ROND DE BEVRIJDING VAN EINDHOVEN E.O. Uit de roman Aan de lange Weg van Meurs A.M.

ROND DE BEVRIJDING VAN EINDHOVEN E.O.
Uit de roman Aan de lange Weg van Meurs A.M.

(toegevoegd) Sas (Zeelst 17 september 1944)

Bet

In het kerkdorp Sas, nog dichterbij het vliegveld, komt drie weken na Jantjes geboorte Annekes halfzuster Bet als laatste uit haar kelder geklommen. Allicht, ze was er ook als laatste ingegaan. Op hun Hans na. Die had bijna het loodje gelegd. Zo zou je vlak voor de bevrijding nog een kind verliezen. Maar als ze op haar hadden moeten wachten… De trap was te steil, de stenen treden waren te hoog en er was maar aan één kant een leuning.
Mijn been doet verschrikkelijk pijn. Met twee handen houd ik de ene leuning vast en trek en wring me naar boven. Naar beneden was nog moeilijker gegaan, dat moest helemaal zijwaarts. Maar toen zat de pijn er nog niet zo in, die was er door de trap af te gaan weer diep ingekropen. Ik wring en draai me met mijn heupen naar boven. Met die heupen zit het ook niet goed. Maar mijn been is toch het ergst.
“Van mij hoeft het niet meer,” grom ik luid als ik boven ben, “dan maar dood. Dit is de laatste keer dat ik die kelder in ben geweest.”
De klink aan de buitenkant van de kelderdeur is eraf geslagen, op het hout zit een grote, diep ingebrande zwarte vlek. Maar net op tijd was die nieuwsgierige Hans aan de andere kant van de deur geweest. De granaatscherf was door het open bovenraam naar binnen gevlogen, had de klink afgesneden en was over de tegelvloer tegen de muur gegleden. Bij het schoonmaken blijven we de plekken zien waar hij heen en weer heeft gekaatst. Het was een hels lawaai geweest.
“Dat scheelt weer een ruit, dat dat raam openstond,” zegt mijn man Toontje die iedereen de kelder in heeft gestuurd. Dat heb je er ook nog bij, zo een die altijd grappig moet zijn.
“Van mij hoeft het niet meer. Ik heb negen kinderen op de wereld gezet,” mopper ik, “ ’t is mooi geweest. Me dunkt dat ik mijn taak vervuld heb.”
“Je bent de tel kwijtgeraakt, moeder,” lachen de kinderen voor ze naar buiten hollen om naar de ravage te kijken. “Acht is ook wel genoeg.”
Maar ik ben de tel niet kwijtgeraakt, ik heb me alleen versproken.
Op straat en onder de vernielde huizen en schuren liggen twintig doden en tientallen gewonden. De Amerikanen hebben hun bommen te vroeg losgelaten. Het vliegveld, dat trouwens al door de Duitsers is verlaten, ligt een kilometer verder.
Twee dagen later zijn de bevrijders er. Ik hoef niet meer met mijn been de kelder in.

Josje (toegevoegd: schoonzus van Anneke, Veldhoven/Meerveldhoven 18 september 1944)

Ze staan rijen dik om de bevrijders te verwelkomen. Josje Weels, Annekes schoonzus van verderop aan de Lange Weg, heeft een mooie zomerjurk aan en probeert op haar tenen naar voren te dringen om zeker te zijn van wat ze denkt te zien.
Jawel hoor! Op de voorste tank zitten de onderduikers die ze zo goed kent en vooral natuurlijk haar vriend Cor die ze zo gemist heeft sinds de onderduikershut achter hun huis is afgebrand en hij zich steeds verder weg moest schuilhouden. Hij is alweer voorbij, maar hij heeft haar gezien en heeft gezwaaid en kushandjes geworpen, maar natuurlijk komt hij op dit triomfantelijke moment voor geen goud ter wereld van die tank, dat snapt zij ook wel. Het jubelt in haar: de oorlog is voorbij en ik ben vierentwintig en verliefd en wanneer kunnen we gaan trouwen en kinderen krijgen? En ze denkt ook aan haar schoonzusje Anneke waar ze zo gek op is en die pas een baby heeft gehad: zou die alweer de straat op kunnen om de bevrijders te zien?
Ze moet haar enthousiasme kwijt, wil iets doen, iets geven aan die lachende Engelse, Amerikaanse soldaten – wat zijn het? Wat doet het ertoe! – en dan ziet ze op een open plekje tussen al die voeten een mooie geslepen steen liggen en raapt die op en wil die geven aan een van die jongemannen of eigenlijk aan al die lachende “hello!” roepende jongemannen. Het stelt niets voor, het had om het even wat kunnen zijn, het gaat om het gebaar en ze dringt zich naar voren, naar de jeep die net pas¬seert en steekt haar hand met de steen uit en de breed lachende gebruinde soldaat in de jeep steekt eveneens zijn hand uit en dan stoot iemand tegen haar arm en valt de steen met een klap op de treeplank, een geweldige klap, iedereen schrikt ervan, Josje vooral, en het lijkt even stil, en in die stilte hoort ze een gehate stem: “Wat! Moet jij onze bevrijders met stenen gooien!”
Het is de man die haar al zo vaak is lastiggevallen, vooral ’s ochtends op de fiets omdat ze gedeeltelijk dezelfde route naar hun werk hadden. Maar dat zal nu wel afgelopen zijn want hij werkte op het vliegveld voor de Duitsers. De man die zich sinds het begin van de Duitse bezetting Neuenhaus heeft genoemd en nu wel weer gewoon Nieuwenhuis zal heten, en die haar nu een kunstje wil flikken om de aandacht van zijn eigen pro-Duitse houding af te leiden.
“Je hebt ook al met een Duitser in het hooi gelegen!” roept Nieuwenhuis. Hij doelt op het goede contact dat ze heeft gehad met een Duitse soldaat die in het patronaat lag ingekwartierd. Deze had een neef die zij kende uit haar geboortedorp vlakbij de Duitse grens, waaruit haar familie op haar twaalfde is vertrok¬ken. Zij en de Duitse soldaat hadden er vaak over gepraat hoe toevallig het was aan welke kant van de grens je woonde en hij had haar regelmatig eten meegegeven dat zij goed kon gebrui¬ken voor de onderduikers, en dat wist hij dan weer niet. Ook had ze hem verteld van haar twee Duitse schoonzusjes, wier broers op een gegeven moment in het Duitse leger in Frankrijk moesten vechten, maar waar ze nu waren wist niemand.
Maar op dit ogenblik krijgt ze tranen in haar ogen om zo¬veel brutaliteit, om het onrecht dat ze beschuldigd wordt, en door wie!
Ze moet het op het politiebureau komen uitleggen en is nog steeds te verontwaardigd om alleen te gaan, maar dat hoeft ook niet. Haar oude vader gaat woedend mee en herinnert Neuen-haus, die ook is opgeroepen, eraan dat deze in het begin van de bezetting demonstratief het portret van de koningin van het behang heeft gescheurd. Ach, eigenlijk weet iedereen in het dorp, dus ook de politie wel hoe het werkelijk in elkaar zit. En Josje lacht alweer als ze buiten komt en daar Cor ziet staan wachten, men was hem meteen het voorval gaan vertellen, en hij wacht niet alleen op haar maar ook op Neuenhaus om die een pak slaag te geven. Maar die wordt een poosje vastgehou¬den.
“Er is toch nog rechtvaardigheid, hè schat!” lacht Josje en slaat een arm om Cor heen. “Kom, jongen, we zijn vrij, laten we gaan trouwen en veel kinderen krijgen!”

Josje (toegevoegd: schoonzus van Anneke, Veldhoven/Meerveldhoven 17/18 september 1944)

Nadat al die geallieerde vliegtuigen zijn overgevlogen en Sas zo ongelukkig is getroffen, hoort Josje dat de eerste Engelse pantserwagen vanuit het zuiden via de noodbrug over de Dommel het dorp is binnengekomen. Als een tank het ook probeert, stort de brug in en kantelt de tank. Het blijft die dag bij die ene pantserwagen die de weg door Sas en om het vlieg¬veld heen wordt gewezen, waar hij ten noorden van de stad contact kan leggen met de Amerikanen die daar zijn gedropt.
Maar nauwelijks hebben sommige helden gehoord van de Engelse pantserwagen, of ze hebben een van de dochters van een doodarm gezin, waarvan de vader om den brode bij de NSB was gegaan, uit huis gehaald om haar in het openbaar kaal te scheren. Gelukkig wordt dat door een man met de revolver in de hand verhinderd.
En dan komen de tanks met daar bovenop Cor vanuit het westen over de Lange Weg Josje tegemoet rijden en probeert Nieuwenhuis nog iets even belachelijks als zieligs met haar uit te halen. Maar dan is de oorlog ook voor haar voorbij.

Anneke (toegevoegd:halfzus van Bet, schoonzus van Josje, Zeelst, Eindhoven 19 september 1944)

Dit is dus wat ik bedoelde met die missers die voor de bevolking fataal zijn. In de straat en wat verderop in de buurt van mijn zuster Bet zijn in Sas twintig doden gevallen en nog veel meer gewonden. Weer door te vroeg losgelaten bommen van de geallieerden. Wat is dat toch?
“Dat is angst bij die vliegeniers dat ze getroffen worden boven het vliegveld en dan door hun eigen bommen exploderen,” zegt Leo. In ieder geval is bij Bet iedereen ongedeerd, ook mijn moeder. De hele dag zijn er vliegtuigen over gevlogen, allemaal naar het noorden. Nog een kwestie van een paar dagen, zegt iedereen, ze zijn de Belgische grens al over.

Zo bang ben ik nog nooit geweest! De bevrijders waren er de volgende dag al en gevochten is er hier in het dorp eigenlijk niet. Wel in mijn geboortedorp, vijftien kilometer hier vandaan, ook nog toen wij hier al waren bevrijd.
Maar wat gebeurde er op de dag van de bevrijding van de stad? De Engelsen stonden midden in Eindhoven en toen kwam, terwijl er de hele dag geen Duits vliegtuig was te bekennen, de Luftwaffe plotseling terug. Er was nog nauwelijks afweergeschut, de bommen treffen de Engelse munitiewagens, tankwagens worden geraakt, er ontstaan hevige branden. Tweehonderdvijfentwintig mensen sterven, om van de gewonden maar niet te spreken. En ondertussen ligt ons dochtertje daar midden in de stad in het ziekenhuis! Op nog geen honderd meter er vandaan ligt alles plat. Maar het ziekenhuis blijft ongeschonden. De volgende morgen is Leo daar bij Tonnie. Het is er een heksenketel vanwege de honderden doden en gewonden. Maar Tonnie ligt daar rustig achter glas naar de drukke gang te kijken en vertelt dat er allemaal soldaten naar haar hebben gezwaaid.
Nu we, met zijn vieren ondertussen, dit alles hebben over¬leefd, zal de rest ook wel goed komen. Als er maar gauw plaats is in het sanatorium.

De lijkkisten op 2-wielige platte wagens in het centrum van Zeelst. (‘uit Zeelst in oorlogstijd’ van de werkgroep ‘Zeelst schrijft geschiedenis’, 17 september 2004)

Aanvulling Zeelst: Uit geallieerde documenten is gebleken dat er onder de lindebomen op Cobbeek Duits afweergeschut zou hebben gestaan. Ooggetuigen hebben bevestigd dat dat er inderdaad wel eens had gestaan en ook dat De Duitsers op hun aftocht, nadat ze op het vliegveld zoveel mogelijk opgeblazen hadden, onder die lindenbomen hun paarden hadden beslagen. Maar dat was dus 2 dagen geleden. Er vielen 19 doden.
Aanvulling Eindhoven: Het bombardement door de Duitsers vond niet op de dag van de bevrijding plaats maar ruim een dag later in de nacht van 19 op 20 september. Wat het des te onbegrijpender maakt dat daar midden in het centrum onbeschermde trucks met munitie stonden. Zij werden de oorzaak van de grootte van de ramp. Er vielen 227 doden.

 

 

THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER by Meurs A.M.

THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER by Meurs A.M.
Followed by the statements of Hashim, refugee of We Are here, who died (33 years old) on July 5th 2016.
Buy the paper version for €5 to support We Are Here. Transport €1,56:
Wonderland

On the very same day that in Koblenz Germany an anti-immigrant rally was taking place and Geert Wilders spoke in German of a ‘new Europe’ [New Third Reich!] – on this day the horrid story of ‘the ‘Amsterdam Human Smuggler’ was published, in which story at the end a similar meeting took place in the Amsterdam theatre Carré whereupon a remarkable thing happened. But lets start from the very beginning….

Buy the paper version for €5 to support We Are Here. Transport €1,56. HetWerk literair kladschrift van Meurs A.M. via internet bij boekwinkeltje Wonderland 
Ook verkrijgbaar bij boekhandel Schimmelpennink en de antiquariaten Fenix en Streppel EN BIOLOGISCHE WINKEL De Aanzet in Amsterdam.

1
Theorie was a young yet mature man of around 35 who never really knew for certain how he had gotten his name. Was it supposed to be like ‘Theorie’ as opposed to ‘practice’? Did his mother call him this as a ‘pay-back’ against his father who had abandoned him before his birth? Did she do this to revenge his father – to which he taken a distinctive resemblance? What Theorie himself always said was “Theorie precedes practice and then it is Theorie which returns back from that practice.” Yes, yes of course that must be so, people would say ironically. Or was the origin of the name a combination of his grandfathers from his father’s side with his grandmothers name on his mother’s side? Theo and Rie. In anycase his mother found this a bit comical – but she also disappeared from his life before he could actually ask her more about it.
Whatever the origin of the name was, Theorie was not satisfied with his life thus far. He did not have the smarts for anything scientific nor to become rich. He could not write nor did he possess any artistic abilities so he thought to himself – I will go into politics as a right-wing populist! And what was the political catch phrase that everyone was talking about – the mass immigration of refugees. Yes! And Islam, and nationalism, and being against Europe…Yes!
Obviously there was already lots of activity on this front, but Theorie thought he could at least add a somewhat intellectual flavor to it all. He did often over-estimate his own abilities. He thought he was being original when he said it was not enough to just speak against the immigration wave, that we have to tighten and even close the borders, that we should send them back. He wanted to actually show in action that he could in fact get refugees to return to their home countries and that less of them would come into the country. This last part, about less coming into the country he thought was rather cunning of himself; the refugee stream should not be cut off completely because it was in fact their existence in the country which had and would continue to create support for his populist right-wing political cause. As Theorie you also should be practical. And that is why he gave his party the name ‘The Party for Theory & Practice’ or PTP.
It was at this time that Theorie found the quotation. Not that he was the kind that would frequent book-stores, but he would sometimes rummage through the on-sale books which were set out on tables outside. For 1 or 2 Euro you could hardly go wrong. The title caught his attention immediately; ‘The People-Trafficker of Amsterdam’. It was of course ‘the Amsterdam’ but also ‘the People-Trafficker’. People-smuggling, trafficking in women, all of these are topics of the day. He did not know the author of the book and only later recognized that he was the same author as <The Good Soldier Svejk>. He knew this book but was not overly impressed by it. This Soldier Svejk appeared to him a bit of a fool, a loser. This book seemed also to disappoint him; they were very short stories and the story entitled ‘The People-Trafficker of Amsterdam’ was actually only 3 pages long. And that turned out to be only about the impact of trashy sentimental novels on the lives of some people. So that did nothing for him.

But then he read this:

<In an isolated back street of Amsterdam, near the harbor, where almost a hundred aliens disappear every year, there is a small café that also rents rooms. In the drinks that are given to the people who overnight here they add sedatives and then…..the bed and guest are dropped through a trapdoor to the basement. A knock on the head, a chilling muffled cry …. Beside the café there is a butcher’s shop. Their meat is so cheap the low prices ensure the store is always full of customers. The meat The meat has a strange taste – there is indeed human flesh cut! Do you want to know how that works? In the basement, the ‘guests’ are beaten to pieces with a blow from an ax, slaughtered, cut up and then at night the meat is transported to the butcher shop.>

Theorie forgot about his cute intellectual touch that he wanted to add to the refugee question, he now knew exactly what he had to do!

