De mensensmokkelaar van Amsterdam door MEURS A.M. Dl 1 wordt vervolgd

Op de dag dat in Koblenz anti-immigratiepartijen bijeenkomen en Wilders in het Duits met ‘Ein neues Europa’ ‘Ein neues Drittes Reich’ lijkt aan te kondigen, wordt het gruwelverhaal <De mensensmokkelaar van Amsterdam> gepubliceerd, waarin op het eind een soortgelijke bijeenkomst in Carré wordt gehouden, met een verrassende afloop. Maar leest u eerst het begin… Wordt (bijna) elke dag vervolgd.

In januari van het jaar 2017 heb ik in een verhaal verbeeld hoe ver een mens in vreemdelingenhaat kan gaan. De modellen die ik voor ogen had kwaken dagelijks de meest dwaze en walgelijke zaken uit en krijgen daarvoor veel aandacht – niet van mij trouwens – maar zijn nog niet zo ver gegaan als in mijn verhaal. Om ze in de gaten te houden hoeven we niet direct op elke scheet van ze te reageren. Maar we moeten ons wel realiseren waartoe het kan leiden. Daarom opnieuw in afleveringen mijn verhaal.
Hieronder staat vermeld hoe het als tijdschrift te verkrijgen is. De volledige opbrengst is voor de vluchtelingen van WijZijnHier.

DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM

1
Theorie was een vrij jonge, maar wel volwassen man, van zo´n 35 jaar namelijk, die niet wist hoe hij aan zijn naam kwam. Was het ´theorie in tegenstelling tot de praktijk´? Was het zijn moeder die op die manier tegen zijn vader aankeek die haar al voor zijn geboorte in de steek had gelaten? Zijn moeder, die toen het een jongetje bleek dat bovendien nog op de vader leek, zo wraak had genomen? Theorie zei trouwens zelf altijd: ‘ Het is de theorie die de praktijk vooraf gaat en het is de theorie die weer uit die praktijk voortkomt.’ ‘ Jaja, ‘ zeiden zijn toehoorders dan. Of was het gewoon de combinatie van de namen van zijn grootvader aan zijn vaders kant en zijn grootmoeder aan zijn moeders kant? Theo en Rie. Maar dan nog vond zijn moeder het waarschijnlijk een goede grap. Ook zij was uit zijn leven verdwenen voor hij het kon vragen. In ieder geval was Theorie niet tevreden over zijn leven tot nu toe. Wetenschap zat er niet in, rijk worden evenmin, schrijven kon hij niet, andere artistieke aanleg had hij niet, dus hij dacht: ik moet de politiek in. En waar kon je in deze tijd mee scoren? Ja, met rechtspopulisme. En met wat als onderwerp? De vluchtelingenstroom. Haha. De Islam. Haha. Nationalisme, tegen Europa. Haha. Natuurlijk was er al veel op dit gebied, maar hij vond dat hij daar wel een intellectueel tintje aan kon toevoegen. Theorie had namelijk de neiging zichzelf een beetje te overschatten. Hij dacht dat hij origineel was toen hij zei dat het niet genoeg was om te roepen dat er minder vluchtelingen moesten komen, dat de grenzen dicht moesten, dat mensen terug moesten, je moest ook daadwerkelijk aantonen dat jij er voor zorgde dat er vluchtelingen teruggingen, of dat er minder binnenkwamen. Maar dat laatste, en dat vond hij heel slim van zichzelf, die vluchtelingenstroom mocht niet echt stoppen, of hoogstens tijdelijk, want die stroom voedde jouw partij. Je moest als Theorie ook praktisch zijn. Hij noemde zijn partij daarom De Partij voor Theorie en Praktijk, de PTP.

En toen vond Theorie dat citaat. Hij was niet iemand die echt in boekhandels kwam maar in de bakken met ramsj voor de deur wilde hij wel eens rommelen. Voor 1 of 2 euro kon je je immers geen buil vallen. Het was de titel die opviel: <De mensenhandelaar van Amsterdam>. Dat Amsterdam natuurlijk, maar ook dat mensenhandelaar. Mensenhandel, vrouwenhandel, mensensmokkel, actuele onderwerpen. De schrijver van het boek kende hij niet, pas later zag hij dat het ook de schrijver was van <De brave soldaat Svejk>. Van dat boek had hij gehoord maar het had hem nooit aangetrokken. Die Svejk leek hem een sukkel, een loser. Ook dit boek viel al meteen tegen. Het waren verhalen, en één verhaal van maar net iets meer dan 3 bladzijden heette <De mensenhandelaar van Amsterdam>. En dat bleek dan eigenlijk te gaan over de invloed van keukenmeidenromans op het leven van sommige mensen. Dat sloeg dus niet op hem. Maar toen stond er dit:

<In Amsterdam, in een afgelegen straat bij de haven, waar in het water van een gracht in één jaar honderden vreemdelingen verdwijnen, ligt een klein café waarin je kamers kunt huren. In de drankjes voor de gasten, die hier willen overnachten, wordt echter een slaaptablet gemengd en daarna… daarna verdwijnt het bed met de gast door een valluik in de kelders. Een klap, een huiveringwekkende gedempte kreet… Naast het café is een slagerij. Daar wordt het vlees zo goedkoop verkocht en gehouwen, dat de winkel steeds vol kopers is. Het vlees heeft een eigenaardige bijsmaak – daar wordt immers mensenvlees gehouwen! Begrijpt u hoe dat gaat ? In de kelder worden de gasten met een slag van een bijl kapot geslagen, zij worden geslacht, gehouwen en in de nacht wordt het vlees naar de slagerij vervoerd.>

Theorie vergat het intellectuele tintje dat hij aan het vluchtelingenvraagstuk wilde toevoegen, hij wist wat hem te doen stond.
(wordt vervolgd)
Deel 2 

Meurs A.M.
Lees ook Auteur en lezers over DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM

Alle 8 afleveringen van DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM vindt u hier op Facebook
HetWerk literair kladschrift met o.a. het verhaal DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM van Meurs A.M.
verkrijgbaar bij boekwinkeltje Wonderland
U kunt ook €6,56 (€5 plus €1,66 verzending) overschrijven naar INGB0007646016 t.n.v. Meurs A.M. Amsterdam o.v.v. het door u gewenste adres. U kunt het dus ook aan iemand anders laten sturen.
Ook verkrijgbaar bij de boekhandels Schimmelpennink, Godfried, en de antiquariaten Fenix Books en Streppel in Amsterdam.
Volledige opbrengst voor de vluchtelingen ‘tussen procedures’ van Wij Zijn Hier die niets krijgen van staat of stad.

