leven! voor de 200 vluchtelingen tussen procedures die van de overheid NIETS krijgen, geen verblijfsvergunning, geen onderdak, geen voedsel, geen kleding, geen onderwijs, geen werk, geen erkenning van hun bestaan, geen leven! Krijgen ze van u die €10 om een week van te leven? Heel hartelijk dank!
    Butcher’s Tears Karperweg 45, 1075LB A’dam. Bent u verhinderd? Doneer! WRITERS RESIST voor Wij Zijn Hier:
    https://www.pifworld.com/…/hDHfpHhNd4g/writers-resist/donate
    Dank u wel!

Het spijt me, maar mijn nieuwjaarsboodschap is een aanklacht

Het spijt me, maar mijn terugblik op het jaar 2016 en  tegelijk mijn nieuwjaarsboodschap kan niet anders zijn dan een aanklacht. Een dubbele aanklacht dan nog, en niet eens van mezelf, ik heb even geen woorden, maar een van twee mensen die het afgelopen jaar zijn overleden.

De ene is mijn broer GERARD die op 1 december op 64-jarige leeftijd overleed aan longkanker nadat hij zijn leven lang in de gezondheidszorg had gewerkt. Hij schreef als afscheidsbrief  een aanklacht tegen de huidige organisatie van de gezondheidszorg.

De andere is van HASHIM, 33 jaar, vluchteling uit Soedan, lid van We Are Here, die op 5 juli overleed als gevolg van zelfdoding. Hij was toen 6 jaar in Nederland, 3 jaar in de asielprocedure, 3 jaar erbuiten. Zijn aanklacht is in de  vorm van 2 statements tegen het asielbeleid in Nederland en in Europa en tegen zijn eigen behandeling. Het  eerste statement van Hashim is van april 2014, gepubliceerd in juni 2014, het  tweede is van april 2016, gepubliceerd op 1 juni 2016.
Ik wens ons een solidair 2017.

 

MIJN BROER GERARD, OP 1 DECEMBER OP 64-JARIGE LEEFTIJD OVERLEDEN AAN LONGKANKER, EN ZIJN AANKLACHT TEGEN DE ORGANISATIE VAN DE GEZONDHEIDSZORG

Zijn afscheidsbrief werd  op 7 december op de afscheidsbijeenkomst voor de crematie voorgelezen en opgenomen in een  boekje met brieven aan Gerard waarvan hij de meeste nog heeft kunnen lezen.

 

 

gerard
gerardklachtgezondheidszorg1

gerardklachtgezondheidszorg2

 

1E STATEMENT GEDAAN IN APRIL 2014, GEPUBLICEERD IN JUNI 2014, VAN HASHIM, VLUCHTELING UIT SOEDAN, OP 33-JARIGE LEEFTIJD OVERLEDEN DOOR ZELFDODING, 6 JAAR IN NEDERLAND, 3 JAAR IN DE ASIELPROCEDURE, 3 JAAR ERBUITEN

‘Zo geraakte ik in een oneindige beweging van draaikolken, met het gevoel geen normaal bestaan te hebben, en stierf elke intellectuele ambitie in slow motion in mij als gevolg van mijn wrede ervaringen en lijden.’ (uit Statement van Hashim gepubliceerd op 24 juni 2014)

Zijn eerste statement deed Hashim in april 2014 tijdens The march for freedom van Brussel naar Straatsburg. Ik ben een vluchteling werd gepubliceerd werd op 25 juni 2014 in de voorloper van SPREAD THE WORDS, Freedom not Frontex. In april 2016 zag Hashim een metgezel van De Mars voor de vrijheid terug en deed bij die gelegenheid zijn tweede statement. In het internetmagazine SPREAD THE WORDS werd en wordt dagelijks in meerdere talen een statement van een vluchteling opgenomen. De Nederlandse vertaling van de statements van Hashim wordt daar nu ook toegevoegd.