But not long after all of this, he also realized that someone with his reputation could not possibly do this by himself. He would need to set up his very own needed Asylum Center, an AC but a very specific type of AC , a Private Asylum Center, a PAC. We should all do what we are good at, add value in his or her own particular way. And one with a butchers shop nearby! He placed an advertisement.
An ad looking for the director or a PAC ….beside an Islamlic or Halal butchers shop?
No that would not do. Because Theorie was convinced that someone who applies for a ‘pro-refugee’ position does not get to the opposite, especially not to the extreme opposite, the other extreme.
But one could expect it the other way around and you could never obviously place an ad for the murdering of refugees. Not yet anyway. Some people will just have to have some patience!
Theorie placed and ad for a ‘personal-assistant’. An ‘assistant for him, Theorie, with his anti-refugee, zenophobic anti-foreigner, anti-Moslem, and anti-Europe reputation. Anyone answering the ad would have to be interviewed to be clear that in fact the opposite would be expected of him as appeared in the ad. At this point one would have to see how the respondents would respond.
But one had to think this through. If this person, after some thought, still said yes but then later succumbed to his ‘pro-refugee’ sentiments, especially when it came to actually physically eliminating them, the person would not be able to turn back. Theorie had to think this through.
So he placed the ad for a ‘personal assistant’. About dozen people responded and it seemed that most had drawn the conclusion that he needed a bodyguard and accordingly these types answered the ad.
A totally different type, an old hippie with a pony-tail but not so old, around 45 or so, aroused his interest. Theorie asked him “Do you know my company goals? OK fine. But are you willing to provide some special in-put, are you willing to make some personal sacrifices for the job?
You will have to do exactly the opposite of what the advertisement actually says!
You have to go up at the station and pick up asylum-seekers and bid them welcome, you have to register them and even coddle them if necessary and set up a reception center. Are you able to do that?
I have to know that first before I explain myself. If you do not immediately say no, then I want you to sleep on it for a night and come back tomorrow, we’ll talk further about it. At least if you agree to my proposal without asking questions and without knowing exactly what it entails or why, then we can proceed further.”
The next day without asking any questions, the applicant, named Rein said yes.
Well, “said Theorie, “our goal is to get rid of asylum seekers. I can tell you that now is really what you wanted and what is the reason you came here, and we can reach that goal.
The question is really, what are you willing to do to achieve this? You have indicated that you are willing to go totally against the values which you had at first indicated were your own and can pretend publicly to be a ‘friend of asylum-seekers’. But the real question is: what are you ultimately willing to do about getting rid of asylum seekers? How far dare you go?
I’m not saying you should have to, but I need to know if, for example you might commit in bourgeois jargon ‘a crime’, even if it included a murder, would you do this to get rid of asylum seekers?
At this point the applicant ‘personal assistant’ wanted a couple of days to think it over.
After those few days he came back and said: “It is not easy. I’m not used to do things against my character, against my conscience. It is very hard for me to be pro asylum-seeker, to be kind to them, to ‘coddle’ them. But it would just as difficult for me to murder them. I am against asylum seekers, but I’m not a murderer.
But I believe that it will still succeed me, right by this combination of the two that the contradiction between the two raises. I must first act very much against my nature and act warm and welcoming and coddle them – and because I will find this so revolting and frustrating it will generate enough aggression in me, that I could probably be able to actually murder them. So yes, I will do it!
Theorie patted him on his shoulder and hugged him. “I knew I could count on you. I know when I look at people what kind of dwells inside.

2
In the following days they walked around a lot in the dark – they could not be seen together. Officially, they each represented a totally different- each one hostile to each other -side of the asylum issue. Usually it was Theorie that did the talking and it seemed as if he had not been able to really discuss his inner most thoughts before with anyone. It seemed that he Rein regarded as his great sounding board, perhaps because they were so different. Rein looked around 40-ish, not that old, perhaps 45, but looked like an old hippie, with pony-tail. Theorie looked around mid-thirties and was dressed in a suit and looked the’ ideal son-in’.
On their walks Theorie usually wore a hat. He was too restless to sit down anywhere and they often walked along the canals. Properties that had accessibility to water were of peculiar interest.

They stood in front of an old butchers shop – Theorie knew it was nearly bankrupt.
We can take it over you know – and probably right away. There is another bank over there, but those banks have drastically cut back, they were bailed out once but that will not happen a second time, they face a huge loss of image. So that building will most likely also soon be empty.
Apart from exploring the places where everything which was being planned would take place, Theorie, described his idea how they would explain-away the disappearance of their allotted refugees, and how they would explain their much larger number of people compared to other ordinary ACs. And finally, he wanted to show how he wanted to maintain his supply of refugees.
“Look,” said Theorie, “we therefore provide a thru flow of people without obviously explaining the reason why. At least not at first, perhaps later when other more countries come to realize that it really cannot be otherwise. How then do we explain how we are arriving at such a high rate of thru traffic.
There are a number of possibilities to explain the discrepancies – people disappeared on their way to the asylum centrum in Ter Apel because they went under-ground, others were distracted by the temptations of the big city, who think they can find their way outside of any asylum-centres.
There are also in those in Ter Apel , individuals whom are actually extradited or whose refugee status is rejected. These are just a few, but where possible we should take advantage of that and act as if we were responsible. We can play the same game as the Dutch government – play dumb and pretend we do not know that those people be immediately arrested on arrival, decapitated or at least locked up.
We bring a group of people to Schiphol, they wave to the press there, but somehow they never actually arrive at the gate. Via a short-cut we get them slightly disguised return somehow via a back-door back to Amsterdam, draw their plan, or log on to ‘We Are Here’ and the circuit begins again.
‘We Are Here’ is a group of about 200 according to the government of failed asylum seekers who cannot return. That is our first target. Another group gets on the plane…. but then returns with the next plane back to the Netherlands. We have already agreed to that with some corrupt authorities on the other end and with ‘new documentation’ they would just look like ‘fresh’ or new asylum-seekers. That way we can keep the stream of refugees flowing.
Of course there will also be those with a little pocket money who really will attempt to return to their country of origin, in the knowledge that they really have no chance in the Netherlands and hoping still to escape the authorities in their own country.
Some think that with a couple of hundred euro they can start some kind of small business. Hope is a strange thing and does funny things to people. And hope will return even if it has to take some detours.
If indeed it does not succeed in their land of origin, they then suddenly hope that it will all succeed the next time and they stand with luck again at our doorstep and subscribe to our “procedures”, not at understanding what that actually entails. But people are stubborn, especially in their hope.
People who end up using a smuggler will inevitably keep coming back to Europe.”
Theorie said after they had dodged an oncoming group of noisy young Moroccans. “It really is a hopeless case and ends up costing a fortune. It would be cheaper and more effective than to have just leave a hole in a Greek fence and then start some Balkan fires – we do have local contacts for that. Increasingly far-right parties in fact see that a full closure is counterproductive to their supporters. People would think that things have settled down, the refugee flow has stopped and people could fall back asleep again and the traditional political parties could continue with their traditional inertia. So with a breach in a fence where a few thousand refugees break through the blame game can begin again and voila -everybody focused again.”
Before they departed Theorie put a copy of the book “The Amsterdam trafficker” in Rein’s hand. “Here,” he said, “do not waste time and only read the lead story from the title then you will understand exactly what I’m getting at. Look after the book well. It could give some others the idea. I will look after the real-estate we need. Think carefully about the secret connection between PAC and the butcher. Hire some staff for the PAC, and ensure that there is one person you can trust and which ensures the supply of PAC to butchery. The rest of the staff – let this person hire them – should know nothing. Hire a butcher which you can rely on blindly because he is on our side but preferably also because you know something about him. Let him hire his own staff at the butchery. ‘Great, that should about do it!’ ‘he heard himself say and could not avoid the cliché of our times – “Have a nice day” he said. But otherwise everything went fine.
He gave Rein a warm handshake – he had found himself a confident and side-kick!

3
Theorie had been proven right. The butcher’s shop did indeed want to be acquired and the reorganized bank was only too happy for a deal now that there was interest in the building. There were now built in 400 roomettes, a common kitchen, washrooms with showers and a recreation room.
They walked around the buildings. Rein told him that there was an underground connection between PAC and the butcher shop which also had two new cold rooms and in between a slaughter room.
Only the head butcher is allowed in there and will be processing other than products from the PAC as bushmeat, which will be mainly monkey meat, and occasionally a Highlander or a buffalo or other wild meat from other Dutch sources.
“Agreed,” said Theorie, “there should be quite a throughput from the PAC, at least 10 per week. Should not be any more than this – but the pace should be kept constant. The meat must indeed be handled personally by the butcher. When others encounter it must already be unrecognizable, no longer be traced back to a human being.
In order to distract and mislead the introduction of the bush-meat range is quite good. Furthermore, sheep, goats, cows, chickens, would add to the assortment. Meanwhile, all those who leave the PAC, for several days or permanently, does not matter, will exit through the butchers. Sometimes they are taken away officially during the daytime but we’ll take them back at night drugged.
Oh yes we also have vegetarian meat. If we get complaints that it tastes too much to just flesh, we refer to the label that says “Made and processed in an environment with carnivorous plants.” Let’s all just agree to that. I’ll give you a completely free hand in both the renovation and in managing the PAC and butchery. I trust you.”
They had in the meantime walked on a bit and ended up in front of a building full of slogans and banners.
“Oh yes,” said Theorie again, “we start by offering to provide shelter. Considering the very questionable way Amsterdam is dealing with ‘non-documented’ and rejected asylum-seekers, it would actually make us look very good. Often we are dealing with people with absolutely no identity papers or documentation of any kind, are unregistered and at most have only very superficial identification. When these people ‘disappear’ no one will raise a finger. We would have to take account of the various groups within We Are Here, WAH. While not a very tight group in itself, their various components [ like Swahili, French speakers, Somalis etc etc] are.
“Leave that to me” said Rein. “As soon as we provide the people from ‘We Are Here’ shelter it will create a lot of PR for us. Many AC will want to send us their difficult cases. Well that would be great for us answered Theorie, as long as they pay. The various municipalities will also want to send people from the BedBathBread. Which is fine …as long as they pay! We are a private organization and we are not only solving the problems for the Secretary of State, but also assisting the municipality of Amsterdam in dealing with their huge problem, which the mayor has only made worse with his stubborn stickling to vague legalities. We will fix it for them – as long as they pay. We take WAH at once completely and if the municipality does not quickly pay us, they will face the risk that we would put them all back on the street at once, transporting them all directly to City Hall.”
Theorie had another point. He had seen on TV people recycling all sorts of things on Lesbos – life jackets and other things washed up on the beach. He asked Rein: “What do we do with refugee remains, their belongings, but also their actual body substances which could not be processed as food?
I read that during World War II the Germans not only extracted gold from teeth, but also made expensive wigs from hair that has been cut off for the dead, and that they were able to make soap from body fat. Can we do something like that?”
Rein hastened to say that in this age of knowledge of DNA it would pose a huge risk to even reuse something of a refugee. Everything, absolutely everything, was burned in the furnace of the slaughterhouse together with the human remains that could not be processed into food, or together with meat which has been declared unfit due to illness for consumption. But first it was processed into unrecognizable meat through a separate ‘route so that no risk was taken on the way to the oven. Processing was not possible it was burned as co-firing using henchmen in the crematorium along with mutilated bodies as a result of accidents or transplants.
Theorie nodded and admitted that he had no problem with a corpse or cadavers or even unprocessed meat but could not stand something in between. Rein said, “I understand, but a butcher fortunately has not problem with that.” Theorie steered his imagination into a different direction, and said small-mindedly, “Let’s talk about something else. Remember when you said you would have to make a sacrifice to me, namely at first to be nice to asylum seekers, and then you had put conscience aside again in order to murder them and take them to the slaughter. I did not want to blackmail you by telling what a sacrifice I had made, but I can tell you now. I’ve devised a system PAC linked to an abattoir, a slaughterhouse to slaughter refugees and then eat them. I can tell you now that I do not eat meat and that I’m against eating meat. Can you imagine what such a slaughterhouse means for me as a vegetarian? What a sacrifice I myself had to make? You understand that I did not come to look at the production, nor did I want to hear about all the dirty details about body parts.”
They then departed and went their different ways – Theorie did not go again that evening to the PAC and the butchers.

4
Barely two months after their first meeting their PAC , the Private Asylum Center was completely full. It was the only reception center in the Netherlands that was full. Indeed the problem for ‘We Are Here’ literally had disappeared. All Dutch cities watched in wonder and some envy. Other AC’s focused opportunistically on the ‘easy’ Syrians. They sent the more difficult cases -mostly from North and Central African countries – whom the Immigration and Naturalisation Service (INS) did not accept as having enough believable documentation about them and thus could not be granted further asylum to the PAC. They provided them with the requested backpack with some pocket money that state and municipal authorities had between them provided. Suddenly this all became possible, where in the past it would have been unthinkable!
The PAC was so full and the desired results had been achieved – the halal meat market was the only one of its kind and extremely popular.
The elections were approaching, and Rein could see that Theorie was more than well aware of this. The business was good but in what way did this influence the chances for his party in the elections? How would he be able to cash in with votes all the good work he had done for the refugees but making them in fact to disappear? Because their disappearence had now become a reality. But the old problem remained, because he was very limited in what could he openly reveal.
Rein had convinced him to go quietly on with the demonstrative forced evictions at the airport, he himself went through with the demonstrative ‘voluntary return’, also at Schiphol.
Maybe they could organize a press event wherin Theorie would ostentatiously declare that “voluntary return” was actually the ideal return for his Party for Theory and Practice, and this is where his party had achieved the most success. Maybe he could switch completely over to ‘voluntary returns’. Theorie could possibly even at some time come out as the very man behind the successful PAC, the asylum seekers’ center with the largest percentage of voluntary returns.
But Rein convinced him that his influence would be infinitely greater if he could find out before the election to try and achieve a merger with all the other anti-immigration parties. The PVV (PFF, Party For Freedom) voters potential had to be drawn to the new party which Theorie as the initiator would have a firm finger in the pie. That appeared to be something which Theorie found both intriguing and possible.

5
The day which had been chosen for the merger of all the of the anti-immigration parties a meeting had been arranged at Carré which was about three-quarters full. Temporary security gates had been set up along with identity checks, and it was all for an invited audience only. The official boards of the parties sat in the front row. Someone muttered, “There’s 500-year clink in a row.” And this comment garnered laughter and some furtive protest in the immediate vicinity. “And Geert is not even there,” some added. Geert would indeed not be on the stage yet – he would sit down somewhere with his guards in a room but would speak later they whispered.
The speakers all seemed to be saying the same thing but different ways but in the end were exactly the same:
“That’s why the PFF is the only party that … ‘
“Therefore VNL is the only party that … ‘
“Therefore, the FFD is the only party that … ‘
“Therefore, the PTP is the only party that … ‘
Each participating party had the pretension to take the lead in the new merged organization. There was still a lot of committee work needed if one wanted to obtain a unified single program and candidates list going into the elections.
When the boards of all the parties had assembled together on stage for the closing ceremony, the unexpected happened. On stage, there appeared suddenly out of doorways, side-wings, ‘exits’ which had been previously closed, from the sky-lights above along cables and ropes, from stage-right and stage- left, from back-stage, and on roller skates, hundreds, it was said later thousands of refugees with banners and signs entirely surrounding the stage and the audience in the hall.
It was immediately assumed that they had all somehow snuck in through an underground hallway to the basement of Carré, which connects to the fallout shelter underneath Weesperplein Metro Station.
And they sang:
We are here and we will fight
cause shelter and freedom
is everybody’s right!
Theorie was ever only afraid of one thing. He had secretly read one page beyond the story <The people-trafficker Amsterdam>. And since then he was most afraid to be ever extradited to the Tsjoewaziërs. On that page was namely described how Hašek, the future author of “Svejk” was given an introduction to the city of Bugulma in distant Russia, where he would be commander if the city would be conquered, something which was far from certain ever to happen.
His guidance promised even though no good, because they were described by as Hašek follows:
<Down at the entrance stood my guard. Twelve strong guys, Tsjoewaziërs who knew very little Russian, so it was not entirely clear whether they were conscripts or volunteers. To judge by their righteous and terrible appearance, they were volunteers, and ready for anything.>
The combination of their righteous and terrible appearance and the fact that they were volunteers and willing to do anything was the cause of many nightmares that Theorie since suffering. The Tsjoewaziërs appeared constantly in his dreams as revenge angels of all asylum seekers he had murdered. He had told this to Rein in one of his weaker moments. The result was that today, 12 of the largest black men, who Theorie thought were already eaten, with wild wigs and bats in their hands approached Theorie in a war dance and sang:
<Tsjoetsjoetsjoe….wawawa…zizizi…>
Theorie collapsed from fright and died on the spot and thus escaped a certain life sentence for ordering the murder of hundreds of asylum seekers. The leaders of the other parties spent their next years trying to prove their innocence and trying to prove that while they did want to ‘get rid’ of refugees, they had never known or approved of this deadly method.
The voters of the anti-immigrant coalition blamed their leaders for their present situation – people everywhere were laughing at them.
<Tsjoetsjoetsjoe….wawawa…zizizi…>
The supporters were ashamed of their leaders and despised them. They blamed themselves that they had believed in such sordid people and lost interest.
This was the end of <The smuggler from Amsterdam> or <The modern man-eater> or <Mysterious halal slaughterhouse>.