Links het oorspronkelijke ‘literair kladschrift’, rechts de NL/Eng. special met dit verhaal.

Op de dag dat in Koblenz anti-immigratiepartijen bijeenkomen en Wilders in het Duits met ‘Ein neues Europa’ ‘Ein neues Drittes Reich’ lijkt aan te kondigen, wordt het gruwelverhaal <De mensensmokkelaar van Amsterdam> gepubliceerd, waarin op het eind een soortgelijke bijeenkomst in Carré wordt gehouden, met een verrassende afloop.
Dit verhaal is mijn antwoord op de vraag waartoe vreemdelingenhaat kan leiden en tegelijk het antwoord aan de ijdele leiders van anti-vreemdelingenpartijen en -groepen die in de gewone en de sociale media een aandacht krijgen die zij niet verdienen.
Door de toegevoegde Engelse vertaling van het verhaal en de statements van de overleden vluchteling van We Are Here, Hashim, in verschillende talen, is het een internationaal nummer geworden. De Boekenrubriek voor @wijzijnhier.org met het DUOPAKKET, 2 keer hetzelfde literaire boek, 1 keer in het NL en 1 keer in een andere taal, was dat al.
De aanklacht tegen de huidige organisatie van de gezondheidszorg door mijn in december 2016 aan longkanker overleden broer Gerard, sluit dit nummer van HetWerk af.
Ik roep iedereen op dit nummer op papier voor €5 te kopen. De opbrengst is voor WijZijnHier, de vluchtelingen die niets krijgen van staat of stad.
Hartelijk dank!
HetWerk literair kladschrift van Meurs A.M. via internet

U kunt ook €6,56 (€5 plus €1,66 verzending) overschrijven naar INGB0007646016 t.n.v. Meurs A.M. Amsterdam o.v.v. het door u gewenste adres. U kunt het dus ook aan iemand anders laten sturen.


Ook verkrijgbaar bij de boekhandels Schimmelpennink, en de antiquariaten Fenix Books en Streppel in Amsterdam.

Volledige opbrengst voor de vluchtelingen ‘tussen procedures’ van WijZijnHier die niets krijgen van staat of stad.

 

Publicaties, waaronder DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM/THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER door boekhandel www.schimmelpennink.nl belangeloos verkocht voor de vluchtelingen van Wij Zijn Hier

Auteur en lezers over DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM

AUTEUR en LEZERS over DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM
In januari van dit jaar heb ik in een verhaal verbeeld hoe ver een mens in vreemdelingenhaat kan gaan. De modellen die ik voor ogen had kwaken dagelijks de meest dwaze en walgelijke zaken uit en krijgen daarvoor veel aandacht – niet van mij trouwens – maar zijn nog niet zo ver gegaan als in mijn verhaal. Om ze in de gaten te houden hoeven we niet direct op elke scheet van ze te reageren. Maar we moeten ons wel realiseren waartoe het kan leiden. Daarom opnieuw in afleveringen mijn verhaal.
Hieronder staat vermeld hoe het als tijdschrift te verkrijgen is. De volledige opbrengst is voor de vluchtelingen van @wijzijnhier.

VERKLARING VAN AUTEUR EN ENKELE REACTIES op HetWerk66A, literair kladschrift van Meurs A.M., waarin het verhaal DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM en HET SPIJT ME, MAAR MIJN NIEUWJAARSBOODSCHAP IS EEN AANKLACHT, in feite de aanklacht van zowel mijn broer Gerard, die in december overleed aan longkanker, tegen de organisatie van de gezondheidszorg, als van de afgewezen asielzoeker Hashim die in juli overleed door zelfdoding en 2 indrukwekkende statements achterliet. Ook heeft HetWerk66A een pagina in kleur met afbeeldingen van geschonken boeken aan de vluchtelingen van We Are Here/Zijn Zijn Hier, die men kan sponsoren.
Ik had, toen het verhaal DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM eindelijk, 2 weken later dan gepland af was, geen plaats en ook geen zin meer om een redactioneel te schrijven. Later schreef ik wel in een mail aan lezers en belangstellenden:

Beste mensen,
Iedereen die ons een nieuwjaarswens heeft gestuurd, die medeleven heeft getoond bij het overlijden van mijn broer Gerard, iedereen die ruim een half jaar geleden al medeleven heeft getoond bij het overlijden van de vluchteling Hashim die niet verder wilde leven, iedereen die misschien wel bijgedragen heeft aan de kosten van repatriëring van zijn lichaam naar Soedan, en gewoon iedereen heel hartelijk dank. Ik wens ons allemaal een solidair 2017.
Nadat ik achteraan was begonnen met op de achterkant van mijn tijdschrift de klacht van mijn overleden broer tegen de huidige organisatie van de gezondheidszorg te plaatsen, en nadat ik opnieuw mijn vertaling van de twee indrukwekkende statements van Hashim over zijn leven als afgewezen vluchteling had geplaatst, kon ik daar niets meer aan toevoegen.
Ik kon evenmin loskomen van de problemen die vluchtelingen hebben, wat iets anders is dan het vluchtelingenprobleem, maar ik kon daar als schrijver niets anders mee dan er een grotesk, gruwelijk en absurd verhaal over vertellen, waarmee iedereen maar moet zien wat hij ermee doet. Ik was blij dat ik geen ruimte meer had voor een redactioneel, want alles stond in dat verhaal, ik had ook daar zeker niets aan toe te voegen. En zo is het nog steeds.
Kijk aub ook hoe u We Are Here/Wij Zijn Hier (www.wijzijnhier.org ), de meest verwaarloosde vluchtelingen, algemeen financieel kunt ondersteunen: pag. 14: Stichting Vrouwen Tegen Uitzetting NL57 INGB 0006 4956 66. o.v.v. We Are Here BIC/SWIFT: INGBNL2A.
En hoe met boeken, zie pag. 2 voor mijn particuliere actie: NL53INGB0005419523 van Hr A M J Meurs Amsterdam. Hartelijk dank.
Sommigen van u hebben dat al gedaan, zoals er ook mensen zijn die bijgedragen hebben in de kosten van HetWerk (pag. 4): NL07 INGB0007646016 t.n.v. Meurs A.M. Amsterdam ovv Uw adres. BIC: INGBNL2A. Het zijn allemaal verschillende zaken, verschillende doelen en andere banknummers, en men kan niet alles, dat begrijp ik wel. Maar bedankt in ieder geval.