WAHStatementHashim24062016

Ik ben een vluchteling

Ik ben een vluchteling.
Ik verliet mijn land om veiligheidsredenen
en vanwege de politieke maatregelen,
ik vluchtte voor een politiek
die de menselijkheid geweld aandoet.
Ik kwam naar Europa
omdat Europeanen geloven in mensenrechten,
die daar al lang geleden zijn ingesteld.
Ongelukkig genoeg
heb ik me tegenover zeer ernstige problemen
geplaatst gezien
nadat ik in Griekenland was geraakt.
Onderdeel hiervan is de onderdrukking
van mensen met een zwarte huid,
het schenden van de mensenrechten
van een vluchteling.
Er bestaan geen mensenrechten
voor vluchtelingen in Griekenland.
Zoals dat van huisvesting,
werk en medische verzorging.
Zelfs in de basisbehoefte aan
voldoende voedsel om in leven te blijven
wordt niet voorzien,
noch geniet je bewegingsvrijheid
binnen het land.
Het ergst, alle wegen voor vluchtelingen
om te integreren
in het normale maatschappelijke leven
in Europa
zijn geblokkeerd,
en lange tijd leed ik daar
onder de uitzonderlijk zware omstandigheden.
Wat me er toe dwong
naar een ander Europees land
te vertrekken,
een dat zou voorzien in
betere mensenrechten voor vluchtelingen.
Maar jammer genoeg
zijn er geen grote verschillen
tussen de landen in Europa.
Als het gaat om het schenden en onderdrukken
van het recht van een vluchteling,
het vertragen en uitstellen van de procedure
en het verstrekken van verblijfspapieren voor vluchtelingen,
het unfair en ongelijk toepassen van het burgerrecht,
en het verhinderen van vluchtelingen om vrij te integreren
in de Europese maatschappij.
Als het gaat om het brengen van vluchtelingen
in wrede omstandigheden,
in isolatiekampen weg van de burgers
en het normale leven.
Zo geraakte ik in een oneindige beweging van draaikolken,
met het gevoel geen normaal bestaan te hebben,
en stierf elke intellectuele ambitie
in slow motion in mij
als gevolg van mijn wrede ervaringen en lijden.
Nadat ik in Nederland asiel had aangevraagd,
is daar de niet te rechtvaardigen
afwijzing van mijn asielverzoek,
waarna ik ben geconfronteerd met de wrede werkelijkheid
van het eindeloze lijden van het zonder papieren
in Europa zijn,
dat erin bestaat altijd subject te zijn
van controle op basis van huidskleur,
van in de gevangenis te worden geworpen
en voor lange tijd in een detentiecentrum.
En terwijl ik als vluchteling geen enkele toegang heb
tot een normaal leven,
mij elke vorm van psychologische stabiliteit ontbreekt,
levend in voortdurende angst
om elk moment gearresteerd te worden
door een van de immigratieagenten
of andere autoriteiten belast met
het controleren van vluchtelingen,

bekruipt mij het gevoel
dat ik gevlucht ben
voor onderdrukking
om in een ander soort onderdrukking
terecht te komen.

STATEMENT VAN HASHIM, ‘IK BEN EEN VLUCHTELING’ ,gepubliceerd in het Arabisch, Engels en Frans in het internetmagazine FREEDOM NOT FRONTEX d.d. 24 juni 2014: https://freedomnotfrontex.noblogs.org/post/2014/06/24/statement-هاشم/ Nederlandse vertaling
Meurs A.M

 

2E STATEMENT GEDAAN IN APRIL 2016, GEPUBLICEERD IN JUNI 2016, VAN HASHIM, VLUCHTELING UIT SOEDAN,  OP 5 JULI OP 33-JARIGE LEEFTIJD OVERLEDEN DOOR ZELFDODING, 6 JAAR IN NEDERLAND, 3 JAAR IN DE ASIELPROCEDURE, 3 JAAR ERBUITEN

HASHIM, 33 jaar, vluchteling uit de door staat en stad meest verwaarloosde groep vluchtelingen van Wij Zijn Hier, stierf op 5 juli 2016 rond 18.00u. Hij lag daarvoor enkele dagen in coma nadat hij te water was geraakt. Het internetmagazine SPREAD THE WORDS publiceerde op 1 juni deze verklaring van Hashim (eigen vertaling uit het engels, waarbij ik < So, that’s mean> niet heb vertaald als stond er <So, that means>, wat wel gebeurd is in de Franse vertaling)
In april 2016 zag Hashim een metgezel van De Mars voor de vrijheid terug en deed bij die gelegenheid zijn tweede statement. Een eerder statement deed Hashim in 2014 tijdens The march for freedom van Brussel naar Straatsburg. Dat statement ‘Ik ben een vluchteling’ werd gepubliceerd op 25 juni 2014 in de voorloper van SPREAD THE WORDS, Freedom not Frontex. In het internetmagazine SPREAD THE WORDS werd en wordt dagelijks in meerdere talen een statement van een vluchteling opgenomen. De Nederlandse vertaling van de statements van Hashim wordt daar nu ook toegevoegd.