6
I had known Rein for a long time. He was always a kind of unique figure. An all-rounde was perhaps the best overal qualification. He was a man with an imagination as you rarely experience, but was by no means a dreamer. Fantasy was for him a means to interpret what he saw and experienced; it provided him with possibilities that could be developed further.
He said he had applied for the job with several other people. “Had it been one of the others they would have withdrawn. It was soon clear that Theorie would never dare to come and watch the meat being produced. Therefore there was never any reason for any additional slaughter area to be built and no underground corridor between PAC and slaughterhouse was really needed. What had to happen was that the refugees would actually just disappeared.
We resolved the problem by just researching and immersing ourselves in the historical shelters of Amsterdam. We went quite far back into the 17th century, in the stately canal houses, there were dungeons, cellars, and even places where hidden Catholic masses were held when Protestantism became the state religion. We even included buildings that we knew were hiding places in the Second World War. But most and the most massive, were the atomic bomb shelters that were built during the Cold War, and especially if it coincided with the construction of the Metro subway system, and then with both the completed East Line and the never-completed East-West Line Gaasperplas – Geuzenveld .
The resumption of underground construction 15 years ago, for the North-South line, the great budget and time and cost overruns, happened and coincided at about the same time as the renovation of both the Rijksmuseum and the Stedelijk Museum. What we had was an ongoing construction fraud – an inextricable linking of the above-ground and literally and figuratively the underworld. This had all made work on that legacy atomic shelters possible, under the pretext that everything below the ground was related with each other, if only to get to try different underground building methods.
We did not need much initially, limited mostly to just making the atomic bomb shelters accessible again and providing the necessary maintenance up-keep to start operating the facilities.
Construction fraudsters were blackmailed by our infiltrators and dared not officially complain. Although when they suspected that there were asylum seekers among the infiltrators they tried to mobilize the mayor against them, which succeeded in part. Otherwise the attitude of the mayor was not really explainable.
The mayor had made efforts to discharge the asylum seekers to the PAC, hoping that from there they would be quickly channeled back to their home countries, or at least somewhere else. That worked, but from the PAC course we had the route in hands. We let them go underground, like the other people of ‘We Are Here’. We kept continual pressure on the fraudsters through threatening some leaks on one of them – in this case to a local city official – and they were quickly back in line.
We created small businesses under the umbrella of legal Dutch companies. A highly developed division legitimacy made it possible for the refugees to participate almost fully in social life. They started to exist again as useful human beings. New asylum applications from their new identity were almost always successful.
Stations along the North-South line which were still being built we were able to enforce that the space was just slightly wider, for example by about one and a half meter. On the spot where the wall was originally planned we fitted narrow vertical strips of aluminum screens which went from floor to ceiling. Between the most outward-built wall of the subway and the aluminum screen we made a movable wall, which in it’s normal state fit firmly against the aluminum screen.
The movable wall could be shifted from the aluminum screen to the stone wall, so a person could just fit in between them. At your side the aluminium screen was transparant. You walked past the screen, which could be opened with your phone at any place to let you through, opened already running and you stepped into the public space . One could do that when there were no people around who could see what was happening. In order to make it even more unclear and opaque for any potential viewers people would be continuously projected on the screen as by passers.
On the spot where the wall was originally planned we fitted narrow vertical strips of aluminum screens which went from floor right up to the ceiling. Between the outer- wall of the subway and the aluminum screen we made a movable wall, which in it’s normal state fit firmly against the aluminum screen.
A further development, Rein said ,was that we could project three-dimensional images with a mobile phone into space. As a projection column, we used very fine droplets, a kind of mist, or even smoke or dust, such as a rainbow or the sun shining on a wet road or in a dusty barn. Because this column has volume we could project three-dimensional images. Through activating magnetism we get through our phone droplets or dust from everywhere. A puddle on the floor, a bottle of water, the bucket of a cleaner, dust in corners, on a pipe or on the ceiling. We could project ourselves while walking in public space as if were really actually there. So the passer-by would already be accustomed to having others sharing the space . We could even disappear before we got in the secret space by projecting a screen between us and any potential viewers. This should not be done as a sort of operatic ‘Deus ex machina’ but rather as a way we can protect our refugees, by bringing them into and out of the official world at a time of our choosing.
Regarding these adjustable walls, I think I believed Rein. But like I said, he was a man with an imagination as one rarely experiences – but he was no dreamer.
I really have no idea whether he could in fantasy or in reality produce these three-dimensional projections of people and things in tiny water droplets that he pulled through magnetism from a puddle, and all with his phone.
________________________________________________________

Hashim (33 years old) died on July 5th 2016. He was politically active in the “Wij Zijn Hier” group in Amsterdam and participated in the “March for Freedom” (2014).

1TH STATEMENT OF HASHIM MADE APRIL 2014, PUBLISHED JUIN 2014 in ‏العربية‎, english, français,in Freedom not Frontex
Hashim (33 years old) died on July 5th 2016. He was politically active in the “Wij Zijn Hier” group in Amsterdam and participated in the “March for Freedom” (2014).
I am a refugee, I left my country for security and political measures, and fleeing from politics that violate humanity. I came to Europe cause European believe in human rights which have been established there for long time. Unfortunately, I have faced lots of sever hardships after I made it to Greece. Part of it is the oppression against dark skin people, violating the refugee’s human rights, there is not any human rights for refugees in Greece. Like accommodation, or employment, or medical treatment. Even you don’t have the basic necessity of food sustain for your self and keep a life, or the freedom of moving freely in the country. Worst, having all avenues to be blocked to integrate refugees in European society’s regular life, and for long time I was suffering from exceptional harsh circumstance there. What forced me to leave to another European country, that would provide better human rights for a refugee, but unfortunately, there are no big differences between European countries. As far as violating and repressing the refugee’s right, slacking and delaying in processing and issuing residency papers for refugees, practicing unfair and unequal citizen right, preventing refugees from integrating freely within the European society. And put refugees in harsh circumstances, in isolation camps away from citizens and regular life, thus I’ve found my self in unending spins of whirl, feeling that I don’t have a normal existence in life, and all of my intellectual ambition died within me in a slow motion and some of my harsh experiences and suffering. After I’ve applied for asylum in Holland, is the unjustifiable rejection of my asylum application, after this rejection I’ve been faced by the harsh reality of endless suffering without papers in Europe which lays in being subject to be controlled based on color and being put in jail, and detention center for a long time. And not have any access as a refugee for a decent life, lacking all kind of psychological stability, living under constant fear that any time I could get arrested by any of the immigration’s polices or any other authorities in charge of controlling refugees , which put me under the feeling that you have fled oppression to a different kind of oppression.

Je suis un réfugie, j’ai quitté mon pays pour la sécurité et des mesures politiques et fuis des politiques qui violent l’humanité. Je suis venue en Europe car les européen croient dans les droits humains, qui ont été installer la-bas il y a longtemps. Malheureusement j’ai fais face a des épreuves difficiles, après que je suis arrive en Grèce. Une partie c’est l’oppression contre les personnes avec une peau noire, le viole des droits humains des réfugies, il n y a pas de droits humains pour les réfugies en Grèce. Comme l’accommodation ou l’emploie ou le traitement médical. Il n y a même pas une basse de nécessite pour maintenir la nourriture pour toi même et de rester en vie ou la liberté de se bouger librement dans le pays. Pire encore, toutes les pistes sont bloquer pour que les réfugies soient intégrer dans la société européenne de la vie quotidienne, et pendant longtemps j’ai souffert des circonstances exceptionnellement rudes d’ici. Ce qui m’a obligé de quitter pour un autre pays européen, lequel fournirait des meilleures droits humains pour les réfugies, mais malheureusement, il n y a pas de si grandes différences entre les pays européens.
Autant que les droits de réfugies sont violer et réprimer, relâchant et attardant les procès et issues des papier de résidence pour réfugies, les pratiques inégales et injustes des droits des citoyens, empêchent les réfugies de s’intégrer librement dans la société européen. Et mettent les réfugies dans des circonstances dures, dans des camps d’isolation loin des citoyens et de la vie normale, ainsi je me suis retrouvé dans des tourbillons tournants interminables, sentant que je n’ai pas une existence normale dans la vie et toutes mes ambitions intellectuelles mourais en moi au ralenti et certaines des me dures expériences et souffrances. Après avoir demander l’asile en Hollande, c’est la réjection injustifiable de ma demande d’asile, après cette réjection j’ai du faire face a la réalité dure de l’interminable souffrance sans papiers en Europe, d’être contrôler a cause de la couleur et d’être mis en prison et dans un centre de détention pour longtemps. Et de ne pas avoir accès en tant que réfugie pour une vie convenable. Manquant de chaque sorte de stabilité psychologique, vivant dans la peur constante d’être arrêter a chaque instant par des policiers migratoires ou par d’autre autorités responsable de contrôler les réfugies, ce qui me donnes l’impression que tu as fuis une oppression a une autre oppression différente.

انا لاجئ هجرت بلادي لاسباب أمنية وسياسية وسياسات” تضظهدالانسانية واتيت الي اروبا لان الاروبيين يؤمنون بحقوق الانسان التي اسست منذ زمن بعيد .لقد واجهت معانات شديدة بعد ان دخلت الي اليونان منها الاضظهاد للسود وانتهاك حقوق الانسان وليس هناك اي حقوق للاجئ من مسكن أو عمل او علاح حتي لا تملك قوت يومك او حرية التنقل مع عدم توفير سبل الاندماج في المجتمع الاروبي ولمدة ظويلة ظللت اعاني من ظروف انسانية حرجه هناك ممااضظررت الي النزوح الي دولة اوربية اخري توفر حقوق انسانية افضل ولكن من المؤسف انه لاتوجد فروقات كبيرة بين الدول الاروبية في اضظهاد حقوق اللاجئ وعدم توفير الاوراق والحقوق المواطنبة والاندماج وسط المجتمع الاروبي ووضع اللاجئ في ظروف سئية وعزله عن المجتمع الاروبي ممااجد نفسي في دوامة ليس لديهانهايةوتشعر ان ليس لديك وجود طبيعي في .الحياة وقتل كل الطموحات الفكرية ببطئ ومن اكبر المعانات التي واجهتها بعد طلبي اللجوء في هولنداهي الرفض التعسفي لطلب اللجوءوبعد رفض الطلب اواجه المعاناة الحقيقية التي تكمن في دخول السجن لمدة طويلة وعدم وجود ماوي او اي من سيل الحياة الكريمة وعدم وجود استقرار نفسي والعيش تحت الخوف من الاعتقال في اي لحظة من اي جهة امنية اوبواسطة السلطات المعنيةمما يسبب باحساس انك تهرب من اضطهاد الي
“اضظهادمن نوع اخر.
2TH STATEMENT OF HASHIM MADE APRIL 2016, PUBLISHED JUIN 2016 in ‏‎ english, français,in Spread the words

I’m from Sudan and my first asylum was in Netherlands. I’m living now since six years, three years in the system, three years out the system. And then, the life to be out the system, or to be without documents, it is not easy for me as a Refugee. Why I’m here in Europe? Because I want protection from the government and war. There is no freedom, there is no humanity rights. And then I arrived to Europe. Already, I was believing in Europe, I will find human rights. And actually I found something different. Europe believes it is the human rights. That they made the human rights. I lived on the streets. It is not possible for person, to live in the street without anything, without knowing where to go, without friends.
At the same time, if you get arrested without documents, then they bring you in the jail. And then, for how long, you don’t know. They can keep you till two years. And maybe try to send you back. Also, in my place, in Darfur, is still not safe. If I go back, I will die. And then, they let me free. I come back to the streets. That happened to me, two times. Where are the rights? Where is the humanity? Where are the human rights? So that’s mean, I lost my right as a human person. In my country, and in Europe.

Je suis du Soudan et mon premier asile était dans les Pays-Bas. Je vis maintenant depuis six ans, trois ans dans le système, trois ans en dehors du système. Et ensuite, la vie étant en dehors du système, ou être sans documents, ce n’est pas facile pour moi comme Réfugié. Pourquoi je suis ici en Europe ? Parce que je veux la protection du gouvernement et de la guerre. Il n’y a aucune liberté, il n’y a aucun droit d’humanité. Et ensuite je suis arrivé en Europe. Déjà, je croyais en Europe, je trouverai des droits humains. Et en réalité j’ai trouvé quelque chose de différent. L’Europe croit que ce sont eux les droits humains. Qu’ils aient fait les droits humains. J’ai vécu dans les rues. Ce n’est pas possible pour une personne, de vivre dans la rue sans quoi que ce soit, sans savoir connaître ou aller, sans amis.
En même temps, si vous êtes arrêtés sans documents, alors ils vous amènent dans la prison. Et ensuite, pour combien de temps, vous ne savez pas. Ils peuvent vous garder jusqu’à deux ans. Et essaye peut-être de vous renvoyer. Aussi, à ma place, à Darfour, ce n’est toujours pas sûr. Si je retourne, je mourrai. Et ensuite, ils me laissent sortir. Je reviens dans les rues. Ce m’est arrivé, deux fois. Où sont les droits ? Où est l’humanité ? Où sont les droits humains ? Donc ça veut dire que j’ai perdu mon droit en tant qu’une personne humaine. Dans mon pays, et en Europe.


Buy the paper version for €5 to support We Are Here. Transport €1,56:
Wonderland HetWerk literair kladschrift van Meurs A.M. via internet bij boekwinkeltje Wonderland
Ook verkrijgbaar bij de boekhandels Schimmelpennink en de antiquariaten Fenix en Streppel EN BIOLOGISCHE WINKEL De Aanzet in Amsterdam.

 

 

De mensensmokkelaar van Amsterdam Deel 3 Wordt vervolgd

In het land waar de ministerpresident en zijn minister liegen en bedriegen over een deal die de regering ooit gesloten heeft met een topcrimineel, waar de ministerpresident de aandacht af probeert te leiden naar jongeren die overlast veroorzaken en die volgens hem allemaal uit het buitenland komen en normaal moeten doen, in dat land gaat de jonge, veelbelovende politicus in spe, genaamd Theorie, vastberaden door met zijn oplossing van het asielvraagstuk. Van zijn net aangetreden persoonlijke assistent heeft hij al het offer gevraagd om asielzoekers te vertroetelen in een particulier AZC, een PAZC, maar hem ook gevraagd hoe ver deze wil gaan om van asielzoekers af te komen.

In januari van dit jaar heb ik in een verhaal verbeeld hoe ver een mens in vreemdelingenhaat kan gaan. De modellen die ik voor ogen had kwaken dagelijks de meest dwaze en walgelijke zaken uit en krijgen daarvoor veel aandacht – niet van mij trouwens – maar zijn nog niet zo ver gegaan als in mijn verhaal. Om ze in de gaten te houden hoeven we niet direct op elke scheet van ze te reageren. Maar we moeten ons wel realiseren waartoe het kan leiden. Daarom opnieuw in afleveringen mijn verhaal.
Hieronder staat vermeld hoe het als tijdschrift te verkrijgen is. De volledige opbrengst is voor de vluchtelingen van @wijzijnhier.