Terug naar De mensensmokkelaar van Amsterdam dan. In een tijd dat (extreem)rechtse partijen op weg naar de verkiezingen elkaar de loef afsteken in het bedenken van radicale oplossingen voor het asielvraagstuk, wil Theorie aanvankelijk een intellectueel tintje aan de oplossing geven, maar dan stuit hij op een gruwelijke passage in het verhaal De mensenhandelaar van Amsterdam van Jaroslav Hasek, de beroemde schrijver van De brave soldaat Svejk. Theorie vergat het intellectuele tintje, hij wist wat hem te doen stond.
En zo ontstond het verhaal van De mensensmokkelaar van Amsterdam.

Reacties:

‘De mensensmokkelaar van Amsterdam’ is confronterend, satirisch gruwelijk, maar zo waar, zo vreselijk waar. Men heeft weinig geleerd van wat in de Tweede Wereldoorlog is gebeurd. Men manipuleert voortdurend de werkelijkheid om aan de macht te komen en met een totaal gebrek aan geweten. Men wil niets weten, voelen van, of kruipen in het vel van wie in nood is. Men is weer en steeds maar weer in staat massamoorden te laten gebeuren, dwingt wie in nood is tot zelfmoord, zo stierf Hashim. Ik kijk naar zijn foto, naar zijn beeldschoon gezicht, naar die triestheid in zijn ogen. Zo kijkt hij naar ons, hij die niet meer is. “Bekruipt mij het gevoel dat ik gevlucht ben voor onderdrukking om in een ander soort onderdrukking terecht te komen,” scheef hij. Zelfmoord als ultieme daad van vrijheid, om voor altijd vrij te zijn van onderdrukking. Men heeft hem niets anders kunnen bieden dan dit: zelfmoord.
Wat een leuke vent Gerard, je broer, daar op de foto. Hoe oud was hij daar? Jong zeker. Jullie lijken op elkaar. Zijn, jullie aanklacht is ook de mijne.
(Patrizia Filia, schrijver, dichter, theatermaker)

Mijn dank voor het toesturen van Het Werk.
Heb zelfs het afgrijselijke, hallucinerende verhaal al gelezen.
Gister las ik ergens dat de Holocaust zou maar weer zo kunnen beginnen.
Hoe vreselijk is dit alles…..en wat kunnen we aan alle ellende doen?
De vluchtelingen, asielzoekers, daklozen, zwervers, zorgbehoevenden, hoogbejaarden die voor zichzelf moeten zorgen terwijl ze echt recht zouden hebben op een rusthuis, mensen met schulden etc. etc etc.
Een paar multi-nationals hoeven alleen maar hun kapitaal te schenken en er zou veel leed in de wereld zijn opgelost.
Nee, struisvogel-politiek!!!!
Daar houden we van…..niet alleen Trump maar ook Mark Rutte.
Oprotten….en wel zo snel mogelijk.
We wachten de komende verkiezingen maar even af.
Mocht ik boeken uit mijn Boekwinkeltje … wegdoen, dan zal ik aan Het Werk denken.
Zal met een scherp oog kijken naar boeken geschikt voor vluchtelingen.
Alle complimenten voor Het Werk dat U doet!!!!
(Op verzoek anoniem)

Compliment! Wat een goed verhaal! Van begin tot eind in 1 ruk uitgelezen, terwijl ik eigenlijk allang slapen moest.
SUPER!
Dankjewel!!
(Regina)

HetWerk ontvangen en dank daarvoor.
Het verhaal erin is indrukwekkend en op een mooie manier geschreven.
Goed dat je Gerard en de aanklacht tegen de organisatie in de zorg ook een plaats hebt gegeven. Jammer dat de tekst op de achterkant niet erg duidelijk is.
Ben van plan om een boek te sponsoren voor WAH
Groeten,
(Gerrie)

Ton, bedankt voor je redactionele woorden van groteske gruwelijkheid, absurde verhalen en het wedstrijdje radicale oplossingen tegen de vluchtelingen.
Je woorden geven mij weer idee van richting.
(Rene )

godallemachtig ton, wat een verhaal
wat moet ik er over zeggen?
heb zojuist nog maar eens 100 piek overgemaakt
aan die we are here
om mijn geweten verder op te schonen
moedig voorwaarts
(Ton)

Op deze plaats wil ik ook graag iedereen bedanken die een financiële bijdrage heeft gegeven rechtsreeks aan We Are Here of voor boeken voor We are here aan mij, of voor HetWerk.
Alle 8 afleveringen van DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM vindt u hier op mijn facebookpagina
HetWerk literair kladschrift van Meurs A.M. in mijn Boekwinkeltje Wonderland.

Ook verkrijgbaar bij de boekhandels Schimmelpennink , Godfried, en de antiquariaten Fenix  en Streppel en biologische winkel De Aanzet in Amsterdam.
Volledige opbrengst voor de vluchtelingen ‘tussen procedures’ van wijzijnhier die niets krijgen van staat of stad.

Ben&Jerry’s is Unilever, is neokolonialisme en klimaatverandering, is vluchtelingen

Vluchtelingenwerk gaat met Ben&Jerry’s samenwerken. Ben&Jerry’s is Unilever, dat eerder samenwerkte met het Wereldnatuurfonds. Unilever liep, net als ik, een dag mee met de Climate Miles. Toen schreef ik dit stukje. Omdat Unilever met haar producten en productiewijze juist bijdraagt aan klimaatverandering.
Unilever is een multinational die zich in Derde Wereld als een neokoloniale macht manifesteert. Neokolonialisme en klimaatverandering horen bij de belangrijkste oorzaken van de wereldwijde vlucht van miljoenen mensen. Als Unilever haar neokoloniale houding in de wereld én haar productie niet ter discussie stelt, is de rest, het samenwerken met milieu- en vluchtelingenorganisaties, window dressing, een rookgordijn, dweilen met een kraan die zij zelf mee heeft opengezet. Een truc, om haar corebusiness, het produceren van discutabele en vervuilende zaken onder twijfelachtige omstandigheden, in stand te houden.
Wat Unilever door met Vluchtelingenwerk samen te werken ‘goedmaakt’ is slechts een fractie van de vluchtelingenstroom die Unilever zelf, ook door de samenwerking met dictatoriale regiems, mede veroorzaakt. Vluchtelingenwerk mag daar niet intrappen. Het moet onafhankelijk blijven en bij zijn werk in Nederland de wereldwijde oorzaken van het vluchtelingenvraagstuk aankaarten, inclusief de rol van een multinational als Unilever daarin. Een zoet sausje kan de bittere werkelijkheid niet verbloemen.
Alles wat ik heb geschreven over Unilever en het milieu is ook geldig voor Unilever en vluchtelingen.