 

IK KOM UIT SOEDAN

Ik kom uit Soedan en mijn eerste asielaanvraag was in Nederland. Ik woon hier nu 6 jaar, 3 jaar in de asielprocedure en 3 jaar erbuiten.

Het leven buiten de asielprocedure, of het leven zonder geldige identiteitspapieren is voor mij als vluchteling niet makkelijk.

Waarom ik hier in Europa ben? Omdat ik beschermd wil worden tegen mijn regering en tegen de oorlog. Er is waar ik vandaan kom geen vrijheid, er zijn geen mensenrechten.

En toen kwam ik in Europa aan. Ik geloofde al in Europa, ik zou er mensenrechten vinden. En dan vond ik er in feite iets heel anders. Europa gelooft in mensenrechten. Zij denkt dat zij ze heeft uitgevonden. Ik leefde op straat. Het is onmogelijk voor een mens om op straat te leven zonder iets, niet wetend waar te gaan, zonder vrienden.
Bovendien, als je zonder papieren wordt opgepakt, brengen ze je naar de gevangenis. En dan weet je niet voor hoe lang. Ze kunnen je 2 jaar vasthouden. En misschien je proberen terug te sturen. Terwijl het in mijn streek, Dafur, nog steeds niet veilig is. Als ik terugga, sterf ik.

En toen lieten ze me vrij. Ik stond terug op straat. Dat overkwam me 2 keer. Waar zijn de rechten? Waar is de menselijkheid? Waar zijn de mensenrechten?

Dat is het gemene, ik verloor mijn recht om mens te zijn. In mijn land, en in Europa.

Zie hier het 2e statement van Hashim ‘Ik kom uit Soedan’ in het engels en het frans:
http://www.spread-the-words.de/?p=3744&lang=fr

 

Vluchtelingen met hun matras van hot naar her. Noodoproep!

28 december. De noodoproep voor vrachtbus en chauffeur is ingetrokken. In overleg met de vuilophaaldienst mag het meubilair van de vluchtelingen op straat worden gezet. Tragisch dat door gebrek aan nieuwe woonruimte en mogelijkheid tot opslag zij zo hun schamele spullen kwijtraken. De noodoproep voor opvang blijft gehandhaafd, alsook het appel aan de burgemeester.

Ook op 27 dec. is, ondanks het vinden van een pandje, de noodtoestand voor tientallen mensen van Wij Zijn Hier niet opgeheven. Vrachtbus en chauffeur nodig en onderdak!

HELP! VANDAAG 24 DECEMBER GEEN PLEK MEER VOOR 30 MENSEN! GEEN PLAATS MEER VOOR HUN SPULLEN.
VANDAAG NOG OPVANG VOOR MENSEN GEZOCHT, OPSLAG VOOR SPULLEN GEZOCHT (alles wat niet kan worden opgeslagen moet op straat achterblijven en is verloren)
06 86263381
wijzijnhier.org/ Stuur een privébericht!

Facebook Meurs A.M.

WIJS DE BURGEMEESTER OP ZIJN VERANTWOORDING:
https://www.amsterdam.nl/bestuur-organisatie/…/burgemeester/