Deel 3

In de dagen hierna wandelden ze veel in het donker rond, ze mochten niet samen gezien worden. Officieel vertegenwoordigden ze elk een totaal andere, een elkaar vijandige kant van het asielvraagstuk. Aan het woord was meestal Theorie. Het leek of hij jarenlang zijn ei niet kwijt had gekund. Verder leek hij Rein als een geweldig klankbord te beschouwen, misschien wel omdat ze zo verschillend zijn. Rein die nog niet zo oud is, misschien 45, maar er uitziet als een ouwe hippie, met staart. Theorie als de nette ideale schoonzoon in pak, 35 jaar oud.
Bij hun wandelingen droeg Theorie meestal een hoed. Hij was te onrustig om ergens te gaan zitten. Ze liepen vaak over kades. Panden die over het water te bereiken zijn hadden zijn bizondere interesse. Ze stonden bij een slachthuis. Het is zo goed als failliet, wist Theorie. We kunnen het zo overnemen. En hier zit nog een bank, maar die banken moeten drastisch inkrimpen, ze zijn één keer gered maar dat zal geen tweede keer gebeuren, ze kampen met een enorm imagoverlies, daar kan geen VVD tegenop. Dus dat gebouw zal binnenkort ook wel leegkomen.
Behalve een verkenning van de plaatsen waar alles zal kunnen plaatsvinden, wilde Theorie deze keer vooral uiteenzetten hoe ze het verdwijnen van de asielzoekers zouden verklaren, hoe ze zullen uitleggen dat ze een veel grotere doorstroming hebben dan de gewone AZC’s. En tenslotte wilde hij aangeven hoe hij de aanvoer in stand wilde houden.
‘Kijk,’ zei Theorie, ‘we zorgen dus voor afvoer. Maar we kunnen de manier waarop niet prijs geven. Komt misschien nog, als meer landen gaan inzien dat het echt niet anders kan. Hoe leggen we dan nu uit hoe wij aan zo’n hoog percentage doorstroming komen, want we blijven natuurlijk nieuw materiaal aanvoeren. Er zijn een aantal mogelijkheden: er verdwijnen er onderweg naar het uitzendcentrum in Ter Apel, de illegaliteit in, er verdwijnen er die bezwijken voor de verlokkingen van de grote stad, die denken hun weg te kunnen vinden buiten het PAZC. Er komen er ook in Ter Apel aan en een enkeling wordt ook daadwerkelijk uitgezet, een enkeling, maar waar het kan moeten we daar gebruik van maken en zo’n gelukte uitzetting ook op ons conto bijschrijven. We houden ons net als de Nederlandse regering van den domme en doen net of we niet weten dat die mensen bij aankomst onmiddellijk worden opgepakt, een kopje kleiner gemaakt of minstens opgesloten.
Maar meer zoden aan de dijk zetten de vrijwillige schijnuitzettingen. We brengen een groepje mensen naar Schiphol, zwaaien ze uit met de pers erbij, maar ze komen nooit bij de gate, via een sluiproute keren ze enigszins vermomd via het station terug naar Amsterdam, trekken hun plan of melden zich aan bij We Are Here en het circuit begint opnieuw. We Are Here of Wij Zijn Hier is een groep van 200 volgens de overheid uitgeprocedeerde asielzoekers die niet terug kunnen. Dat wordt onze eerste doelgroep. Een ander groepje stapt wel op het vliegtuig maar keert met het eerstvolgende vliegtuig terug. We hebben dat met de corrupte autoriteiten daar afgesproken. Met vervalste papieren weten we ze als nieuwe asielzoekers te importeren. Zo houden we de instroom in stand. Natuurlijk zullen er ook bij zijn die met behulp van een beetje zakgeld toch echt naar het land van herkomst willen proberen terug te keren, in de wetenschap dat ze hier kansloos zijn en in de hoop toch aan de autoriteiten in hun land te ontsnappen. Soms denken ze met een paar honderd euro daar een onderneming te kunnen beginnen. Hoop is een vreemd ding. Na wat omwegen komt die bij mensen altijd terug. Als het niet lukt in het land van herkomst hebben ze opeens de hoop dat het de volgende keer hier wel zal lukken en staan ze met wat geluk weer bij ons op de stoep en melden zich aan voor onze ‘procedure’, niet wetend wat die eigenlijk inhoudt. Mensen zijn hardleers, vooral in hun hoop.’
‘Mensen via een mensensmokkelaar terug laten komen naar Europa, ‘ging Theorie verder nadat ze een hen tegemoet komend luidruchtig groepje Marokkaanse jongeren hebben ontweken, ‘is eigenlijk een onbegonnen zaak, kost kapitalen. Goedkoper en effectiever is dan om even een gat in een hek in Griekenland of in de Balkan te laten branden, we hebben daar wel contacten ter plaatse voor. Steeds meer ultrarechtse partijen zien immers in dat een volledige afsluiting averechts werkt voor hun aanhang. Men denkt dan dat het geregeld is, de vluchtelingenstroom is gestopt en de mensen vallen weer in slaap en de traditionele partijen zetten hun traditie voort. Dus even een lek in zo’n hek waar een paar duizend mensen door kunnen, de vluchtelingen daar zelf de schuld van geven en iedereen is weer gefocust. Je moet wat.’
Bij hun afscheid drukte Theorie Rein het boekje ‘De mensenhandelaar van Amsterdam’ in de hand. ‘Hier,’ zei hij, ’verspil geen tijd en lees alleen het verhaal uit de titel. Dan begrijp je waar ik naar toe wil. Berg het boekje goed op. Het zou iemand op een idee kunnen brengen. Ik zorg voor het vastgoed. Denk na over de geheime verbinding tussen PAZC en slagerij. Neem personeel aan voor het PAZC, zorg dat er één persoon is die je vertrouwt en die zorgt voor de levering van PAZC aan slagerij. De rest van het personeel, dat je die persoon laat aannemen, mag van niets weten. Neem een slager aan waarop je blindelings kunt rekenen omdat hij aan je kant staat maar het liefst ook omdat je iets van hem weet. Laat hem het overige personeel van de slagerij aannemen. Komt goed.’ Hij hoorde zichzelf het laatste zeggen en dacht: ik ontkom niet aan de cliché’s van deze tijd, ik heb ook al eens ‘Fijne dag nog’ gezegd. Maar voor de rest verliep alles prima. Hij gaf Rein een warme handdruk, hij had een compagnon!
Meurs A.M.
Wordt (bijna) dagelijks vervolgd: Facebook

Alle 8 afleveringen van DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM vindt u hier op Facebook

HetWerk literair kladschrift van Meurs A.M. is via internet verkrijgbaar bij boekwinkeltje Wonderland

Ook verkrijgbaar bij de boekhandels Schimmelpennink, de antiquariaten Fenix Books en Streppel en biologische winkel De Aanzet in Amsterdam.
Volledige opbrengst voor de vluchtelingen ‘tussen procedures’ van WijZijnHier die niets krijgen van staat of stad.

Theorie aan het woord: ‘Maar meer zoden aan de dijk zetten de vrijwillige schijnuitzettingen. We brengen een groepje mensen naar Schiphol, zwaaien ze uit met de pers erbij, maar ze komen nooit bij de gate, via een sluiproute keren ze enigszins vermomd via het station terug naar Amsterdam, trekken hun plan of melden zich aan bij We Are Here en het circuit begint opnieuw. We Are Here of Wij Zijn Hier is een groep van 200 volgens de overheid uitgeprocedeerde asielzoekers die niet terug kunnen. Dat wordt onze eerste doelgroep. ‘

Op de dag dat in Koblenz anti-immigratiepartijen bijeenkomen en Wilders in het Duits met ‘Ein neues Europa’ ‘Ein neues Drittes Reich’ lijkt aan te kondigen, wordt het gruwelverhaal <De mensensmokkelaar van Amsterdam> gepubliceerd, waarin op het eind een soortgelijke bijeenkomst in Carré wordt gehouden, met een verrassende afloop. Maar leest u eerst het begin… Wordt (bijna) elke dag vervolgd.

HetWerk literair kladschrift van Meurs A.M.
https://boekwinkeltjes.nl/b/178070524/De_Mensensmokkelaar_van_Amsterdam/
Ook verkrijgbaar bij de boekhandels Schimmelpennink, Fenix en Streppel en Biologische winkel De Aanzet in Amsterdam.

In aflevering 1 zagen we hoe Theorie een gruwelijk fragment las in het korte verhaal <De mensenhandelaar van Amsterdam> van Jaroskav Hasek , de schrijver van het beroemde boek<De brave soldaat Svejk> .


Etalage van antiquariaat Fenix Books met Wij Zijn Hier/ Wij koken hier- kookboek, dat voor WAH wordt verkocht. Fenix verkoopt ook DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM en de WAH-Vluchtelingenportrettenkrant, en geeft vaak woordenboeken cadeau voor WAH.

 

De mensensmokkelaar van Amsterdam 2 (wordt vervolgd)

Groteske over vluchtelingen en over die partijen die over hun ruggen politiek bedrijven.
In aflevering 1 zagen we hoe Theorie een gruwelijk fragment las in het korte verhaal <De mensenhandelaar van Amsterdam> van Jaroskav Hasek , de schrijver van het beroemde boek<De brave soldaat Svejk> . Deel 1 eindigde daarna met de zin: Theorie vergat het intellectuele tintje dat hij aan het vluchtelingenvraagstuk wilde toevoegen, hij wist wat hem te doen stond.
Hier is het 2e deel.

In januari van dit jaar heb ik in een verhaal verbeeld hoe ver een mens in vreemdelingenhaat kan gaan. De modellen die ik voor ogen had kwaken dagelijks de meest dwaze en walgelijke zaken uit en krijgen daarvoor veel aandacht – niet van mij trouwens – maar zijn nog niet zo ver gegaan als in mijn verhaal. Om ze in de gaten te houden hoeven we niet direct op elke scheet van ze te reageren. Maar we moeten ons wel realiseren waartoe het kan leiden. Daarom opnieuw in afleveringen mijn verhaal.
Hieronder staat vermeld hoe het als tijdschrift te verkrijgen is. De volledige opbrengst is voor de vluchtelingen van @wijzijnhier.

2

Maar kort daarna besefte hij ook dat hij dat niet zelf kon doen, met zijn reputatie. Hij zou immers een eigen asielzoekerscentrum moeten oprichten, een AZC, maar dan een particulier asielzoekerscentrum, een PAZC, en zo een particuliere bijdrage leveren aan het lenigen van het vluchtelingenvraagstuk. We doen allemaal wat we kunnen, nietwaar? En een met een slagerij erbij. Halal! Pure dienstverlening.
Hij plaatste een advertentie.
Een advertentie voor een directeur van een PAZC met als buur een Islamitische slagerij?
Nee. Want Theorie was ervan overtuigd dat je iemand die solliciteert op een functie pro-vluchteling niet tot het tegenovergestelde krijgt, zeker niet tot het extreme tegenovergestelde, het andere uiterste.
En andersom wel. Zij het niet vanuit het extreme andere uiterste, het vermoorden van vluchtelingen, waar je natuurlijk ook geen advertentie voor kunt plaatsen. Nog niet in ieder geval. Sommigen moeten nog even geduld hebben.
Theorie plaatst een advertentie voor een persoonlijk assistent. Assistent van hem, Theorie, met zijn anti-vluchtelingen-, anti-vreemdelingen- anti-Moslim, anti-Europareputatie. Zo’n sollicitant hoort dan op gesprek dat het tegenovergestelde van hem verwacht wordt als waarop hij heeft gereageerd. Maar denkt toch: hier zit meer achter. Wanneer hij dan ook, na enig nadenken, toch ja zegt maar even later te horen krijgt dat het pro-vluchteling zijn maar schijn is, en hij opgelucht en dankbaar heeft ademgehaald, en dan te horen krijgt dat het er eigenlijk zelfs om gaat om zo snel mogelijk zo veel mogelijk vluchtelingen fysiek uit te schakelen en te doen verdwijnen, dan kan de net nog opgeluchte sollicitant niet meer terug. Aldus de gedachtengang van Theorie.

Dus plaatst hij de advertentie voor een personal assistant. Daar komen enkele tientallen mensen op, de meesten leken de conclusie te hebben getrokken dat hij een lijfwacht zocht en zagen er navenant uit. Een totaal ander type, oude hippie met staart maar dan niet zo oud, een jaar of 45, wekte zijn interesse. Theorie vraagt ‘ Ken je mijn doelstelingen? O.k., prima. Maar heb je daar ook iets voor over? Ik moet je vragen om een heel groot offer te brengen. Namelijk om precies het tegenovergestelde te gaan doen als dat je dacht dat je moest gaan doen. Namelijk, je moet asielzoekers gaan verwelkomen, je moet ze op de stations gaan ophalen, je moet een AZC opzetten, je moet ze daar opnemen en vertroetelen. Wil je dat doen? Dat moet ik eerst van je weten voor ik zeg waarom. Als je niet meteen nee zegt, dan wil ik dat je daar een nachtje over slaapt en morgen terugkomt, dan praten we verder, tenminste als je daar dan zonder meer, zonder te vragen, laat staan te weten waarom, ja op zegt.’
De sollicitant, die Rein heette, zei de volgende dag zonder te vragen waarom: ja. ‘Goed,’ zei Theorie, ‘maar ons doel is om van asielzoekers af te komen. Ik kan je vertellen dat je uiteindelijk toch dat wat je wilde en wat de reden is dat je hier kwam, zult bereiken. De vraag is: Wat heb je er voor over? Je hebt al aangegeven dat je bereid bent je naar de buitenwereld totaal anders te gaan gedragen dan je overtuiging is, en dat je het er voor over hebt als een asielzoekersvriend aangezien te worden. Maar de eigenlijke vraag is: wat heb je er uiteindelijk voor over om van asielzoekers af te komen? Hoe ver durf je te gaan? Ik zeg niet dat het moet, maar ik moet het wel weten: zou je bijvoorbeeld wat in het burgerlijk jargon een misdaad heet, een moord heet, willen doen om van asielzoekers af te komen?
Nu vroeg de sollicitant of hij er een paar dagen over na mocht denken.
Na die paar dagen kwam hij terug en zei: ‘Het is niet gemakkelijk. Ik ben niet gewend dingen te doen tegen mijn karakter, tegen mijn geweten in. Ik heb het heel moeilijk om asielzoekers binnen te halen, om vriendelijk tegen ze te zijn, ze te vertroetelen. Maar ik heb het ook moeilijk ze te vermoorden. Ik ben wel tegen asielzoekers maar ik ben geen moordenaar. Maar ik geloof nu dat het me toch zal lukken, juist door de combinatie van de twee die de tegenstelling tussen die twee opheft. Dat ik eerst zeer tegen mijn aard en zin asielzoekers moet verwelkomen, ze vertroetelen, zal zo’n frustratie, zo’n agressie in me opwekken, dat ik tenslotte dáárdoor in staat zal zijn ze te vermoorden. Dus: Top! Ik doe het!’
Theorie klopte hem op zijn schouder, omhelsde hem. ‘ Ik wist dat ik op je kon rekenen. Ik weet als ik naar mensen kijk wat voor vlees ik in de kuip heb. Dat zal trouwens nog wel eens een uitdrukking kunnen zijn waar we aan moeten denken als ik je de komende tijd verder in zal wijden in mijn plannen.’
Meurs A.M.

Wordt (bijna) dagelijks vervolgd.

Alle 8 afleveringen van DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM vindt u hier op Facebook.

HetWerk literair kladschrift van Meurs A.M. is via internet verkrijgbaar bij boekwinkeltje Wonderland.

Ook verkrijgbaar bij de boekhandels www.Schimmelpennink.nl , Godfried, en de antiquariaten Fenix Books en Streppel en biologische winkel De Aanzet in Amsterdam.
Volledige opbrengst voor de vluchtelingen ‘tussen procedures’ van WijZijnHier die niets krijgen van staat of stad.

In aflevering 1 zagen we hoe Theorie een gruwelijk fragment las in het korte verhaal <De mensenhandelaar van Amsterdam> van Jaroskav Hasek , de schrijver van het beroemde boek <De brave soldaat Svejk> .

HetWerk literair kladschrift van Meurs A.M. (€5 met bijlagen) via internet bij boel winkeltje Wonderland.
Ook verkrijgbaar bij de boekhandels Schimmelpennink, Fenix en Streppel en biologische winkel De Enige Aanzet in Amsterdam.