Climate Miles en Unilever

Unilever kennen we allemaal. Onze douche en keuken staan vol met haar producten. Als Unilever meeloopt met de climatemiles en iets wil vertellen over wat het als wereldwijd productiebedrijf wil bijdragen aan het stoppen van de klimaatverandering, dan is dat een goed ding. Er is een wereld te winnen.
Maar dat deed Anniek Mauser, directeur Duurzaamheid Unilever Benelux, die op 18 november 2016 een dag meeliep, niet. Ze vertelde niet wat Unilever beter zou doen met de producten die het maakt, ze vertelde van een actie waarbij Unilever kinderen etiketten laat plakken op haar doucheproducten met teksten om hun ouders korter te laten douchen. Unilever doet dit samen met o.a. het Wereld Natuur Fonds.
En toen werd ik kwaad. Want dat heeft dus helemaal niets met wat Unilever zelf moet of zal doen te maken. Unilever weet precies wat anderen moeten doen. En bovendien met producten, zoals water en gas, waarbij het zelf geen belang heeft. Het zegt bijvoorbeeld niet: “Gebruik minder shampoo of minder zeep, goed voor het milieu.’
Ik zag die miljoenen potjes, flacons, flesjes, tubes, blikjes, doosjes en buisjes voor me waarvoor Unilever geen verantwoording neemt, die op stortplaatsen, in verbrandingsovens, als zwerfvuil in het milieu terechtkomen, en waarvan, pas de laatste jaren, een klein deel door de burger zelf gescheiden wordt en daarna door de gemeenschap verzameld en gerecycled. Ik dacht aan al dat plastic, blik, aluminium waarvan die verpakkingen gemaakt worden en de fossiele grondstoffen, zoals aardolie voor het plastic, die daarvoor nodig zijn geweest. Ik dacht aan de inhoud van al dat verpakkingsmateriaal, aan de zepen, de tandpasta’s, de shampoos, de crèmes, de deodorants, de gels, de wasmiddelen, de vetten en vetoplossers, die allemaal in het milieu gespoeld worden, en waar, opnieuw, Unilever geen enkele verantwoording voor neemt. Ik dacht aan de ijsjes, de margarines, kroepoek, worsten en sauzen… Unilever lijkt gespecialiseerd in producten waarvan we best zo min mogelijk gebruiken, zowel voor onszelf als voor het milieu.
Het is dan ook in ieder geval een zeer slechte zaak dat Unilever zegt de omvang van het bedrijf te willen verdubbelen. Elk product dat Unilever op de markt brengt is immers slecht voor het milieu. Waarschijnlijk is ook de helft van de producten overbodig en zijn een deel van de bestanddelen van veel producten overbodig. Het is bijvoorbeeld volkomen overbodig dat Unilever een bevolking die daar geen behoefte aan heeft, zoals die van India, aan de deodorant brengt, zoals het wel eens verteld heeft. Een beperking tot de werkzame stoffen in de producten, het weglaten van nodeloze toevoegingen, zou het milieueffect ook aanzienlijk kunnen indammen.
Ik hoorde Anniek Mauser van Unilever zeggen: ‘Geen groei zonder duurzaamheid, geen duurzaamheid zonder groei.’ Het eerste is een terechte wens, het tweede is onzin. In de natuur groeit alles, geen leven zonder groei, en sterft af – ook een groei- naar iets anders namelijk, recycling. Maar mevrouw Mauser bedoelt de groei van een bedrijf, van de economie, van Unilever. Het is soms beter dat die niet groeien, voor de duurzaamheid, voor het milieu, voor minder opwarming van de aarde. Het is beter voor de belasting van het milieu dat Unilever niet groeit.
Ik hoorde mevrouw Mauser zeggen dat ze op de mijlpaal had geschreven: ‘Geen verantwoordelijkheid nemen is geen optie.’ Verder zei ze: ‘Die verantwoordelijkheid geldt voor iedereen, voor overheden, voor bedrijven, voor NGO’s, maar vooral ook voor iedereen individueel op dagelijkse basis. (…) En die boodschap wil ik graag meenemen want zonder allemaal in actie te komen en klimaatverandering een halt toe te roepen zullen we ook geen economische ontwikkeling in de wereld meer hebben. …Eigenlijk gaat het ook over echte gedragsverandering, thuis onder de douche, daarvoor is Waterspaarders een heel mooi programma, dat we hebben opgezet met het Wereldnatuurfonds en … Dat gaat echt heel konkreet over kinderen die thuis eigenlijk het gesprek aangaan met hun ouders. En we laten ze etiketten ontwerpen met een oproep aan hun ouders, op de shampoo en op de douchegel, die komen in de douche te staan, plaats van delict, en dat is een voorbeeld hoe wij proberen gedragsverandering aan te pakken op een manier die niet belerend is (‘plaats van delict’! ) maar die echt blijft hangen, te beginnen bij kinderen, want die zijn de toekomst natuurlijk.’
Toen werd ik dus kwaad, om de onnozelheid waarmee ze zelf gelooft dat het een geweldige vondst is, maar vooral omdat wij die boodschap niet van een vervuiler als Unilever willen krijgen. Het is klef zoals Unilever ons privéleven binnendringt met filmpjes met sprekende dieren die van onze kinderen een legertje van nieuwe ‘melkbrigadiertjes’ (de ouderen weten nog wat dat zijn) voor het milieu moeten maken en zo de aandacht afleiden van de milieudelicten van Unilever.