wahmatrassen5

We hebben het in deze tijd van het jaar over mensen die niemand wil hebben. Voor wie geen plaats is in de herberg.
Ze worden mensen die nergens recht op hebben genoemd. Voor wie mensenrechten niet bestaan.
Uitgeprocedeerd is uitgeprocedeerd. Ze moeten terug. Enkele reis Afrika. Ze hebben hier niks te zoeken. Het zijn gelukzoekers. Maar dat geluk is hier niet. Tenminste niet voor hun. Wij hebben het zelf al moeilijk genoeg.
En zij willen alles voor niks. Eten, slapen, kleding, dure telefoons, voor niks. En belasting betalen, ho maar! Wij krijgen ook niks voor niks en wij betalen belasting.
En onze ouderen, die hebben het heel wat moeilijker dan hun. Maar daar heeft niemand het over.
Al die verhalen. Puur emotionele chantage. Ze zijn toch zelf in die bootjes gestapt. En om die mensensmokkelaars te betalen hadden ze wél geld. Stel voor dat die boten wel allemaal aangekomen waren. Dan was het hier nog veel erger geweest. Dat kan toch niet! Wij kunnen toch ook niet met zijn allen daar naar toe.
Op zichzelf hebben wij niks tegen die mensen. Goed, ze zijn anders dan wij. Maar hier heb je ze ook in soorten. Maar dat ze naar hier gekomen zijn, dat nemen we ze kwalijk. En met zovelen. Wij gaan toch ook niet met zijn allen daar naartoe… of wel soms? Nou dan!
Sinds 12 december, toen ze hun kraakpand moesten verlaten, zwerven tientallen ‘ongedocumenteerde’ asielzoekers met hun matrassen door Amsterdam, via portieken en van de ene tijdelijke en onverwarmde schuilplaats naar de andere. De kosten van het opruimen door de gemeente van het ‘meubilair’ dat ze noodgedwongen hebben moeten achterlaten omdat ze geen andere plek hadden, kan door mevrouw Yesilgöz van de VVD met behulp van de Telegraaf opnieuw breed worden uitgemeten.
Ze zijn ‘ongedocumenteerd’ omdat de Nederlandse staat ze geen verblijfspapieren wil geven en evenmin de documenten kan regelen waarmee ze teruggestuurd kunnen worden. Zelf kunnen de vluchtelingen niet terug omdat de reden van hun vlucht, oorlog, terreur, dictatuur, nog steeds bestaat.
Wat op de site van de gemeente Amsterdam staat – dat ongedocumenteerden ’s nachts in de BedBadBroodvoorziening terecht kunnen – is een leugen, want er zijn maar 160 plaatsen, en die zijn bezet, en er zijn minstens 700 ongedocumenteerden in Amsterdam. Bovendien wordt door deskundigen BedBadBrood, waarbij men tussen 9 uur ’s morgens en 16 uur de straat op moet, niet geschikt gevonden voor mensen die of aan een nieuwe asielprocedure moeten werken, of toch, als bijvoorbeeld de situatie in hun land gewijzigd is, zoals nu wellicht in Ghana, aan terugkeer. Groningen bijvoorbeeld heeft daarom een 24uursopvang voor ongedocumenteerden, een BedBadBrood-Plus.
Kritiek op het beleid van Amsterdam wordt door de burgemeester en door dezelfde mevrouw Yesilgöz van de VVD listig en zeer demagogisch gekwalificeerd als een persoonlijke aanval op ‘onze’ hulpverleners van Hvo-Querido en Leger des heils. De hulpverleners zelf ervaren de ‘ondersteuning’ van de kant van mevrouw Yesilgöz, in de vorm van een aanval op hun (potentiële) cliënten van Wij Zijn Hier en zijn supporters, als hoogst ongemakkelijk.
Hoe is het mogelijk dat Amsterdam mensen de straat op smijt die de lichamelijke en psychische gevolgen dragen van de reden waarom ze uit hun land zijn gevlucht, én van wat ze onderweg op de vlucht hebben meegemaakt? Zonder enige cent of voorziening en in de kou! Terwijl aan de andere kant een organisatie als HvoQuerido terecht ‘bemoeizorg’ toepast, op mensen afgaat die buiten slapen en deze de opvang in probeert te krijgen.
Dat is mogelijk omdat burgemeester Eberhard van der Laan zich achter staatssecretaris Klaas Dijkhoff kan verschuilen die formeel verantwoordelijk is. De staatssecretaris kan weer naar het uitzendcentrum in Ter Apel verwijzen. En Ter Apel kan de mensen weigeren omdat er binnen de gestelde termijn geen zicht is op uitzetting. Niemand is dus formeel schuldig.
Allen kunnen hun handen wassen in onschuld.
Daar zijn de vluchtelingen die nu al bijna 2 weken met hun matrassen van hot naar her zwerven het slachtoffer van. De Amsterdammers en hun gemeenteraad mogen dit niet langer tolereren.wahmatrassen8
wahmatrassen4wahmatrassenwahmatrassen2

Het begint met een standbeeld dat zich omdraait (gedicht van Willem M. Roggeman)

(inleiding bij mijn gedicht voor mijn op 1 dec. 2016 overleden broer Gerard, uitgesproken op de afscheidsbijeenkomst voor zijn crematie op 7 dec. 2016, hier gevolgd door het gedicht van Willem M. Roggeman, waarvan de slotregels mij blijkbaar hadden geïnspireerd)