Boekhandel www.schimmelpennink.org verkoopt O.A. HetWerk met DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM en de Vluchtelingenportrettenkrant met 31 houtskoolportretten en ook het Kookboek Wij Zijn Hier / Wij koken hier voor de vluchtelingen van www.WijZijnHier.org

De mensensmokkelaar van Amsterdam

Op de dag dat in Koblenz anti-immigratiepartijen bijeenkomen en Wilders in het Duits met ‘Ein neues Europa’ ‘Ein neues Drittes Reich’ lijkt aan te kondigen, wordt het gruwelverhaal <De mensensmokkelaar van Amsterdam> gepubliceerd, waarin op het eind een soortgelijke bijeenkomst in Carré wordt gehouden, met een verrassende afloop. Maar leest u eerst het begin… Wordt (bijna) elke dag vervolgd.

In januari van dit jaar heb ik in een verhaal verbeeld hoe ver een mens in vreemdelingenhaat kan gaan. De modellen die ik voor ogen had kwaken dagelijks de meest dwaze en walgelijke zaken uit en krijgen daarvoor veel aandacht – niet van mij trouwens – maar zijn nog niet zo ver gegaan als in mijn verhaal. Om ze in de gaten te houden hoeven we niet direct op elke scheet van ze te reageren. Maar we moeten ons wel realiseren waartoe het kan leiden. Daarom opnieuw in afleveringen mijn verhaal.
Hieronder staat vermeld hoe het als tijdschrift te verkrijgen is. De volledige opbrengst is voor de vluchtelingen van @wijzijnhier.

DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM

1
Theorie was een vrij jonge, maar wel volwassen man, van zo´n 35 jaar namelijk, die niet wist hoe hij aan zijn naam kwam. Was het ´theorie in tegenstelling tot de praktijk´? Was het zijn moeder die op die manier tegen zijn vader aankeek die haar al voor zijn geboorte in de steek had gelaten? Zijn moeder, die toen het een jongetje bleek dat bovendien nog op de vader leek, zo wraak had genomen? Theorie zei trouwens zelf altijd: ‘ Het is de theorie die de praktijk vooraf gaat en het is de theorie die weer uit die praktijk voortkomt.’ ‘ Jaja, ‘ zeiden zijn toehoorders dan. Of was het gewoon de combinatie van de namen van zijn grootvader aan zijn vaders kant en zijn grootmoeder aan zijn moeders kant? Theo en Rie. Maar dan nog vond zijn moeder het waarschijnlijk een goede grap. Ook zij was uit zijn leven verdwenen voor hij het kon vragen. In ieder geval was Theorie niet tevreden over zijn leven tot nu toe. Wetenschap zat er niet in, rijk worden evenmin, schrijven kon hij niet, andere artistieke aanleg had hij niet, dus hij dacht: ik moet de politiek in. En waar kon je in deze tijd mee scoren? Ja, met rechtspopulisme. En met wat als onderwerp? De vluchtelingenstroom. Haha. De Islam. Haha. Nationalisme, tegen Europa. Haha. Natuurlijk was er al veel op dit gebied, maar hij vond dat hij daar wel een intellectueel tintje aan kon toevoegen. Theorie had namelijk de neiging zichzelf een beetje te overschatten. Hij dacht dat hij origineel was toen hij zei dat het niet genoeg was om te roepen dat er minder vluchtelingen moesten komen, dat de grenzen dicht moesten, dat mensen terug moesten, je moest ook daadwerkelijk aantonen dat jij er voor zorgde dat er vluchtelingen teruggingen, of dat er minder binnenkwamen. Maar dat laatste, en dat vond hij heel slim van zichzelf, die vluchtelingenstroom mocht niet echt stoppen, of hoogstens tijdelijk, want die stroom voedde jouw partij. Je moest als Theorie ook praktisch zijn. Hij noemde zijn partij daarom De Partij voor Theorie en Praktijk, de PTP.

En toen vond Theorie dat citaat. Hij was niet iemand die echt in boekhandels kwam maar in de bakken met ramsj voor de deur wilde hij wel eens rommelen. Voor 1 of 2 euro kon je je immers geen buil vallen. Het was de titel die opviel: <De mensenhandelaar van Amsterdam>. Dat Amsterdam natuurlijk, maar ook dat mensenhandelaar. Mensenhandel, vrouwenhandel, mensensmokkel, actuele onderwerpen. De schrijver van het boek kende hij niet, pas later zag hij dat het ook de schrijver was van <De brave soldaat Svejk>. Van dat boek had hij gehoord maar het had hem nooit aangetrokken. Die Svejk leek hem een sukkel, een loser. Ook dit boek viel al meteen tegen. Het waren verhalen, en één verhaal van maar net iets meer dan 3 bladzijden heette <De mensenhandelaar van Amsterdam>. En dat bleek dan eigenlijk te gaan over de invloed van keukenmeidenromans op het leven van sommige mensen. Dat sloeg dus niet op hem. Maar toen stond er dit:

<In Amsterdam, in een afgelegen straat bij de haven, waar in het water van een gracht in één jaar honderden vreemdelingen verdwijnen, ligt een klein café waarin je kamers kunt huren. In de drankjes voor de gasten, die hier willen overnachten, wordt echter een slaaptablet gemengd en daarna… daarna verdwijnt het bed met de gast door een valluik in de kelders. Een klap, een huiveringwekkende gedempte kreet… Naast het café is een slagerij. Daar wordt het vlees zo goedkoop verkocht en gehouwen, dat de winkel steeds vol kopers is. Het vlees heeft een eigenaardige bijsmaak – daar wordt immers mensenvlees gehouwen! Begrijpt u hoe dat gaat ? In de kelder worden de gasten met een slag van een bijl kapot geslagen, zij worden geslacht, gehouwen en in de nacht wordt het vlees naar de slagerij vervoerd.>

Theorie vergat het intellectuele tintje dat hij aan het vluchtelingenvraagstuk wilde toevoegen, hij wist wat hem te doen stond.
(wordt vervolgd)

Meurs A.M.
Lees ook Auteur en lezers over DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM

Alle 8 afleveringen van DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM vindt u hier op Facebook
HetWerk literair kladschrift van Meurs A.M.
verkrijgbaar bij boekwinkeltje Wonderland
Ook verkrijgbaar bij de boekhandels Schimmelpennink, Godfried, en de antiquariaten Fenix Books en Streppel en biologische winkel De Enige Aanzet in Amsterdam.
Volledige opbrengst voor de vluchtelingen ‘tussen procedures’ van Wij Zijn Hier die niets krijgen van staat of stad.

Publicaties door biologische winkel De Aanzet belangeloos verkocht voor de vluchtelingen van Wij Zijn Hier

Auteur en lezers over DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM

AUTEUR en LEZERS over DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM
In januari van dit jaar heb ik in een verhaal verbeeld hoe ver een mens in vreemdelingenhaat kan gaan. De modellen die ik voor ogen had kwaken dagelijks de meest dwaze en walgelijke zaken uit en krijgen daarvoor veel aandacht – niet van mij trouwens – maar zijn nog niet zo ver gegaan als in mijn verhaal. Om ze in de gaten te houden hoeven we niet direct op elke scheet van ze te reageren. Maar we moeten ons wel realiseren waartoe het kan leiden. Daarom opnieuw in afleveringen mijn verhaal.
Hieronder staat vermeld hoe het als tijdschrift te verkrijgen is. De volledige opbrengst is voor de vluchtelingen van @wijzijnhier.

VERKLARING VAN AUTEUR EN ENKELE REACTIES op HetWerk66A, literair kladschrift van Meurs A.M., waarin het verhaal DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM en HET SPIJT ME, MAAR MIJN NIEUWJAARSBOODSCHAP IS EEN AANKLACHT, in feite de aanklacht van zowel mijn broer Gerard, die in december overleed aan longkanker, tegen de organisatie van de gezondheidszorg, als van de afgewezen asielzoeker Hashim die in juli overleed door zelfdoding en 2 indrukwekkende statements achterliet. Ook heeft HetWerk66A een pagina in kleur met afbeeldingen van geschonken boeken aan de vluchtelingen van We Are Here/Zijn Zijn Hier, die men kan sponsoren.
Ik had, toen het verhaal DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM eindelijk, 2 weken later dan gepland af was, geen plaats en ook geen zin meer om een redactioneel te schrijven. Later schreef ik wel in een mail aan lezers en belangstellenden:

Beste mensen,
Iedereen die ons een nieuwjaarswens heeft gestuurd, die medeleven heeft getoond bij het overlijden van mijn broer Gerard, iedereen die ruim een half jaar geleden al medeleven heeft getoond bij het overlijden van de vluchteling Hashim die niet verder wilde leven, iedereen die misschien wel bijgedragen heeft aan de kosten van repatriëring van zijn lichaam naar Soedan, en gewoon iedereen heel hartelijk dank. Ik wens ons allemaal een solidair 2017.
Nadat ik achteraan was begonnen met op de achterkant van mijn tijdschrift de klacht van mijn overleden broer tegen de huidige organisatie van de gezondheidszorg te plaatsen, en nadat ik opnieuw mijn vertaling van de twee indrukwekkende statements van Hashim over zijn leven als afgewezen vluchteling had geplaatst, kon ik daar niets meer aan toevoegen.
Ik kon evenmin loskomen van de problemen die vluchtelingen hebben, wat iets anders is dan het vluchtelingenprobleem, maar ik kon daar als schrijver niets anders mee dan er een grotesk, gruwelijk en absurd verhaal over vertellen, waarmee iedereen maar moet zien wat hij ermee doet. Ik was blij dat ik geen ruimte meer had voor een redactioneel, want alles stond in dat verhaal, ik had ook daar zeker niets aan toe te voegen. En zo is het nog steeds.
Kijk aub ook hoe u We Are Here/Wij Zijn Hier (www.wijzijnhier.org ), de meest verwaarloosde vluchtelingen, algemeen financieel kunt ondersteunen: pag. 14: Stichting Vrouwen Tegen Uitzetting NL57 INGB 0006 4956 66. o.v.v. We Are Here BIC/SWIFT: INGBNL2A.
En hoe met boeken, zie pag. 2 voor mijn particuliere actie: NL53INGB0005419523 van Hr A M J Meurs Amsterdam. Hartelijk dank.
Sommigen van u hebben dat al gedaan, zoals er ook mensen zijn die bijgedragen hebben in de kosten van HetWerk (pag. 4): NL07 INGB0007646016 t.n.v. Meurs A.M. Amsterdam ovv Uw adres. BIC: INGBNL2A. Het zijn allemaal verschillende zaken, verschillende doelen en andere banknummers, en men kan niet alles, dat begrijp ik wel. Maar bedankt in ieder geval.

Terug naar De mensensmokkelaar van Amsterdam dan. In een tijd dat (extreem)rechtse partijen op weg naar de verkiezingen elkaar de loef afsteken in het bedenken van radicale oplossingen voor het asielvraagstuk, wil Theorie aanvankelijk een intellectueel tintje aan de oplossing geven, maar dan stuit hij op een gruwelijke passage in het verhaal De mensenhandelaar van Amsterdam van Jaroslav Hasek, de beroemde schrijver van De brave soldaat Svejk. Theorie vergat het intellectuele tintje, hij wist wat hem te doen stond.
En zo ontstond het verhaal van De mensensmokkelaar van Amsterdam.

Reacties:

‘De mensensmokkelaar van Amsterdam’ is confronterend, satirisch gruwelijk, maar zo waar, zo vreselijk waar. Men heeft weinig geleerd van wat in de Tweede Wereldoorlog is gebeurd. Men manipuleert voortdurend de werkelijkheid om aan de macht te komen en met een totaal gebrek aan geweten. Men wil niets weten, voelen van, of kruipen in het vel van wie in nood is. Men is weer en steeds maar weer in staat massamoorden te laten gebeuren, dwingt wie in nood is tot zelfmoord, zo stierf Hashim. Ik kijk naar zijn foto, naar zijn beeldschoon gezicht, naar die triestheid in zijn ogen. Zo kijkt hij naar ons, hij die niet meer is. “Bekruipt mij het gevoel dat ik gevlucht ben voor onderdrukking om in een ander soort onderdrukking terecht te komen,” scheef hij. Zelfmoord als ultieme daad van vrijheid, om voor altijd vrij te zijn van onderdrukking. Men heeft hem niets anders kunnen bieden dan dit: zelfmoord.
Wat een leuke vent Gerard, je broer, daar op de foto. Hoe oud was hij daar? Jong zeker. Jullie lijken op elkaar. Zijn, jullie aanklacht is ook de mijne.
(Patrizia Filia, schrijver, dichter, theatermaker)

Mijn dank voor het toesturen van Het Werk.
Heb zelfs het afgrijselijke, hallucinerende verhaal al gelezen.
Gister las ik ergens dat de Holocaust zou maar weer zo kunnen beginnen.
Hoe vreselijk is dit alles…..en wat kunnen we aan alle ellende doen?
De vluchtelingen, asielzoekers, daklozen, zwervers, zorgbehoevenden, hoogbejaarden die voor zichzelf moeten zorgen terwijl ze echt recht zouden hebben op een rusthuis, mensen met schulden etc. etc etc.
Een paar multi-nationals hoeven alleen maar hun kapitaal te schenken en er zou veel leed in de wereld zijn opgelost.
Nee, struisvogel-politiek!!!!
Daar houden we van…..niet alleen Trump maar ook Mark Rutte.
Oprotten….en wel zo snel mogelijk.
We wachten de komende verkiezingen maar even af.
Mocht ik boeken uit mijn Boekwinkeltje … wegdoen, dan zal ik aan Het Werk denken.
Zal met een scherp oog kijken naar boeken geschikt voor vluchtelingen.
Alle complimenten voor Het Werk dat U doet!!!!
(Op verzoek anoniem)

Compliment! Wat een goed verhaal! Van begin tot eind in 1 ruk uitgelezen, terwijl ik eigenlijk allang slapen moest.
SUPER!
Dankjewel!!
(Regina)

HetWerk ontvangen en dank daarvoor.
Het verhaal erin is indrukwekkend en op een mooie manier geschreven.
Goed dat je Gerard en de aanklacht tegen de organisatie in de zorg ook een plaats hebt gegeven. Jammer dat de tekst op de achterkant niet erg duidelijk is.
Ben van plan om een boek te sponsoren voor WAH
Groeten,
(Gerrie)

Ton, bedankt voor je redactionele woorden van groteske gruwelijkheid, absurde verhalen en het wedstrijdje radicale oplossingen tegen de vluchtelingen.
Je woorden geven mij weer idee van richting.
(Rene )

godallemachtig ton, wat een verhaal
wat moet ik er over zeggen?
heb zojuist nog maar eens 100 piek overgemaakt
aan die we are here
om mijn geweten verder op te schonen
moedig voorwaarts
(Ton)

Op deze plaats wil ik ook graag iedereen bedanken die een financiële bijdrage heeft gegeven rechtsreeks aan We Are Here of voor boeken voor We are here aan mij, of voor HetWerk.
Alle 8 afleveringen van DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM vindt u hier op mijn facebookpagina
HetWerk literair kladschrift van Meurs A.M. in mijn Boekwinkeltje Wonderland.

Ook verkrijgbaar bij de boekhandels Schimmelpennink , Godfried, en de antiquariaten Fenix  en Streppel en biologische winkel De Aanzet in Amsterdam.
Volledige opbrengst voor de vluchtelingen ‘tussen procedures’ van wijzijnhier die niets krijgen van staat of stad.

Ben&Jerry’s is Unilever, is neokolonialisme en klimaatverandering, is vluchtelingen

Vluchtelingenwerk gaat met Ben&Jerry’s samenwerken. Ben&Jerry’s is Unilever, dat eerder samenwerkte met het Wereldnatuurfonds. Unilever liep, net als ik, een dag mee met de Climate Miles. Toen schreef ik dit stukje. Omdat Unilever met haar producten en productiewijze juist bijdraagt aan klimaatverandering.
Unilever is een multinational die zich in Derde Wereld als een neokoloniale macht manifesteert. Neokolonialisme en klimaatverandering horen bij de belangrijkste oorzaken van de wereldwijde vlucht van miljoenen mensen. Als Unilever haar neokoloniale houding in de wereld én haar productie niet ter discussie stelt, is de rest, het samenwerken met milieu- en vluchtelingenorganisaties, window dressing, een rookgordijn, dweilen met een kraan die zij zelf mee heeft opengezet. Een truc, om haar corebusiness, het produceren van discutabele en vervuilende zaken onder twijfelachtige omstandigheden, in stand te houden.
Wat Unilever door met Vluchtelingenwerk samen te werken ‘goedmaakt’ is slechts een fractie van de vluchtelingenstroom die Unilever zelf, ook door de samenwerking met dictatoriale regiems, mede veroorzaakt. Vluchtelingenwerk mag daar niet intrappen. Het moet onafhankelijk blijven en bij zijn werk in Nederland de wereldwijde oorzaken van het vluchtelingenvraagstuk aankaarten, inclusief de rol van een multinational als Unilever daarin. Een zoet sausje kan de bittere werkelijkheid niet verbloemen.
Alles wat ik heb geschreven over Unilever en het milieu is ook geldig voor Unilever en vluchtelingen.