Ik dacht aan palmolie en ontbossingen, aan duurzaamheidscertificaten van palmolieleveranciers aan Unilever in Maleisië en Indonesië die niet bleken te kloppen, van thee uit India waarvoor hetzelfde gold (‘het was zo ver weg, multinational/miljardenbedrijf Unilever kon dat allemaal niet controleren’), en ik herinnerde me zoiets als met Shell in Nigeria (vergiftiging van het milieu), het bleek om een 14 jaar geleden na acties van Greenpeace in India gesloten thermometerfabriek te gaan, waarvan Unilever het kwik gedumpt had en waarvan tot op heden de bevolking ziek werd. En ik vond een recente Indiase rap hierover en plaatste deze in een tweed en deed mee aan de handtekeningactie om Unilever op zijn verantwoording te wijzen.
Later keek ik nog eens naar de foto’s en naar het filmpje van de climatemiles, zag hoe de dames Minnesma van Urgenda en Mauser van Unilever naar elkaar lachten, de zuurstof deed ze goed. Mauser kreeg van Minnesma de lach en de arm om de schouder zoals alles mijlpaalslaanders, en ik voelde me een spelbreker. Het ging er niet om wat er nog allemaal fout was maar om de goede wil tot verbetering.
De volgende dag dacht ik toch weer aan al die Unileverproducten en ging naar de site van Unilever en meende dat ik op de site van een milieuorganisatie, een NGO, was terechtgekomen. De leuzen sprongen me tegemoet. WERKEN AAN EEN BETERE TOEKOMST. Duurzaam leven. DUURZAME GROEI EN MAATSCHAPPELIJKE BETROKKENHEID. Het Unilever Sustainable Living Plan is een blauwdruk voor duurzame groei. EEN BETERE TOEKOMST VOOR KINDEREN. Samenwerking met de FDI World Dental Federation en het World Food Programme. Ons theemerk Lipton steunt projecten op het gebied van duurzame bosbouw in Afrika. Een betere toekomst voor landbouw & boeren.
Maar door het volgende soort vage formuleringen weet ik dat Unilever veel meer probeert te suggereren dan er werkelijk gebeurt:
Veel van onze merken bevatten ingrediënten die op ethisch verantwoorde en duurzame wijze zijn geproduceerd en die onafhankelijk zijn gecertificeerd.
• Dat geldt bijvoorbeeld voor Lipton-thee, dat is gecertificeerd door Rainforest Alliance, en voor het ijs van Ben & Jerry’s, waarvan verschillende smaken onder meer Fairtrade-vanille en -amandelen bevatten.
• Ongeveer de helft van onze grondstoffen komt uit de land- en bosbouw en dus werken we eraan om onze belangrijkste gewassen 100% duurzaam te maken.
De enige duidelijke mededeling die hier staat is dat Lipton-thee is gecertificeerd door Rainforest Alliance. Maar wat betekent dat dan weer, want ook voor Lipton-thee gold op een bepaald moment dat de certificatie twijfelachtig was.

Het lijkt er verdacht veel op dat sinds Unilever in 2008 door Greenpeace werd gedwongen de ontbossing voor palmolie te stoppen is gaan denken: If you can’t beat them, join them. In ieder geval met de mond en op papier. Unilever maakte een vlucht vooruit. Het spreekt in haar huidige Sustainable Living Plan vooral veel intenties uit. NGO’s kunnen afspraken maken om bijvoorbeeld het zout in voedingsproducten terug te brengen. De druk op het zoutgehalte is zo groot dat daar nauwelijks nog discussie over mogelijk is, Unilever moet wel. Met die palmolie zal het ook wel goed zitten, nog meer ontbossing is niet te verkopen. Unilever werkt samen met De Hartstichting, de Johan Cruyf-foundation, met voedselorganisaties, met scholen, met allerlei clubs overal ter wereld. Maar al die samenwerkingsverbanden draaien heen om de core business van Unilever die niet wezenlijk verandert: Unilever maakt producten waarvan er niet één biologisch en fair trade is, en zowel het product als de verpakking veroorzaken een aanzienlijke vervuiling. Ik heb de sterke indruk dat het Sustainable Living Plan voornamelijk een rookgordijn is en beschouw het plan om de productie te verdubbelen zelfs als levensgevaarlijk voor het milieu en de klimaatverandering.
Maar ik zou graag hebben dat de milieuorganisaties het Sustainable Living Plan van Unilever serieus tegen het licht zouden houden en ook het milieueffect zouden onderzoeken van de voornaamste producten inclusief hun verpakking.
Als ik een spelbreker ben, dan beschouw ik dat ondertussen als noodzakelijk in de strijd tegen klimaatverandering, inclusief de oorzaken van de wereldwijde vlucht van meer dan 60 miljoen mensen.

 

 

 

Jan Mölling, 30 jaar geleden overleden (bericht op 5 juni 2017 geplaatst op FB)

Jan Mölling, 30 jaar geleden overleden
Op 5 juni 1987 overleed plotseling mijn vriend, de beeldhouwer Jan Mölling, op 43-jarige leeftijd in het OLVG in Amsterdam. Familie en vrienden hoorden pas 3,5 uur na zijn dood dat hij op 3 juni in het begin van de avond bij een stoplicht zacht achter op een andere auto was gereden, vanwege dronkenschap op een politiebureau was vastgehouden, waar vroeg in de ochtend een ernstige verslechtering van zijn gezondheid werd vastgesteld, waarop hij naar het OLVG was gebracht. Op dat moment had de familie zeker op de hoogte moeten worden gesteld. Vanuit het OLVG was Jan weer naar het Slotervaart vervoerd voor hersenonderzoek, daar werd een fatale hersenbloeding geconstateerd, de volgende ochtend werd hij terug naar het OLVG gebracht en overleed korte tijd later.
Jan werd op 10 maart 1944 in Borger, Drente geboren.
Ik leerde Jan kennen toen we allebei 19 jaar oud waren. Hij woonde toen in Eindhoven en was inspiciënt bij theater De Schalm in Veldhoven. In 1968 verhuisde ik naar Amsterdam en Jan deed dat zo’n anderhalf jaar later.
In 1985 was kraker Hans Kok (1) op 23-jarige leeftijd in een politiecel overleden. Dat had geleid tot grote maatschappelijke verontwaardiging en onrust. Jans familie wilde dat risico niet lopen en besloot samen met de vrienden zich allereerst te richten op het inwinnen van informatie hoe dit zo ongelukkig had kunnen lopen. Toen de advocaat na 2 jaar vaststelde het maximale aan informatie te hebben bereikt, was dit voor familie en vrienden nog steeds onbevredigend. Daarom diende ik na enige tijd beraad op 1 december 1990 als gemachtigde een klacht in via het Klachten en Adviesburo Politieoptreden. Op 5 maart 1992 antwoordde de Hoofdofficier van Justitie te Amsterdam ‘dat wat betreft de informatieverschaffing van de politie omtrent de verblijfplaats en toestand van de heer Mölling deze te wensen heeft overgelaten en dat een actievere houding had mogen worden verwacht’. Verwijtbaar optreden van politie respectievelijk GG&GD-arts tijdens Jans aanhouding en verblijf in de politiecel werd afgewezen. Wij waren niet tevreden maar kwamen tot de conclusie dat we het maximale hadden gedaan en besloten de zaak te laten rusten.
Op Jans begrafenis op Zorgvlied sprak ik de volgende korte rede uit. In die dagen schreef ik ook het korte verhaal ‘JAN’.
Dit bericht ter herdenking van Jan maak ik mede op verzoek en met grote medewerking van zijn jongere zusje Ann de la Rambelje die haar broer nog steeds mist en ondertussen ook haar broer Henk en zijn vrouw in 2001 verloor en haar invalide zusje Alie in 2000.
Dit bericht wordt geleidelijk uitgebreid.