Precies 2 weken geleden nam ik afscheid van mijn broer Gerard. We haalden herinneringen op. Ik vertelde dat ik me herinnerde hoe hij als jongen ‘s morgens vroeg in zijn onderbroek gehurkt naast de kachel zat te zeuren. Hij vertelde hoe hij, voor straf naar boven gestuurd, het daar niet uithield, en stil voetje voor voetje de trap af probeerde te dalen, doodsbang dat hij terug gecommandeerd werd. Op de terugweg in de auto combineerde ik onze 2 herinneringen in een gedicht dat later nog aan Gerard is voorgelezen. Thuis controleerde ik de slotzinnen, die inderdaad erg leken op die van het gedicht dat al vele jaren naast mijn bureau op de deur hangt: < Het begint als een standbeeld dat zich omdraait>, een van mijn favoriete gedichten aller tijden (zie hieronder), van Willem M. Roggeman, maar besloot dat dat toewerken naar <er niet meer zijn> niet anders kon eindigen. Toen ik het gedicht overlas realiseerde ik me dat ik niet alleen ons beider herinneringen had opgeschreven maar ook vooruitgelopen was op dit moment, dat wij hier staan en Gerard er niet meer is.

 

Het begint met een standbeeld dat zich omdraait
en vragend kijkt welke afstand het in al die jaren heeft afgelegd.

Als het zuchten
van een bed
dat jarenlang
de liefde
heeft gekend
en nu alleen blijft.

Als een dolle metronoom die steeds sneller tikt.
Als het morsen van woorden op een hoofdkussen.
Als de blik van oude mannen
op geschilderde portretten uit vroeger eeuwen
in een donkere gang  waar nooit meer iemand komt.

Zij kennen het geheim.
Hoe ouder men wordt, hoe
trager men leeft. Of is er
iets mis met de tijd?
Zij kijkt mij aan alsof
ik er nog was.
De tijd ontsnapt
haar. Kijk maar,
ik ben er al
niet meer.
ik ben er
niet
eens
meer.

Willem M. Roggeman

Gerard

Op woensdag 7 december namen we definitief afscheid van onze broer Gerard die net geen 65 werd en stierf aan longkanker. Namens zijn vrouw Laetitia en dochters Wiene Meurs en Eef Meurs, broers, zusters, schoonfamilie en vrienden werden mooie herinneringen voorgelezen die in een boekje waren uitgebracht. Opvallend is de brief van Gerard zelf, waarin hij zijn dank uitspreekt aan Buurtzorg en de huisartsen en, als ‘professional’ in de gezondheidszorg, ook aan zijn cliënten, zijn ‘leerlingen’ en hun ouders, maar hij tegelijk ernstige kritiek uitoefent op de gezondheidszorg zelf en ook aangeeft welke punten moeten veranderen. De brief begint als volgt:
<Lieve allemaal,
Graag wil ik jullie nog iets meegeven, namelijk mijn visie op de algemene gezondheidszorg als jarenlang professional zijnde en als patiënt het afgelopen jaar.
Momenteel schaam ik me diep voor hoe het in Nederland met de gezondheidszorg is gesteld.

Ik hoop van harte dat het voor jullie en de toekomstige generaties verbeterd wordt.>

Ik las een gedicht voor waarin ik Gerard zelf aan het woord liet en leidde dat zo in:

Precies 2 weken geleden nam ik afscheid van mijn broer Gerard. We haalden herinneringen op. Ik vertelde dat ik me herinnerde hoe hij als jongen ‘s morgens vroeg in zijn onderbroek gehurkt naast de kachel zat te zeuren. Hij vertelde hoe hij, voor straf naar boven gestuurd, het daar niet uithield, en stil voetje voor voetje de trap af probeerde te dalen, doodsbang dat hij terug gecommandeerd werd. Op de terugweg in de auto combineerde ik onze 2 herinneringen in een gedicht dat later nog aan Gerard is voorgelezen. Thuis controleerde ik de slotzinnen, die inderdaad erg leken op die van het gedicht dat naast mijn bureau op de deur hangt: < Het begint als een standbeeld dat zich omdraait>, een van mijn favoriete gedichten aller tijden, van Willem M. Roggeman, maar besloot dat dat toewerken naar <er niet meer zijn> niet anders kon eindigen. Toen ik het gedicht overlas realiseerde ik me dat ik niet alleen ons beider herinneringen had opgeschreven maar ook vooruitgelopen was op dit moment, dat wij hier staan en Gerard er niet meer is.
GERARD
Voetje voor voetje
Ga ik naar het trapgat
Ik wil niet meer alleen zijn
Boven in de kou
Met één voet
Een treetje naar beneden
Ik luister
Niemand roept iets
Van naarboven jij!
Dus trek ik de andere voet
Voorzichtig bij
Blijf doodstil staan
In mijn eigen adem
Hoor alleen mijn eigen adem
Kan dus nog wel een voetje
Een deur gaat open
Mijn hart klopt
Maar hèhè, het is niet de gangdeur
Dus trek ik de andere voet
Ook al weer bij
Nog steeds niemand
Ooit raak ik zo beneden
Waar het warm is
Waar mensen zijn
Ik kijk niemand aan
En hurk naast de kachel
Niemand zegt
Ga terug naarboven gij!
Ik maak een zacht zoemend geluid
Zeur een beetje
Kijkend naar de grond
Wieg naarvoor en naarachter
Zoeoeoemmmm Zoeoeoemmmm
Ik zit in een cocon
Niemand ziet me
Niemand maakt me iets
Ik ben er niet
Ik ben er al niet meer
Ik ben er allang niet meer
Meurs A.M.

Sponsor boeken geschonken aan vluchtelingen van WAH

wahposter2a4GISTEREN VOL TROTS 38 BOEKEN KUNNEN SCHENKEN AAN DE VROUWEN VAN WIJ ZIJN HIER in de Burgemeester Roëllstraat.
Sponsor aub boeken geschonken aan vluchtelingen van Wij Zijn Hier. Dank!
Please sponsor books given to refugees of We Are Here (WAH) Thanks!
Literatuur, grammatica’s, taal(reis)boekjes, (prenten)woordenboeken, sprookjes, strips, sagen en legendes.
Literatuur, meestal hetzelfde boek in 2 talen/ Literature, mostly the same book in 2 languages
Maak aub uw sponsorbedrag over naar/ Subscribe please the amount you are sponsoring to
NL53INGB0005419523 van /from Hr A M J Meurs Amsterdam
en als u wilt, noem het boek en of u uw naam wilt zien vermeld/
and if you like, mention the book and if you want your name mentioned.
Welk boek wilt u als vluchteling graag hebben? Which book would you as a refugee like to get?
Welk boek wilt u als sponsor graag schenken?
Which book would you as a sponsor like to donate?
Dank aan/ Thanks to boekwinkels/ bookshops Schimmelpennink, Fenix en Streppel!

U waardeert de aanschaf van een of meerdere reeds door ons verworven boeken, en sponsort deze door het bedrag over te maken naar de hiervoor gereserveerde bankrekening NL53INGB0005419523 van
Hr A M J Meurs te Amsterdam ovv betreffende boek of boeken. Van het door u overgemaakte geld worden nieuwe boeken aangeschaft. Zowel boeken als geschonken bedragen worden op Facebook en op de website www.meursam.nl vermeld, met indien gewenst, uw naam of initialen of anoniem, en met de boeken die ervoor zijn gekocht.
Ook wanneer de boeken daadwerkelijk aan de vluchtelingen van WijZijnHier worden overgedragen, wordt dit op of FB, Twitter en de website vermeld.

Wilt u Wij Zijn Hier IN HET ALGEMEEN steunen, dat kan, en uw hulp (voor onderdak, voedsel, medicijnen, kleding, verwarming, advocatuur, reizen naar ambassades en consulaten; zij krijgen niets van staat of stad) is heel erg hard nodig. Maak een door u gekozen bedrag aub over naar:
Stichting Vrouwen Tegen Uitzetting o.v.v. We Are Here NL57 INGB 0006 4956 66. BIC/SWIFT: INGBNL2A
De stichting is een ANBI met RSIN 81489021 en maakt dus voor donateurs belastingaftrek mogelijk.
Een periodieke overschrijving van bijvoorbeeld €5 per maand komt als GIFT direct voor belastingaftrek in aanmerking en brengt een stuk meer zekerheid voor de vluchtelingen van WijZijnHier. Hartelijk dank. Het gaat om medemensen die niets hebben als ze het niet van mensen als u krijgen.
https://www.facebook.com/WijZijnHier/

Reeds eerder geschonken: img239
Previs and Bunchhead in het Somalisch: te sponsoren voor €7.
Previs and Bunchhead in het Nederlands: te sponsoren voor €7.
Tahar Ben Jelloun De as… Ned/Arab, te sponsoren voor €2
img270wah
wahtaharbenjelloundeas

Kijk ook voor onderstaande boeken voor het te sponsoren bedrag op de lijst bovenaan en maak dit bedrag over naar NL53INGB0005419523 van Hr A M J Meurs Amsterdam
en als u wilt, noem het boek, en geef aan of u uw naam wilt zien vermeld. Hartelijk dank!