Climate Miles en Unilever

Unilever kennen we allemaal. Onze douche en keuken staan vol met haar producten. Als Unilever meeloopt met de climatemiles en iets wil vertellen over wat het als wereldwijd productiebedrijf wil bijdragen aan het stoppen van de klimaatverandering, dan is dat een goed ding. Er is een wereld te winnen.
Maar dat deed Anniek Mauser, directeur Duurzaamheid Unilever Benelux, die op 18 november 2016 een dag meeliep, niet. Ze vertelde niet wat Unilever beter zou doen met de producten die het maakt, ze vertelde van een actie waarbij Unilever kinderen etiketten laat plakken op haar doucheproducten met teksten om hun ouders korter te laten douchen. Unilever doet dit samen met o.a. het Wereld Natuur Fonds.
En toen werd ik kwaad. Want dat heeft dus helemaal niets met wat Unilever zelf moet of zal doen te maken. Unilever weet precies wat anderen moeten doen. En bovendien met producten, zoals water en gas, waarbij het zelf geen belang heeft. Het zegt bijvoorbeeld niet: “Gebruik minder shampoo of minder zeep, goed voor het milieu.’
Ik zag die miljoenen potjes, flacons, flesjes, tubes, blikjes, doosjes en buisjes voor me waarvoor Unilever geen verantwoording neemt, die op stortplaatsen, in verbrandingsovens, als zwerfvuil in het milieu terechtkomen, en waarvan, pas de laatste jaren, een klein deel door de burger zelf gescheiden wordt en daarna door de gemeenschap verzameld en gerecycled. Ik dacht aan al dat plastic, blik, aluminium waarvan die verpakkingen gemaakt worden en de fossiele grondstoffen, zoals aardolie voor het plastic, die daarvoor nodig zijn geweest. Ik dacht aan de inhoud van al dat verpakkingsmateriaal, aan de zepen, de tandpasta’s, de shampoos, de crèmes, de deodorants, de gels, de wasmiddelen, de vetten en vetoplossers, die allemaal in het milieu gespoeld worden, en waar, opnieuw, Unilever geen enkele verantwoording voor neemt. Ik dacht aan de ijsjes, de margarines, kroepoek, worsten en sauzen… Unilever lijkt gespecialiseerd in producten waarvan we best zo min mogelijk gebruiken, zowel voor onszelf als voor het milieu.
Het is dan ook in ieder geval een zeer slechte zaak dat Unilever zegt de omvang van het bedrijf te willen verdubbelen. Elk product dat Unilever op de markt brengt is immers slecht voor het milieu. Waarschijnlijk is ook de helft van de producten overbodig en zijn een deel van de bestanddelen van veel producten overbodig. Het is bijvoorbeeld volkomen overbodig dat Unilever een bevolking die daar geen behoefte aan heeft, zoals die van India, aan de deodorant brengt, zoals het wel eens verteld heeft. Een beperking tot de werkzame stoffen in de producten, het weglaten van nodeloze toevoegingen, zou het milieueffect ook aanzienlijk kunnen indammen.
Ik hoorde Anniek Mauser van Unilever zeggen: ‘Geen groei zonder duurzaamheid, geen duurzaamheid zonder groei.’ Het eerste is een terechte wens, het tweede is onzin. In de natuur groeit alles, geen leven zonder groei, en sterft af – ook een groei- naar iets anders namelijk, recycling. Maar mevrouw Mauser bedoelt de groei van een bedrijf, van de economie, van Unilever. Het is soms beter dat die niet groeien, voor de duurzaamheid, voor het milieu, voor minder opwarming van de aarde. Het is beter voor de belasting van het milieu dat Unilever niet groeit.
Ik hoorde mevrouw Mauser zeggen dat ze op de mijlpaal had geschreven: ‘Geen verantwoordelijkheid nemen is geen optie.’ Verder zei ze: ‘Die verantwoordelijkheid geldt voor iedereen, voor overheden, voor bedrijven, voor NGO’s, maar vooral ook voor iedereen individueel op dagelijkse basis. (…) En die boodschap wil ik graag meenemen want zonder allemaal in actie te komen en klimaatverandering een halt toe te roepen zullen we ook geen economische ontwikkeling in de wereld meer hebben. …Eigenlijk gaat het ook over echte gedragsverandering, thuis onder de douche, daarvoor is Waterspaarders een heel mooi programma, dat we hebben opgezet met het Wereldnatuurfonds en … Dat gaat echt heel konkreet over kinderen die thuis eigenlijk het gesprek aangaan met hun ouders. En we laten ze etiketten ontwerpen met een oproep aan hun ouders, op de shampoo en op de douchegel, die komen in de douche te staan, plaats van delict, en dat is een voorbeeld hoe wij proberen gedragsverandering aan te pakken op een manier die niet belerend is (‘plaats van delict’! ) maar die echt blijft hangen, te beginnen bij kinderen, want die zijn de toekomst natuurlijk.’
Toen werd ik dus kwaad, om de onnozelheid waarmee ze zelf gelooft dat het een geweldige vondst is, maar vooral omdat wij die boodschap niet van een vervuiler als Unilever willen krijgen. Het is klef zoals Unilever ons privéleven binnendringt met filmpjes met sprekende dieren die van onze kinderen een legertje van nieuwe ‘melkbrigadiertjes’ (de ouderen weten nog wat dat zijn) voor het milieu moeten maken en zo de aandacht afleiden van de milieudelicten van Unilever.

Ik dacht aan palmolie en ontbossingen, aan duurzaamheidscertificaten van palmolieleveranciers aan Unilever in Maleisië en Indonesië die niet bleken te kloppen, van thee uit India waarvoor hetzelfde gold (‘het was zo ver weg, multinational/miljardenbedrijf Unilever kon dat allemaal niet controleren’), en ik herinnerde me zoiets als met Shell in Nigeria (vergiftiging van het milieu), het bleek om een 14 jaar geleden na acties van Greenpeace in India gesloten thermometerfabriek te gaan, waarvan Unilever het kwik gedumpt had en waarvan tot op heden de bevolking ziek werd. En ik vond een recente Indiase rap hierover en plaatste deze in een tweed en deed mee aan de handtekeningactie om Unilever op zijn verantwoording te wijzen.
Later keek ik nog eens naar de foto’s en naar het filmpje van de climatemiles, zag hoe de dames Minnesma van Urgenda en Mauser van Unilever naar elkaar lachten, de zuurstof deed ze goed. Mauser kreeg van Minnesma de lach en de arm om de schouder zoals alles mijlpaalslaanders, en ik voelde me een spelbreker. Het ging er niet om wat er nog allemaal fout was maar om de goede wil tot verbetering.
De volgende dag dacht ik toch weer aan al die Unileverproducten en ging naar de site van Unilever en meende dat ik op de site van een milieuorganisatie, een NGO, was terechtgekomen. De leuzen sprongen me tegemoet. WERKEN AAN EEN BETERE TOEKOMST. Duurzaam leven. DUURZAME GROEI EN MAATSCHAPPELIJKE BETROKKENHEID. Het Unilever Sustainable Living Plan is een blauwdruk voor duurzame groei. EEN BETERE TOEKOMST VOOR KINDEREN. Samenwerking met de FDI World Dental Federation en het World Food Programme. Ons theemerk Lipton steunt projecten op het gebied van duurzame bosbouw in Afrika. Een betere toekomst voor landbouw & boeren.
Maar door het volgende soort vage formuleringen weet ik dat Unilever veel meer probeert te suggereren dan er werkelijk gebeurt:
Veel van onze merken bevatten ingrediënten die op ethisch verantwoorde en duurzame wijze zijn geproduceerd en die onafhankelijk zijn gecertificeerd.
• Dat geldt bijvoorbeeld voor Lipton-thee, dat is gecertificeerd door Rainforest Alliance, en voor het ijs van Ben & Jerry’s, waarvan verschillende smaken onder meer Fairtrade-vanille en -amandelen bevatten.
• Ongeveer de helft van onze grondstoffen komt uit de land- en bosbouw en dus werken we eraan om onze belangrijkste gewassen 100% duurzaam te maken.
De enige duidelijke mededeling die hier staat is dat Lipton-thee is gecertificeerd door Rainforest Alliance. Maar wat betekent dat dan weer, want ook voor Lipton-thee gold op een bepaald moment dat de certificatie twijfelachtig was.

Het lijkt er verdacht veel op dat sinds Unilever in 2008 door Greenpeace werd gedwongen de ontbossing voor palmolie te stoppen is gaan denken: If you can’t beat them, join them. In ieder geval met de mond en op papier. Unilever maakte een vlucht vooruit. Het spreekt in haar huidige Sustainable Living Plan vooral veel intenties uit. NGO’s kunnen afspraken maken om bijvoorbeeld het zout in voedingsproducten terug te brengen. De druk op het zoutgehalte is zo groot dat daar nauwelijks nog discussie over mogelijk is, Unilever moet wel. Met die palmolie zal het ook wel goed zitten, nog meer ontbossing is niet te verkopen. Unilever werkt samen met De Hartstichting, de Johan Cruyf-foundation, met voedselorganisaties, met scholen, met allerlei clubs overal ter wereld. Maar al die samenwerkingsverbanden draaien heen om de core business van Unilever die niet wezenlijk verandert: Unilever maakt producten waarvan er niet één biologisch en fair trade is, en zowel het product als de verpakking veroorzaken een aanzienlijke vervuiling. Ik heb de sterke indruk dat het Sustainable Living Plan voornamelijk een rookgordijn is en beschouw het plan om de productie te verdubbelen zelfs als levensgevaarlijk voor het milieu en de klimaatverandering.
Maar ik zou graag hebben dat de milieuorganisaties het Sustainable Living Plan van Unilever serieus tegen het licht zouden houden en ook het milieueffect zouden onderzoeken van de voornaamste producten inclusief hun verpakking.
Als ik een spelbreker ben, dan beschouw ik dat ondertussen als noodzakelijk in de strijd tegen klimaatverandering, inclusief de oorzaken van de wereldwijde vlucht van meer dan 60 miljoen mensen.

 

 

 

Jan Mölling, 30 jaar geleden overleden (bericht op 5 juni 2017 geplaatst op FB)

Jan Mölling, 30 jaar geleden overleden
Op 5 juni 1987 overleed plotseling mijn vriend, de beeldhouwer Jan Mölling, op 43-jarige leeftijd in het OLVG in Amsterdam. Familie en vrienden hoorden pas 3,5 uur na zijn dood dat hij op 3 juni in het begin van de avond bij een stoplicht zacht achter op een andere auto was gereden, vanwege dronkenschap op een politiebureau was vastgehouden, waar vroeg in de ochtend een ernstige verslechtering van zijn gezondheid werd vastgesteld, waarop hij naar het OLVG was gebracht. Op dat moment had de familie zeker op de hoogte moeten worden gesteld. Vanuit het OLVG was Jan weer naar het Slotervaart vervoerd voor hersenonderzoek, daar werd een fatale hersenbloeding geconstateerd, de volgende ochtend werd hij terug naar het OLVG gebracht en overleed korte tijd later.
Jan werd op 10 maart 1944 in Borger, Drente geboren.
Ik leerde Jan kennen toen we allebei 19 jaar oud waren. Hij woonde toen in Eindhoven en was inspiciënt bij theater De Schalm in Veldhoven. In 1968 verhuisde ik naar Amsterdam en Jan deed dat zo’n anderhalf jaar later.
In 1985 was kraker Hans Kok (1) op 23-jarige leeftijd in een politiecel overleden. Dat had geleid tot grote maatschappelijke verontwaardiging en onrust. Jans familie wilde dat risico niet lopen en besloot samen met de vrienden zich allereerst te richten op het inwinnen van informatie hoe dit zo ongelukkig had kunnen lopen. Toen de advocaat na 2 jaar vaststelde het maximale aan informatie te hebben bereikt, was dit voor familie en vrienden nog steeds onbevredigend. Daarom diende ik na enige tijd beraad op 1 december 1990 als gemachtigde een klacht in via het Klachten en Adviesburo Politieoptreden. Op 5 maart 1992 antwoordde de Hoofdofficier van Justitie te Amsterdam ‘dat wat betreft de informatieverschaffing van de politie omtrent de verblijfplaats en toestand van de heer Mölling deze te wensen heeft overgelaten en dat een actievere houding had mogen worden verwacht’. Verwijtbaar optreden van politie respectievelijk GG&GD-arts tijdens Jans aanhouding en verblijf in de politiecel werd afgewezen. Wij waren niet tevreden maar kwamen tot de conclusie dat we het maximale hadden gedaan en besloten de zaak te laten rusten.
Op Jans begrafenis op Zorgvlied sprak ik de volgende korte rede uit. In die dagen schreef ik ook het korte verhaal ‘JAN’.
Dit bericht ter herdenking van Jan maak ik mede op verzoek en met grote medewerking van zijn jongere zusje Ann de la Rambelje die haar broer nog steeds mist en ondertussen ook haar broer Henk en zijn vrouw in 2001 verloor en haar invalide zusje Alie in 2000.
Dit bericht wordt geleidelijk uitgebreid.

Afscheidsrede Jan Mölling 11-06-1987

Wanneer ik, als misschien één van de oudste vrienden van Jan, iets vertel over vriendschap, dan gaat het niet om die tussen Jan en mij, maar om de vele vriendschappen die Jan heeft gehad. Want Jan kon er niet genoeg van hebben: van vriendschap, aandacht, waardering, schouderklopjes, handen om vast houden, schouders om op uit te huilen.
Ik ken eigenlijk niemand die zo hard andere mensen nodig had, die zo slecht eenzaamheid kon verdragen.
Jan kon absoluut niet alleen zijn. Zelfs als een vriendschap of relatie werd verbroken, bleef er voor hem altijd een band bestaan.
Misschien anders, maar Jan kwam altijd terug.
Eenmaal Jan, voor altijd Jan. Hoe moeilijk in de praktijk soms ook.
Jan ontwikkelde zich van een maker van oorbellen, die meer dan 20 jaar geleden gretig aftrek vonden, tot een maker van beelden die veel waardering kreeg. Maar hij bleef altijd onzeker, was altijd bang zich niet waar te hebben gemaakt.
Jan was een gevoelige jongen, op het sentimentele af.
En die gevoeligheid gold niet alleen zichzelf of zijn vrienden en vriendinnen, die gold ook voor de dingen om hem heen en voor wat er in de wereld gebeurde.
Hij was sociaal en politiek bewust, zette zich bijvoorbeeld in voor vluchtelingen uit Portugal, toen dat land nog fascistisch was.
En hij heeft natuurlijk jarenlang, samen met de andere bewoners, gevochten voor het behoud van de Nieuwmarktbuurt als woonbuurt.
In de Nieuwmarktbuurt vond Jan de afgelopen 17 jaar de meeste van zijn vele vrienden.
Het leek voor hem op maat gemaakt; het sociale contact van een klein dorp maar dan midden in een grote stad.
Maar Jan had nooit genoeg aan de vrienden en gebeurtenissen van het moment, hij vertelde altijd over nog andere vrienden en vriendinnen, met wie hij de meest sterke staaltjes had beleefd. En als we elkaar dan ontmoetten kwamen we wel eens in verlegenheid door de sterke verhalen die Jan over ons had verteld.
Gelukkig bleken we allemaal gewone mensen te zijn die dat alles samen met Jan hadden meegemaakt. Want het ging Jan niet om de belevenissen zelf maar om het grote gevoel dat hij had gehad toen hij ze samen met iemand beleefde. Om dat grote gevoel over te brengen moest het verhaal steeds sterker worden en was het Jan die door het verhaal heen zei “kijk eens, dat is wat een goede vriend met mij kan beleven”.
Wij, zijn vrienden, willen graag weten hoe Jan zijn laatste 36 uur zijn geweest.
We willen weten hoe het kon gebeuren dat hij ons niet kon bereiken en wij hem niet konden vinden. Hoe hij, die zoveel vrienden had en zoveel vrienden nodig had, hoe hij, die zo slecht tegen alleen zijn kon, zo eenzaam dood kon gaan.
En we kunnen alleen maar hopen dat de sterke indruk die we van Jans laatste dagen hebben ook waar is: namelijk dat hij het niet beseft heeft. En laten we dan hopen dat in Jan zijn laatste uren voor het laatst de trieste werkelijkheid is vervangen door het Verhaal, het grote sterke verhaal dat veel langer is en veel opwindender is dan Jan zijn korte leven, het verhaal waarin Jan en wij zelf meespelen, en dat bestaat uit vele verhalen en anekdotes, over al die vrienden en vriendinnen waar hij zo trots op was, het verhaal dat speelt in Nederland, in Zweden, in Frankrijk, Portugal en Marokko, overal waar Jan ooit met zijn vrienden is geweest…
Laten we aannemen dat Jan in gedachten ons nog één keer dat sterke verhaal heeft verteld, zo nadrukkelijk als alleen een groot kind dat kan vertellen… Dat toch maar vooral zeker wil zijn dat we hem niet zullen vergeten…

———————————-

JAN

Telefoon.
‘Heb je het gehoord van Jan?
‘Ja, erg hè.’
‘We hebben hem 2 dagen gezocht.’
‘Die is niet zomaar de pijp uit gegaan. Die hebben ze op het bureau in elkaar geslagen.’
‘Ja, Jan kennende.’
‘Die heeft zich vast verzet.’
‘Reken maar.’
‘We gaan er achteraan. Mag niet zomaar gebeuren.’
‘Natuurlijk.’