Afscheidsrede Jan Mölling 11-06-1987

Wanneer ik, als misschien één van de oudste vrienden van Jan, iets vertel over vriendschap, dan gaat het niet om die tussen Jan en mij, maar om de vele vriendschappen die Jan heeft gehad. Want Jan kon er niet genoeg van hebben: van vriendschap, aandacht, waardering, schouderklopjes, handen om vast houden, schouders om op uit te huilen.
Ik ken eigenlijk niemand die zo hard andere mensen nodig had, die zo slecht eenzaamheid kon verdragen.
Jan kon absoluut niet alleen zijn. Zelfs als een vriendschap of relatie werd verbroken, bleef er voor hem altijd een band bestaan.
Misschien anders, maar Jan kwam altijd terug.
Eenmaal Jan, voor altijd Jan. Hoe moeilijk in de praktijk soms ook.
Jan ontwikkelde zich van een maker van oorbellen, die meer dan 20 jaar geleden gretig aftrek vonden, tot een maker van beelden die veel waardering kreeg. Maar hij bleef altijd onzeker, was altijd bang zich niet waar te hebben gemaakt.
Jan was een gevoelige jongen, op het sentimentele af.
En die gevoeligheid gold niet alleen zichzelf of zijn vrienden en vriendinnen, die gold ook voor de dingen om hem heen en voor wat er in de wereld gebeurde.
Hij was sociaal en politiek bewust, zette zich bijvoorbeeld in voor vluchtelingen uit Portugal, toen dat land nog fascistisch was.
En hij heeft natuurlijk jarenlang, samen met de andere bewoners, gevochten voor het behoud van de Nieuwmarktbuurt als woonbuurt.
In de Nieuwmarktbuurt vond Jan de afgelopen 17 jaar de meeste van zijn vele vrienden.
Het leek voor hem op maat gemaakt; het sociale contact van een klein dorp maar dan midden in een grote stad.
Maar Jan had nooit genoeg aan de vrienden en gebeurtenissen van het moment, hij vertelde altijd over nog andere vrienden en vriendinnen, met wie hij de meest sterke staaltjes had beleefd. En als we elkaar dan ontmoetten kwamen we wel eens in verlegenheid door de sterke verhalen die Jan over ons had verteld.
Gelukkig bleken we allemaal gewone mensen te zijn die dat alles samen met Jan hadden meegemaakt. Want het ging Jan niet om de belevenissen zelf maar om het grote gevoel dat hij had gehad toen hij ze samen met iemand beleefde. Om dat grote gevoel over te brengen moest het verhaal steeds sterker worden en was het Jan die door het verhaal heen zei “kijk eens, dat is wat een goede vriend met mij kan beleven”.
Wij, zijn vrienden, willen graag weten hoe Jan zijn laatste 36 uur zijn geweest.
We willen weten hoe het kon gebeuren dat hij ons niet kon bereiken en wij hem niet konden vinden. Hoe hij, die zoveel vrienden had en zoveel vrienden nodig had, hoe hij, die zo slecht tegen alleen zijn kon, zo eenzaam dood kon gaan.
En we kunnen alleen maar hopen dat de sterke indruk die we van Jans laatste dagen hebben ook waar is: namelijk dat hij het niet beseft heeft. En laten we dan hopen dat in Jan zijn laatste uren voor het laatst de trieste werkelijkheid is vervangen door het Verhaal, het grote sterke verhaal dat veel langer is en veel opwindender is dan Jan zijn korte leven, het verhaal waarin Jan en wij zelf meespelen, en dat bestaat uit vele verhalen en anekdotes, over al die vrienden en vriendinnen waar hij zo trots op was, het verhaal dat speelt in Nederland, in Zweden, in Frankrijk, Portugal en Marokko, overal waar Jan ooit met zijn vrienden is geweest…
Laten we aannemen dat Jan in gedachten ons nog één keer dat sterke verhaal heeft verteld, zo nadrukkelijk als alleen een groot kind dat kan vertellen… Dat toch maar vooral zeker wil zijn dat we hem niet zullen vergeten…

———————————-

JAN

Telefoon.
‘Heb je het gehoord van Jan?
‘Ja, erg hè.’
‘We hebben hem 2 dagen gezocht.’
‘Die is niet zomaar de pijp uit gegaan. Die hebben ze op het bureau in elkaar geslagen.’
‘Ja, Jan kennende.’
‘Die heeft zich vast verzet.’
‘Reken maar.’
‘We gaan er achteraan. Mag niet zomaar gebeuren.’
‘Natuurlijk.’