VertellingenPoeBillyBuddSlangenkuilMijnJeugdhieldopinRotterdamGedaanteverwisseling

Amsterdam vangt nog geen derde op van de ‘vluchtelingen tussen procedures’

Amsterdam vangt nog geen derde van de ongeveer 700 ongedocumenteerde vluchtelingen in de stad op. In de reguliere BedBadBood (overdag de straat op) zo’n 160, en voor een DEEL van de zieken en voor zij die (vaak uit pure nood) zeggen te willen meewerken aan terugkeer, naar zeggen van de gemeente dus zo’n 90.
Het lijkt er dus zelfs niet op dat Amsterdam zijn ongedocumenteerden opvangt.
Integendeel, zij schopt de 200 ongedocumenteerden van Wij Zijn Hier / We Are Here (WAH) voortdurend de straat op zonder voorzieningen, voedsel, kleding en andere elementaire levensbehoeften.
Ondanks dat hebben 70 leden van de groep in de afgelopen jaren asiel weten te verkrijgen. Dat toont aan dat ongedocumenteerd zijn – door staat en stad en mensen die hen niet goedgezind zijn ‘illegaal’ genoemd, wat in feite vogelvrij betekent – heel vaak een TIJDELIJKE zaak is; in feite zijn ze ‘tussen procedures’.
Er is in de Amsterdamse Gemeenteraad een meerderheid voor 24uursopvang voor ‘vluchtelingen tussen procedures’. Maar de burgemeester persoonlijk houdt dit tegen, hij heeft het over ‘de rode lijn’ die niet overschreden mag worden tussen BedBadBrood (ten onrechte dus ‘opvang voor iedereen’ genoemd) en 24Uursopvang voor zieken en zij die ‘mee willen werken aan terugkeer’. Net als de staatsecretaris en de IND verwacht hij dat mensen die gevlucht zijn voor het gevaar dat zij lopen in hun land van herkomst meewerken aan terugkeer naar dat gevaar!
Dit omdat er voor hen geen perspectief zou zijn in Nederland. Dat is de OMKERING van het Vluchtelingenverdrag dat vrij vertaald luidt: Iemand die het gevaar ontvlucht in eigen land moet perspectief (opvang) geboden worden in een ander land. Zover is het dus gekomen met de regering, de IND en de burgemeester van Amsterdam: de OMKERING van het Vluchtelingenverdrag voor eigen gebruik. Bij burgemeester Van der Laan lijkt zijn persoonlijke oorlog vooral tegen WAH uit frustratie voort te komen over het project Vluchthaven (http://meursam.nl/vluchthaven-zuid-2-december-2013-9-juli-…/ ) http://meursam.nl/vluchthaven-zuid-2-december-2013-9-juli-…/ en gedraagt hij zich als een gefrustreerde heilige die geen kritiek kan verdragen. In werkelijkheid lag de mislukking aan de gemeente zelf die pas na enkele maanden op gang kwam en niet aan de vluchtelingen, die onder pijnlijke omstandigheden in deze voormalige gevangenis woonden die nog steeds veel kenmerken van een gevangenis had, niet alleen de cellen, ook de bewaking en de bezoekuren.
Zal de meerderheid van de Raad die anders wil de burgemeester uit deze tunnel kunnen halen? Hoe lang kan één persoon met zoveel demagogie en verdachtmaking, niet alleen van de vluchtelingen van WAH maar ook van doktoren die opkomen voor 24uursopvang, het uitoefenen van een mensenrecht tegenhouden?
Alleen al door het volstrekte gebrek aan plaats maken slechts enkele mensen van WAH zo nu en dan noodgedwongen door honger, kou e.d. gebruik van de BBB. Overdag vanaf 9 uur de straat op moeten is voor de veelal getraumatiseerde, slecht slapende vluchtelingen zo goed als onmogelijk. Dat en het gebrek aan plaats maakt dat ze op kraakpanden zijn aangewezen. Blijven wij, blijft de gemeenteraad accepteren dat ze daar weer steeds uitgegooid worden zonder ze een alternatief te bieden?
Lees ook:
http://meursam.nl/wat-kost-een-mens-n-a-v-hetzerig-telegra…/
en
http://meursam.nl/een-burgemeester-verblind-door-zijn-obse…/