Jan.
Ik kom er aan, zeg ik door de telefoon, ik ben zo bij je. Ik kom er aan, zeg ik. Maar dat kan vanalles betekenen. Ik kom er aan: pats, boem! Ik kom er aan: hatsikidee! Ik zat er bovenop! Gelukkig dat die andere stilstond. Ik kom er aan: KLAP! (…) Stelt allemaal niks voor. Blikschade. Maar ze moeten zo nodig, die blauwe pakken-jongens, die klabakkenjongens. Hé, klabakken, ik vind jullie grote zakken! Ze horen me niet. Nou voor mijn part, dan maar niet. Ik ga gewoon pitten. Morgen zien we dan wel weer. ’t Is niet de eerste keer. Haha. (….) Als jij dat allemaal binnen had, lag je ook in coma, zegt er een. Tegen wie heeft hij het? Ik moet zien dat ik hier weg kom. Als je met mij bezig bent, praat dan ook tegen mij, wil je? zeg ik. Ik ben geen Hans Kok(1) hoor! Ik ben toevallig Jan M. Ik crepeer niet zomaar. Hoewel ik er niet mee zou zitten. Maar ik heb vrienden die jullie weten te vinden. Die hebben meer met dat bijltje gehakt. (…) Net op tijd lig ik weer stil. Ze hebben niks in de gaten. Alles lukt me gewoon vandaag. ’t Is mijn geluksdag. Hopla, ook weer voor mekaar. Ik ben ze allemaal te slim af. Nu zullen ze Jan M. eens leren kennen! (…) Zo, eerst even naar het ziekenhuis. Laten nakijken waar dat bloed vandaan komt. Want dat kan nooit goed zijn. Hoewel, ik voel niks. Misschien loop ik wel gewoon leeg zonder dat ik iets voel. Dat zou makkelijk zijn. Meteen overal vanaf. Wat wil ik nog meer! Als het nu doorzet hoef ik meteen de post nooit meer open te maken. Hihi. ‘De regeling zoals die tot heden bestond voor beeldende kunstenaars wordt per 1 juli opgeheven. Voor de noodzakelijke kosten van levensonderhoud kunt u zo nodig een beroep doen op de bijstandswet.’ Tegen wie heeft u het, meneer? U heeft mij daar niet mee, meneer. Ik ben er gewoon niet meer! Dat zou wat zijn! Dan heb ik ze mooi te pakken! (…) Ach, weten die lui veel wat je nog allemaal kunt doen met een paar flessen wijn op. Als je dat een beetje gewend hebt. (…) Ik heb zowat iedereen opgebeld, zat toch maar te wachten op vervoer voor mijn beelden. Heel wat herinneringen opgehaald. (…) Zeg, dames en heren, eh… verpleegkundigen… ik word zo langzamerhand wel erg moe hoor! Als jullie met me blijven sollen zet ik weer een ontsnapping op touw. Net als uit het politiebureau. Of ik ben gewoon weg. Er niet meer zijn, weet je wel… Wat is daar nou voor moeilijks aan? Zit ik toch niet mee. Dan zit je toch nérgens meer mee. (…) Nou, bekijk het maar. Als ik op jullie moet wachten…

‘Zeg, ik blijf hier niet staan hoor! Het is tien voor half tien. Direct zijn we te laat. Is hij al helemaal opengesneden! Om half tien zou sectie verricht worden. Zegt u maar welke kant het op is. Wat een organisatie! Geen wonder dat hij hier gecrepeerd is! Al mankeer je niks, zou je het hier nog niet overleven!’
Nelly is duidelijk over haar toeren. De jonge portier lacht schutterig. ‘De man van de sectiekamer beantwoordt zijn piepertje niet,’ zegt hij.
We hollen achter Nelly aan, het oude gedeelte van het ziekenhuis in. Betegelde vloeren en wanden: een slachthuis. We draven met ons vieren dezelfde lange gang weer terug, vragen. Het mortuarium, dan moet u buitenom. Nee, de sectiekamer!… Dan lopen we toevallig het juiste mannetje tegen het lijf, een blond kalend hoofd. Hij opent een deur zonder opschrift. ‘Sorry, maar ik mocht niets aan hem doen,’ zegt hij, ‘vanwege de sectie, ziet u.’
Jan ligt er goed bij, de wallen onder zijn ogen zijn weggezakt, wel bloed op zijn wang. Hij heeft gelukkig geen weet van het levensgrote kruisbeeld achter hem en de manshoge, vuistdikke kaarsen aan weerszijden. Fietje kokhalst. Het mannetje verdwijnt om haar een glas water te geven. Ik kijk vlug tussen Jans hoofdhaar. ‘Of hij niet mishandeld is,’ fluister ik.
‘De hersenbloeding kan nooit van zo’n klein ongelukje zijn,’ zegt het mannetje.
‘We laten het hier niet bij zitten,’ zegt Jaap, ‘al moet de onderste steen boven!’

Telefoon.
‘Nog iets gehoord?’
‘Nee, niet veel. We willen Jan eerst even rustig begraven.’
‘Begrijp ik, geen stennis.’
‘We willen het natuurlijk wel weten. Is het niet voor Jan, dan wel voor een ander. Nacht politiebureau, 24 uur ziekenhuis, en doodgaan zonder dat iemand bericht krijgt: ’t mag gewoon niet gebeuren.’
‘Precies.’
‘Maar voor Jan denk ik steeds meer: het is wel goed zo.’
‘Nu het toch gebeurd is, bedoel je.’
‘Ja, zelf kon hij de stap niet zetten. Maar hij was wel helemaal vastgelopen.’
‘Geloof ik ook, maar toch…’
‘Vanzelfsprekend, je mag nooit…’
‘Nou, ik hoor nog van je.’

Weer die klokken. Snel, opdringerig, tweetonig. Ik wil vlug het balkon aflopen maar mijn been slaapt. Ik strompel naar de gang om met mijn hoofd tegen de muur te gaan staan janken. Ik heb het zelf uitgelokt, denk ik, met die platen van Bob Dylan. ’t Is niet alleen dat het bovenkomt nu het werk voorbij is, nu niemand meer naar me kijkt. De verloren jeugd.
De duif zit er weer. Ze was even van de balkonkast naar de boom gevlogen om mijn aandacht af te leiden. Ze moet weg, het heeft niks met Jan te maken, er mogen niet opnieuw jongen komen. Ik moet op de kruk gaan staan en het ei weghalen. Ik heb het eerder gedaan. Maar misschien zijn er al jongen, moet ik ze de kop uittrekken. Niet opnieuw janken.
In de kist lag een wassen beeld in een zwart pak, een wit overhemd en een zwarte stropdas, het gezicht geplamuurd met alleen rond de mond nog vaag een trek van Jan, een rechtse bal die ik geen hand zou geven, uit de wereld die we haatten, bestreden. Ze hebben wraak genomen, dacht ik, hem na zijn dood tot een van hen gemaakt.

Telefoon.
‘Hoi, ik zag je op de begrafenis. Was lang geleden.’
‘Ik verwachtte je al. Ja, als oude vrienden zijn we aan Jan verplicht. Welk bureau was het? Nee, niemand zal weten waarom. Geen sensatie vanwege de familie.’
‘Heb jij hem nog gezien na de sectie?’
‘Ik begrijp wat je bedoelt. Het staat niet op zichzelf. Thatcher is ook weer voor 5 jaar gekozen.’
‘Iemand moet dat mannetje omgekocht hebben. Eerst al dat kruisbeeld en die kaarsen.’
‘De VNO (2).’
‘Ja.’
‘Dat gebouw is al helemaal ondermijnd. Kwestie van knop indrukken.’
‘Het mannetje zelf nog?’
‘Alleen laten schrikken. Kopie van hemzelf op de snijtafel leggen.’
‘Geen probleem. Komt voor mekaar.’

‘Jullie hebben geluk,’ zeg ik tegen de piepjonge duiven op het balkon. ‘Eerst moet dat andere geregeld zijn. Als jullie weg zijn wanneer dat voor elkaar is, schenk ik jullie het leven.’

©Ton Meurs 1987, 1989, Meurs A.M. 2017

(1) Hans Kok: Johannes (Hans) Kok (IJmuiden, 9 augustus 1962 – Amsterdam, 25 oktober 1985) was een Amsterdamse kraker. Hij overleed op 23-jarige leeftijd in een Amsterdamse politiecel. (Wikipedia).
(2) VNO: Vereniging van Nederlandse Ondernemers.

 

Jan Mölling op zijn 43e verjaardag 10 maart 1987, nog geen 3 maanden voor zijn plotselinge overlijden na een nacht in een politiecel vanwege een kleine aanrijding waarbij alcoholgebruik was geconstateerd, en een nacht in het ziekenhuis. Vroeg in de ochtend was in het politiebureau een ernstige verslechtering van zijn gezondheid vastgesteld, waarop hij naar het OLVG was gebracht. Op dat moment had de familie zeker op de hoogte moeten worden gesteld. Vanuit het OLVG was Jan weer naar het Slotervaart vervoerd voor hersenonderzoek, daar werd een fatale hersenbloeding geconstateerd, de volgende ochtend werd hij terug naar het OLVG gebracht en overleed korte tijd later.

Jan trouwde, nog in Eindhoven, met Anneke. Kunstenares Brammetje Cox en ik mochten de getuigen zijn. De tijd in Eindhoven en begin jaren zeventig in Amsterdam dat Jan samen was met Anneke was de periode dat we elkaar het meest zagen. In de Amsterdamse Nieuwmarkt woonden we vlak bij elkaar .Ik vind de foto’s gemaakt bij het trouwen zo mooi gestileerd dat ik ze bij deze graag publiceer.

Kunstenares Brammetje Cox tekent als getuige bij het huwelijk van Jan en Anneke Ook ik mag tekenen. De jas, gemaakt uit een overjas van mijn vader, heb ik waarschijnlijk speciaal aan gedaan omdat Jan hem zo lang in bruikleen had gehad. Ik had er nog een met dezelfde afkomst.

Jan ontwikkelde zich van oorbellenmaker tot sieradenmaker, waarbij Anneke trouwens een grote rol speelde, en van daar tot beeldhouwer. Hier Jan met sieraden op een van de vele kunstmarkten

Nog even terug naar onze jeugd. Rond 1967 gingen we in Frankrijk van Lagleygeolle met de bus naar Brive maar moesten ’s nachts te voet de 32 kilometer terug afleggen omdat we te lang in de kroeg waren blijven zitten. ’s Morgens om 7 uur kwamen we nuchter aan. De kat van Mimeé, de moeder van schrijver Claude Duneton, bij wie we logeerden, kwam ons aan de rand van het dorp tegemoet. Claude Duneton en zijn familie mochten vele vrienden en vriendinnen van Jan aanschouwen.

Beeldhouwer Jan Mölling op zoek naar geschikt gesteente voor zijn beelden.

Beeldhouwwerk van Jan Mölling in het Westerpark aangekocht door de gemeente Amsterdam. Beeldencompositie van Jan Mölling. De stenen zouden op zijn graf op Zorgvlied komen liggen.

Jan Mölling ligt op Zorgvlied onder zijn eigen stenen. Het graf is 10 jaar geleden geruimd. De grafstenen zijn aangeboden aan Kunstfort Vijfhuizen.

Op 5 juli 2016 stierf Hashim (33), vluchteling van Wij Zijn Hier

(uit HetWerk 66A, literair kladschrift van Meurs A.M. 18 januari 2017)

vervolg van pag. 16: Het spijt me, maar mijn nieuwjaarsboodschap is een aanklacht)

1E STATEMENT GEDAAN IN APRIL 2014, GEPUBLICEERD IN JUNI 2014, VAN HASHIM, VLUCHTELING UIT SOEDAN, OP 33-JARIGE LEEFTIJD OVERLEDEN DOOR ZELFDODING, 6 JAAR IN NEDERLAND, 3 JAAR IN DE ASIELPROCEDURE, 3 JAAR ERBUITEN

‘Zo geraakte ik in een oneindige beweging van draaikolken, met het gevoel geen normaal bestaan te hebben, en stierf elke intellectuele ambitie in slow motion in mij als gevolg van mijn wrede ervaringen en lijden.’ (uit Statement van Hashim gepubliceerd op 24 juni 2014) Zijn eerste statement deed Hashim in april 2014 tijdens The march for freedom van Brussel naar Straatsburg. Ik ben een vluchteling werd gepubliceerd op 25 juni 2014 in de voorloper van SPREAD THE WORDS, Freedom not Frontex. In april 2016 zag Hashim een metgezel van De Mars voor de vrijheid terug en deed bij die gelegenheid zijn tweede statement. In het internetmagazine SPREAD THE WORDS werd en wordt dagelijks in meerdere talen een statement van een vluchteling opgenomen: https://freedomnotfrontex.noblogs.org/post/2014/06/24/statement-هاشم/ Nederlandse vertaling statements Meurs A.M

Ik ben een vluchteling

Ik ben een vluchteling. Ik verliet mijn land om veiligheidsredenen en vanwege de politieke maatregelen, ik vluchtte voor een politiek die de menselijkheid geweld aandoet. Ik kwam naar Europa omdat Europeanen geloven in mensenrechten, die daar al lang geleden zijn ingesteld. Ongelukkig genoeg heb ik me tegenover zeer ernstige problemen geplaatst gezien nadat ik in Griekenland was geraakt. Onderdeel hiervan is de onderdrukking van mensen met een zwarte huid, het schenden van de mensenrechten van een vluchteling. Er bestaan geen mensenrechten voor vluchtelingen in Griekenland. Zoals dat van huisvesting, werk en medische verzorging. Zelfs in de basisbehoefte aan voldoende voedsel om in leven te blijven wordt niet voorzien, noch geniet je bewegingsvrijheid binnen het land. Het ergst, alle wegen voor vluchtelingen om te integreren in het normale maatschappelijke leven in Europa zijn geblokkeerd, en lange tijd leed ik daar onder de uitzonderlijk zware omstandigheden. Wat me er toe dwong naar een ander Europees land te vertrekken, een dat zou voorzien in betere mensenrechten voor vluchtelingen. Maar jammer genoeg zijn er geen grote verschillen tussen de landen in Europa. Als het gaat om het schenden en onderdrukken van het recht van een vluchteling, het vertragen en uitstellen van de procedure en het verstrekken van verblijfspapieren voor vluchtelingen, het unfair en ongelijk toepassen van het burgerrecht, en het verhinderen van vluchtelingen om vrij te integreren in de Europese maatschappij. Als het gaat om het brengen van vluchtelingen in wrede omstandigheden, in isolatiekampen weg van de burgers en het normale leven. Zo geraakte ik in een oneindige beweging van draaikolken, met het gevoel geen normaal bestaan te hebben, en stierf elke intellectuele ambitie in slow motion in mij als gevolg van mijn wrede ervaringen en lijden.