Jan.
Ik kom er aan, zeg ik door de telefoon, ik ben zo bij je. Ik kom er aan, zeg ik. Maar dat kan vanalles betekenen. Ik kom er aan: pats, boem! Ik kom er aan: hatsikidee! Ik zat er bovenop! Gelukkig dat die andere stilstond. Ik kom er aan: KLAP! (…) Stelt allemaal niks voor. Blikschade. Maar ze moeten zo nodig, die blauwe pakken-jongens, die klabakkenjongens. Hé, klabakken, ik vind jullie grote zakken! Ze horen me niet. Nou voor mijn part, dan maar niet. Ik ga gewoon pitten. Morgen zien we dan wel weer. ’t Is niet de eerste keer. Haha. (….) Als jij dat allemaal binnen had, lag je ook in coma, zegt er een. Tegen wie heeft hij het? Ik moet zien dat ik hier weg kom. Als je met mij bezig bent, praat dan ook tegen mij, wil je? zeg ik. Ik ben geen Hans Kok(1) hoor! Ik ben toevallig Jan M. Ik crepeer niet zomaar. Hoewel ik er niet mee zou zitten. Maar ik heb vrienden die jullie weten te vinden. Die hebben meer met dat bijltje gehakt. (…) Net op tijd lig ik weer stil. Ze hebben niks in de gaten. Alles lukt me gewoon vandaag. ’t Is mijn geluksdag. Hopla, ook weer voor mekaar. Ik ben ze allemaal te slim af. Nu zullen ze Jan M. eens leren kennen! (…) Zo, eerst even naar het ziekenhuis. Laten nakijken waar dat bloed vandaan komt. Want dat kan nooit goed zijn. Hoewel, ik voel niks. Misschien loop ik wel gewoon leeg zonder dat ik iets voel. Dat zou makkelijk zijn. Meteen overal vanaf. Wat wil ik nog meer! Als het nu doorzet hoef ik meteen de post nooit meer open te maken. Hihi. ‘De regeling zoals die tot heden bestond voor beeldende kunstenaars wordt per 1 juli opgeheven. Voor de noodzakelijke kosten van levensonderhoud kunt u zo nodig een beroep doen op de bijstandswet.’ Tegen wie heeft u het, meneer? U heeft mij daar niet mee, meneer. Ik ben er gewoon niet meer! Dat zou wat zijn! Dan heb ik ze mooi te pakken! (…) Ach, weten die lui veel wat je nog allemaal kunt doen met een paar flessen wijn op. Als je dat een beetje gewend hebt. (…) Ik heb zowat iedereen opgebeld, zat toch maar te wachten op vervoer voor mijn beelden. Heel wat herinneringen opgehaald. (…) Zeg, dames en heren, eh… verpleegkundigen… ik word zo langzamerhand wel erg moe hoor! Als jullie met me blijven sollen zet ik weer een ontsnapping op touw. Net als uit het politiebureau. Of ik ben gewoon weg. Er niet meer zijn, weet je wel… Wat is daar nou voor moeilijks aan? Zit ik toch niet mee. Dan zit je toch nérgens meer mee. (…) Nou, bekijk het maar. Als ik op jullie moet wachten…

‘Zeg, ik blijf hier niet staan hoor! Het is tien voor half tien. Direct zijn we te laat. Is hij al helemaal opengesneden! Om half tien zou sectie verricht worden. Zegt u maar welke kant het op is. Wat een organisatie! Geen wonder dat hij hier gecrepeerd is! Al mankeer je niks, zou je het hier nog niet overleven!’
Nelly is duidelijk over haar toeren. De jonge portier lacht schutterig. ‘De man van de sectiekamer beantwoordt zijn piepertje niet,’ zegt hij.
We hollen achter Nelly aan, het oude gedeelte van het ziekenhuis in. Betegelde vloeren en wanden: een slachthuis. We draven met ons vieren dezelfde lange gang weer terug, vragen. Het mortuarium, dan moet u buitenom. Nee, de sectiekamer!… Dan lopen we toevallig het juiste mannetje tegen het lijf, een blond kalend hoofd. Hij opent een deur zonder opschrift. ‘Sorry, maar ik mocht niets aan hem doen,’ zegt hij, ‘vanwege de sectie, ziet u.’
Jan ligt er goed bij, de wallen onder zijn ogen zijn weggezakt, wel bloed op zijn wang. Hij heeft gelukkig geen weet van het levensgrote kruisbeeld achter hem en de manshoge, vuistdikke kaarsen aan weerszijden. Fietje kokhalst. Het mannetje verdwijnt om haar een glas water te geven. Ik kijk vlug tussen Jans hoofdhaar. ‘Of hij niet mishandeld is,’ fluister ik.
‘De hersenbloeding kan nooit van zo’n klein ongelukje zijn,’ zegt het mannetje.
‘We laten het hier niet bij zitten,’ zegt Jaap, ‘al moet de onderste steen boven!’

Telefoon.
‘Nog iets gehoord?’
‘Nee, niet veel. We willen Jan eerst even rustig begraven.’
‘Begrijp ik, geen stennis.’
‘We willen het natuurlijk wel weten. Is het niet voor Jan, dan wel voor een ander. Nacht politiebureau, 24 uur ziekenhuis, en doodgaan zonder dat iemand bericht krijgt: ’t mag gewoon niet gebeuren.’
‘Precies.’
‘Maar voor Jan denk ik steeds meer: het is wel goed zo.’
‘Nu het toch gebeurd is, bedoel je.’
‘Ja, zelf kon hij de stap niet zetten. Maar hij was wel helemaal vastgelopen.’
‘Geloof ik ook, maar toch…’
‘Vanzelfsprekend, je mag nooit…’
‘Nou, ik hoor nog van je.’

Weer die klokken. Snel, opdringerig, tweetonig. Ik wil vlug het balkon aflopen maar mijn been slaapt. Ik strompel naar de gang om met mijn hoofd tegen de muur te gaan staan janken. Ik heb het zelf uitgelokt, denk ik, met die platen van Bob Dylan. ’t Is niet alleen dat het bovenkomt nu het werk voorbij is, nu niemand meer naar me kijkt. De verloren jeugd.
De duif zit er weer. Ze was even van de balkonkast naar de boom gevlogen om mijn aandacht af te leiden. Ze moet weg, het heeft niks met Jan te maken, er mogen niet opnieuw jongen komen. Ik moet op de kruk gaan staan en het ei weghalen. Ik heb het eerder gedaan. Maar misschien zijn er al jongen, moet ik ze de kop uittrekken. Niet opnieuw janken.
In de kist lag een wassen beeld in een zwart pak, een wit overhemd en een zwarte stropdas, het gezicht geplamuurd met alleen rond de mond nog vaag een trek van Jan, een rechtse bal die ik geen hand zou geven, uit de wereld die we haatten, bestreden. Ze hebben wraak genomen, dacht ik, hem na zijn dood tot een van hen gemaakt.

Telefoon.
‘Hoi, ik zag je op de begrafenis. Was lang geleden.’
‘Ik verwachtte je al. Ja, als oude vrienden zijn we aan Jan verplicht. Welk bureau was het? Nee, niemand zal weten waarom. Geen sensatie vanwege de familie.’
‘Heb jij hem nog gezien na de sectie?’
‘Ik begrijp wat je bedoelt. Het staat niet op zichzelf. Thatcher is ook weer voor 5 jaar gekozen.’
‘Iemand moet dat mannetje omgekocht hebben. Eerst al dat kruisbeeld en die kaarsen.’
‘De VNO (2).’
‘Ja.’
‘Dat gebouw is al helemaal ondermijnd. Kwestie van knop indrukken.’
‘Het mannetje zelf nog?’
‘Alleen laten schrikken. Kopie van hemzelf op de snijtafel leggen.’
‘Geen probleem. Komt voor mekaar.’