Amsterdam betreurt het dat er geen akkoord is bereikt in het overleg over de bed-bad-broodregeling, maar het is voor de stad geen reden te stoppen met
parool.nl

Vluchthaven (Zuid), 2 december 2013 – 9 juli 2014 (9 maanden), mislukt gemeenteproject

Een van de grote frustraties van de burgemeester van Amsterdam, Van der Laan, een frustratie die nog steeds, en steeds maar weer door de burgemeester tegen de groep vluchtelingen van WAH wordt gebruikt. Ten onrechte, want de schuld lag niet bij de vluchtelingen.

(Van de site van WAH, vluchtelingen van Wij Zijn Hier/ We Are here, vertaald uit het Engels)

<Vluchthaven (Zuid), 2 december 2013 – 9 juli 2014 (9 maanden)

De vluchtelingen stonden sceptisch tegenover het aanbod van de gevangenis aan de Havenstraat, maar de burgemeester van Amsterdam verzekerde hen dat ze zouden kunnen  werken aan hun toekomst, waar die ook zou zijn. Maar op het eind van ‘het project Havenstraat’ verklaarde de burgemeester dat de ‘pilot’ was mislukt omdat er maar weinig mensen waren teruggekeerd naar hun land van herkomst. Het was duidelijk dat er een verborgen agenda was geweest. Het werd ook duidelijk dat het werkelijke probleem het gat is in het Nederlandse asielbeleid. Vluchtelingen kunnen niet terug, krijgen ook geen status, en kunnen evenmin ergens anders heen. Vrijwilligers maakten een plan voor de vluchtelingen om te werken aan hun toekomst. Dit hield in trauma-zorg, cursussen en workshops en hulp bij hun asielprocedure. Het kostte de gemeente enkele maanden om dit plan over te nemen en met de uitvoering te beginnen. Ondertussen werden de vluchtelingen geconfronteerd met bewakers van het departement  van justitie, wat het vaak moeilijk maakte je thuis te voelen, en hadden de vrijwilligers die wilden helpen strikte bezoektijden waarbij ze telkens hun identiteitskaart moesten tonen. Na 6 maanden gelastte de gemeente de vluchtelingen om te vertrekken. Die weigerden. In een uitstekende evaluatie werd beschreven waarom de mensen niet kunnen terugkeren naar hun land en evenmin op straat van niets kunnen leven. En ook hoe de pilot van 6 maanden in feite er een van 2 maanden werd omdat de gemeente zo laat startte met de screenings, de assistentie en de programma’s. Na een kort geding, een tweemaal uitgestelde uitspraak en beroep, verliet de groep het gebouw vrijwillig om arrestatie door de politie te voorkomen.>

(van de site van WAH) VLUCHTHAVEN (Zuid), 2 dec 2013 – 9 juli 2014 (7 months)

The refugees were sceptic about the offer of the prison at the Havenstraat, but the Major of Amsterdam assured them they would be supported to work on their future, wherever that future would be. At the end of the ‘project Havenstraat’ however, the Major stated the pilot was unsuccesful because only few people returned to their country of origin. It was clear there was an hidden agenda. It also became clear that the real issue is the gap in the Dutch asylum policy. Refugees cannot go back, yet do not get a status, and can also not go anywhere else. Volunteers made a plan for the refugees to work on their future. This included trauma-care, courses and workshops and assistance with their asylum procedure. It took the gemeente several months to take over this plan and start executing it. In the mean time refugees were faced with guards from the justice department that made it often difficult to feel at home and volunteers who wanted to assist had strict visit times and were obliged to show their ID. After 6 months the city council told the refugees to leave. They refused. In an amazing evaluation it is describes once again why the people cannot go back to their countries and also cannot live on the street from nothing. Also why the 6 months ‘pilot’ actually became a ‘2 months pilot’ because the city council started so late with the promised screenings, assistance and programs. After a court case, twice postponed verdict and appeal, the group left the building voluntarily to prevent eviction and arrest by the police.