Nadat ik in Nederland asiel had aangevraagd, is daar de niet te rechtvaardigen afwijzing van mijn asielverzoek, waarna ik ben geconfronteerd met de wrede werkelijkheid van het eindeloze lijden van het zonder papieren in Europa zijn, dat erin bestaat altijd subject te zijn van controle op basis van huidskleur, van in de gevangenis te worden geworpen en voor lange tijd in een detentiecentrum. En terwijl ik als vluchteling geen enkele toegang heb tot een normaal leven, mij elke vorm van psychologische stabiliteit ontbreekt, levend in voortdurende angst om elk moment gearresteerd te worden door een van de immigratieagenten of andere autoriteiten belast met het controleren van vluchtelingen,

bekruipt mij het gevoel dat ik gevlucht ben voor onderdrukking om in een ander soort onderdrukking terecht te komen.

Hashim was een strijdbaar lid van de groep We Are Here (WAH)/WijZijnHier. Ook wel de door staat en stad meest verwaarloosde groep vluchtelingen genoemd, die helemaal niets krijgt van overheidswege, die totaal aan zijn lot wordt overgelaten. De gemeente Amsterdam verbergt zich achter de formele bewering dat de groep wel zou kunnen worden opgevangen, de praktijk wijst uit dat de gemeente daar geen plek en geen andere voorwaarden voor  heeft geschapen. De groep WAH  bestaat sinds september  2012 uit zo’n 200 leden, waarvan er ruim 70 (in juli 2017 ruim 90, A.M.) ondanks alles, o.a.. dakloosheid,  op eigen kracht asiel heeft weten te verkrijgen; door nieuwe aanwas blijft de groep op hetzelfde aantal. Ze worden ‘ongedocumenteerd’ genoemd omdat de Nederlandse staat ze geen verblijfspapieren wil geven en evenmin de documenten kan regelen waarmee ze teruggestuurd kunnen worden. Zelf kunnen de vluchtelingen niet terug omdat de reden van hun vlucht, oorlog, terreur, dictatuur, nog steeds bestaat. Wilt u  Wij Zijn Hier IN HET ALGEMEEN steunen, dat kan, en uw hulp is heel erg hard nodig. Maak een door u gekozen bedrag aub over naar: Stichting Vrouwen Tegen Uitzetting NL57 INGB 0006 4956 66. o.v.v. We Are Here BIC/SWIFT: INGBNL2A. De stichting is een ANBI met RSIN 81489021en maakt dus voor donateurs belastingaftrek mogelijk. Een periodieke overschrijving van bijvoorbeeld €5 per maand komt als GIFT direct voor belastingaftrek in aanmerking en brengt een stuk meer zekerheid voor de vluchtelingen van WijZijnHier. Hartelijk dank. Het gaat om medemensen die niets hebben als ze het niet van mensen als u krijgen. www.wijzijnhier.org

(vervolg van pag. 14: Het spijt me, maar mijn nieuwjaarsboodschap is een aanklacht)

2E STATEMENT VAN HASHIM, ‘IK BEN EEN VLUCHTELING’, GEDAAN IN APRIL 2016, GEPUBLICEERD IN JUNI 2016, VLUCHTELING UIT SOEDAN,  OP 5 JULI OP 33-JARIGE LEEFTIJD OVERLEDEN DOOR ZELFDODING, 6 JAAR IN NEDERLAND, 3 JAAR IN DE ASIELPROCEDURE, 3 JAAR ERBUITEN

 

 

HASHIM, 33 jaar, vluchteling uit de door staat en stad meest verwaarloosde groep vluchtelingen van Wij Zijn Hier, stierf op 5 juli 2016 rond 18.00u. Hij lag daarvoor enkele dagen in coma nadat hij te water was geraakt. Het internetmagazine SPREAD THE WORDS publiceerde op 1 juni deze verklaring van Hashim (eigen vertaling uit het engels, waarbij ik < So, that’s mean> niet heb vertaald als stond er <So, that means>, wat wel gebeurd is in de Franse vertaling) In april 2016 zag Hashim een metgezel van De Mars voor de vrijheid terug en deed bij die gelegenheid zijn tweede statement. Een eerder statement deed Hashim in 2014 tijdens The march for freedom van Brussel naar Straatsburg. Dat statement ‘Ik ben een vluchteling’ werd gepubliceerd op 25 juni 2014 in de voorloper van SPREAD THE WORDS, Freedom not Frontex. In het internetmagazine SPREAD THE WORDS werd en wordt dagelijks in meerdere talen een statement van een vluchteling opgenomen. De Nederlandse vertaling van de statements van Hashim wordt daar nu ook toegevoegd.

IK KOM UIT SOEDAN

Ik kom uit Soedan en mijn eerste asielaanvraag was in Nederland. Ik woon hier nu 6 jaar, 3 jaar in de asielprocedure en 3 jaar erbuiten.

Het leven buiten de asielprocedure, of het leven zonder geldige identiteitspapieren is voor mij als vluchteling niet makkelijk.

Waarom ik hier in Europa ben? Omdat ik beschermd wil worden tegen mijn regering en tegen de oorlog. Er is waar ik vandaan kom geen vrijheid, er zijn geen mensenrechten.

En toen kwam ik in Europa aan. Ik geloofde al in Europa, ik zou er mensenrechten vinden. En dan vond ik er in feite iets heel anders. Europa gelooft in mensenrechten. Zij denkt dat zij ze heeft uitgevonden. Ik leefde op straat. Het is onmogelijk voor een mens om op straat te leven zonder iets, niet wetend waar te gaan, zonder vrienden. Bovendien, als je zonder papieren wordt opgepakt, brengen ze je naar de gevangenis. En dan weet je niet voor hoe lang. Ze kunnen je 2 jaar vasthouden. En misschien je proberen terug te sturen. Terwijl het in mijn streek, Dafur, nog steeds niet veilig is. Als ik terugga, sterf ik.

En toen lieten ze me vrij. Ik stond terug op straat. Dat overkwam me 2 keer. Waar zijn de rechten? Waar is de menselijkheid? Waar zijn de mensenrechten?

Dat is het gemene, ik verloor mijn recht om mens te zijn. In mijn land, en in Europa.

Zie hier het 2e statement van Hashim ‘Ik kom uit Soedan’ in het engels en het frans: http://www.spread-the-words.de/?p=3744&lang=fr

(Bijlagen d.d. 18 februari 2017 bij HetWerk66A, literair kladschrift van Meurs A.M. d.d. 18 jauari 2017)

1TH STATEMENT OF HASHIM MADE APRIL 2014, PUBLISHED JUIN 2014 in ‏العربية‎, english, français,in Freedom not Frontex
Hashim (33 years old) died on July 5th 2016. He was politically active in the “Wij Zijn Hier” group in Amsterdam and participated in the “March for Freedom” (2014).
I am a refugee, I left my country for security and political measures, and fleeing from politics that violate humanity. I came to Europe cause European believe in human rights which have been established there for long time. Unfortunately, I have faced lots of sever hardships after I made it to Greece. Part of it is the oppression against dark skin people, violating the refugee’s human rights, there is not any human rights for refugees in Greece. Like accommodation, or employment, or medical treatment. Even you don’t have the basic necessity of food sustain for your self and keep a life, or the freedom of moving freely in the country. Worst, having all avenues to be blocked to integrate refugees in European society’s regular life, and for long time I was suffering from exceptional harsh circumstance there. What forced me to leave to another European country, that would provide better human rights for a refugee, but unfortunately, there are no big differences between European countries. As far as violating and repressing the refugee’s right, slacking and delaying in processing and issuing residency papers for refugees, practicing unfair and unequal citizen right, preventing refugees from integrating freely within the European society. And put refugees in harsh circumstances, in isolation camps away from citizens and regular life, thus I’ve found my self in unending spins of whirl, feeling that I don’t have a normal existence in life, and all of my intellectual ambition died within me in a slow motion and some of my harsh experiences and suffering. After I’ve applied for asylum in Holland, is the unjustifiable rejection of my asylum application, after this rejection I’ve been faced by the harsh reality of endless suffering without papers in Europe which lays in being subject to be controlled based on color and being put in jail, and detention center for a long time. And not have any access as a refugee for a decent life, lacking all kind of psychological stability, living under constant fear that any time I could get arrested by any of the immigration’s polices or any other authorities in charge of controlling refugees , which put me under the feeling that you have fled oppression to a different kind of oppression.

Je suis un réfugie, j’ai quitté mon pays pour la sécurité et des mesures politiques et fuis des politiques qui violent l’humanité. Je suis venue en Europe car les européen croient dans les droits humains, qui ont été installer la-bas il y a longtemps. Malheureusement j’ai fais face a des épreuves difficiles, après que je suis arrive en Grèce. Une partie c’est l’oppression contre les personnes avec une peau noire, le viole des droits humains des réfugies, il n y a pas de droits humains pour les réfugies en Grèce. Comme l’accommodation ou l’emploie ou le traitement médical. Il n y a même pas une basse de nécessite pour maintenir la nourriture pour toi même et de rester en vie ou la liberté de se bouger librement dans le pays. Pire encore, toutes les pistes sont bloquer pour que les réfugies soient intégrer dans la société européenne de la vie quotidienne, et pendant longtemps j’ai souffert des circonstances exceptionnellement rudes d’ici. Ce qui m’a obligé de quitter pour un autre pays européen, lequel fournirait des meilleures droits humains pour les réfugies, mais malheureusement, il n y a pas de si grandes différences entre les pays européens.
Autant que les droits de réfugies sont violer et réprimer, relâchant et attardant les procès et issues des papier de résidence pour réfugies, les pratiques inégales et injustes des droits des citoyens, empêchent les réfugies de s’intégrer librement dans la société européen. Et mettent les réfugies dans des circonstances dures, dans des camps d’isolation loin des citoyens et de la vie normale, ainsi je me suis retrouvé dans des tourbillons tournants interminables, sentant que je n’ai pas une existence normale dans la vie et toutes mes ambitions intellectuelles mourais en moi au ralenti et certaines des me dures expériences et souffrances. Après avoir demander l’asile en Hollande, c’est la réjection injustifiable de ma demande d’asile, après cette réjection j’ai du faire face a la réalité dure de l’interminable souffrance sans papiers en Europe, d’être contrôler a cause de la couleur et d’être mis en prison et dans un centre de détention pour longtemps. Et de ne pas avoir accès en tant que réfugie pour une vie convenable. Manquant de chaque sorte de stabilité psychologique, vivant dans la peur constante d’être arrêter a chaque instant par des policiers migratoires ou par d’autre autorités responsable de contrôler les réfugies, ce qui me donnes l’impression que tu as fuis une oppression a une autre oppression différente.

انا لاجئ هجرت بلادي لاسباب أمنية وسياسية وسياسات” تضظهدالانسانية واتيت الي اروبا لان الاروبيين يؤمنون بحقوق الانسان التي اسست منذ زمن بعيد .لقد واجهت معانات شديدة بعد ان دخلت الي اليونان منها الاضظهاد للسود وانتهاك حقوق الانسان وليس هناك اي حقوق للاجئ من مسكن أو عمل او علاح حتي لا تملك قوت يومك او حرية التنقل مع عدم توفير سبل الاندماج في المجتمع الاروبي ولمدة ظويلة ظللت اعاني من ظروف انسانية حرجه هناك ممااضظررت الي النزوح الي دولة اوربية اخري توفر حقوق انسانية افضل ولكن من المؤسف انه لاتوجد فروقات كبيرة بين الدول الاروبية في اضظهاد حقوق اللاجئ وعدم توفير الاوراق والحقوق المواطنبة والاندماج وسط المجتمع الاروبي ووضع اللاجئ في ظروف سئية وعزله عن المجتمع الاروبي ممااجد نفسي في دوامة ليس لديهانهايةوتشعر ان ليس لديك وجود طبيعي في .الحياة وقتل كل الطموحات الفكرية ببطئ ومن اكبر المعانات التي واجهتها بعد طلبي اللجوء في هولنداهي الرفض التعسفي لطلب اللجوءوبعد رفض الطلب اواجه المعاناة الحقيقية التي تكمن في دخول السجن لمدة طويلة وعدم وجود ماوي او اي من سيل الحياة الكريمة وعدم وجود استقرار نفسي والعيش تحت الخوف من الاعتقال في اي لحظة من اي جهة امنية اوبواسطة السلطات المعنيةمما يسبب باحساس انك تهرب من اضطهاد الي
“اضظهادمن نوع اخر.

2TH STATEMENT OF HASHIM MADE APRIL 2016, PUBLISHED JUIN 2016 in ‏‎ english, français,in Spread the words

I’m from Sudan and my first asylum was in Netherlands. I’m living now since six years, three years in the system, three years out the system. And then, the life to be out the system, or to be without documents, it is not easy for me as a Refugee. Why I’m here in Europe? Because I want protection from the government and war. There is no freedom, there is no humanity rights. And then I arrived to Europe. Already, I was believing in Europe, I will find human rights. And actually I found something different. Europe believes it is the human rights. That they made the human rights. I lived on the streets. It is not possible for person, to live in the street without anything, without knowing where to go, without friends.
At the same time, if you get arrested without documents, then they bring you in the jail. And then, for how long, you don’t know. They can keep you till two years. And maybe try to send you back. Also, in my place, in Darfur, is still not safe. If I go back, I will die. And then, they let me free. I come back to the streets. That happened to me, two times. Where are the rights? Where is the humanity? Where are the human rights? So that’s mean, I lost my right as a human person. In my country, and in Europe.

Je suis du Soudan et mon premier asile était dans les Pays-Bas. Je vis maintenant depuis six ans, trois ans dans le système, trois ans en dehors du système. Et ensuite, la vie étant en dehors du système, ou être sans documents, ce n’est pas facile pour moi comme Réfugié. Pourquoi je suis ici en Europe ? Parce que je veux la protection du gouvernement et de la guerre. Il n’y a aucune liberté, il n’y a aucun droit d’humanité. Et ensuite je suis arrivé en Europe. Déjà, je croyais en Europe, je trouverai des droits humains. Et en réalité j’ai trouvé quelque chose de différent. L’Europe croit que ce sont eux les droits humains. Qu’ils aient fait les droits humains. J’ai vécu dans les rues. Ce n’est pas possible pour une personne, de vivre dans la rue sans quoi que ce soit, sans savoir connaître ou aller, sans amis.
En même temps, si vous êtes arrêtés sans documents, alors ils vous amènent dans la prison. Et ensuite, pour combien de temps, vous ne savez pas. Ils peuvent vous garder jusqu’à deux ans. Et essaye peut-être de vous renvoyer. Aussi, à ma place, à Darfour, ce n’est toujours pas sûr. Si je retourne, je mourrai. Et ensuite, ils me laissent sortir. Je reviens dans les rues. Ce m’est arrivé, deux fois. Où sont les droits ? Où est l’humanité ? Où sont les droits humains ? Donc ça veut dire que j’ai perdu mon droit en tant qu’une personne humaine. Dans mon pays, et en Europe.

 

De Vluchthaven, de blijvende frustratie van Van der Laan

VLUCHTHAVEN (Zuid), 2 dec 2013 – 9 juli 2014 (7 months)
The refugees were sceptic about the offer of the prison at the Havenstraat, but the Major of Amsterdam assured them they would be supported to work on their future, wherever that future would be. At the end of the ‘project Havenstraat’ however, the Major stated the pilot was unsuccesful because only few people returned to their country of origin. It was clear there was an hidden agenda. It also became clear that the real issue is the gap in the Dutch asylum policy. Refugees cannot go back, yet do not get a status, and can also not go anywhere else. Volunteers made a plan for the refugees to work on their future. This included trauma-care, courses and workshops and assistance with their asylum procedure. It took the gemeente several months to take over this plan and start executing it. In the mean time refugees were faced with guards from the justice department that made it often difficult to feel at home and volunteers who wanted to assist had strict visit times and were obliged to show their ID. After 6 months the city council told the refugees to leave. They refused. In an amazing evaluation it is describes once again why the people cannot go back to their countries and also cannot live on the street from nothing. Also why the 6 months ‘pilot’ actually became a ‘2 months pilot’ because the city council started so late with the promised screenings, assistance and programs. After a court case, twice postponed verdict and appeal, the group left the building voluntarily to prevent eviction and arrest by the police.
www.wijzijnhier.org