‘Jullie hebben geluk,’ zeg ik tegen de piepjonge duiven op het balkon. ‘Eerst moet dat andere geregeld zijn. Als jullie weg zijn wanneer dat voor elkaar is, schenk ik jullie het leven.’

©Ton Meurs 1987, 1989, Meurs A.M. 2017

(1) Hans Kok: Johannes (Hans) Kok (IJmuiden, 9 augustus 1962 – Amsterdam, 25 oktober 1985) was een Amsterdamse kraker. Hij overleed op 23-jarige leeftijd in een Amsterdamse politiecel. (Wikipedia).
(2) VNO: Vereniging van Nederlandse Ondernemers.

 

Jan Mölling op zijn 43e verjaardag 10 maart 1987, nog geen 3 maanden voor zijn plotselinge overlijden na een nacht in een politiecel vanwege een kleine aanrijding waarbij alcoholgebruik was geconstateerd, en een nacht in het ziekenhuis. Vroeg in de ochtend was in het politiebureau een ernstige verslechtering van zijn gezondheid vastgesteld, waarop hij naar het OLVG was gebracht. Op dat moment had de familie zeker op de hoogte moeten worden gesteld. Vanuit het OLVG was Jan weer naar het Slotervaart vervoerd voor hersenonderzoek, daar werd een fatale hersenbloeding geconstateerd, de volgende ochtend werd hij terug naar het OLVG gebracht en overleed korte tijd later.

Jan trouwde, nog in Eindhoven, met Anneke. Kunstenares Brammetje Cox en ik mochten de getuigen zijn. De tijd in Eindhoven en begin jaren zeventig in Amsterdam dat Jan samen was met Anneke was de periode dat we elkaar het meest zagen. In de Amsterdamse Nieuwmarkt woonden we vlak bij elkaar .Ik vind de foto’s gemaakt bij het trouwen zo mooi gestileerd dat ik ze bij deze graag publiceer.

Kunstenares Brammetje Cox tekent als getuige bij het huwelijk van Jan en Anneke Ook ik mag tekenen. De jas, gemaakt uit een overjas van mijn vader, heb ik waarschijnlijk speciaal aan gedaan omdat Jan hem zo lang in bruikleen had gehad. Ik had er nog een met dezelfde afkomst.

Jan ontwikkelde zich van oorbellenmaker tot sieradenmaker, waarbij Anneke trouwens een grote rol speelde, en van daar tot beeldhouwer. Hier Jan met sieraden op een van de vele kunstmarkten

Nog even terug naar onze jeugd. Rond 1967 gingen we in Frankrijk van Lagleygeolle met de bus naar Brive maar moesten ’s nachts te voet de 32 kilometer terug afleggen omdat we te lang in de kroeg waren blijven zitten. ’s Morgens om 7 uur kwamen we nuchter aan. De kat van Mimeé, de moeder van schrijver Claude Duneton, bij wie we logeerden, kwam ons aan de rand van het dorp tegemoet. Claude Duneton en zijn familie mochten vele vrienden en vriendinnen van Jan aanschouwen.

Beeldhouwer Jan Mölling op zoek naar geschikt gesteente voor zijn beelden.

Beeldhouwwerk van Jan Mölling in het Westerpark aangekocht door de gemeente Amsterdam. Beeldencompositie van Jan Mölling. De stenen zouden op zijn graf op Zorgvlied komen liggen.

Jan Mölling ligt op Zorgvlied onder zijn eigen stenen. Het graf is 10 jaar geleden geruimd. De grafstenen zijn aangeboden aan Kunstfort Vijfhuizen.

Op 5 juli 2016 stierf Hashim (33), vluchteling van Wij Zijn Hier, The impressive statements of Hashim…

(uit HetWerk 66A, literair kladschrift van Meurs A.M. 18 januari 2017, daarna opgenomen in de special De Mensensmokkelaar van Amsterdam/ The Amsterdam human smuggler, statements van Hashim  in NL, Eng.,Fra., Arab. )

 

1E STATEMENT GEDAAN IN APRIL 2014, GEPUBLICEERD IN JUNI 2014, VAN HASHIM, VLUCHTELING UIT SOEDAN, OP 33-JARIGE LEEFTIJD OVERLEDEN DOOR ZELFDODING, 6 JAAR IN NEDERLAND, 3 JAAR IN DE ASIELPROCEDURE, 3 JAAR ERBUITEN

‘Zo geraakte ik in een oneindige beweging van draaikolken, met het gevoel geen normaal bestaan te hebben, en stierf elke intellectuele ambitie in slow motion in mij als gevolg van mijn wrede ervaringen en lijden.’ (uit Statement van Hashim gepubliceerd op 24 juni 2014) Zijn eerste statement deed Hashim in april 2014 tijdens The march for freedom van Brussel naar Straatsburg. Ik ben een vluchteling werd gepubliceerd op 25 juni 2014 in de voorloper van SPREAD THE WORDS, Freedom not Frontex. In april 2016 zag Hashim een metgezel van De Mars voor de vrijheid terug en deed bij die gelegenheid zijn tweede statement. In het internetmagazine SPREAD THE WORDS werd en wordt dagelijks in meerdere talen een statement van een vluchteling opgenomen: https://freedomnotfrontex.noblogs.org/post/2014/06/24/statement-هاشم/ Nederlandse vertaling statements Meurs A.M

Ik ben een vluchteling

 

 

Ik ben een vluchteling. Ik verliet mijn land om veiligheidsredenen en vanwege de politieke maatregelen, ik vluchtte voor een politiek die de menselijkheid geweld aandoet. Ik kwam naar Europa omdat Europeanen geloven in mensenrechten, die daar al lang geleden zijn ingesteld. Ongelukkig genoeg heb ik me tegenover zeer ernstige problemen geplaatst gezien nadat ik in Griekenland was geraakt. Onderdeel hiervan is de onderdrukking van mensen met een zwarte huid, het schenden van de mensenrechten van een vluchteling. Er bestaan geen mensenrechten voor vluchtelingen in Griekenland. Zoals dat van huisvesting, werk en medische verzorging. Zelfs in de basisbehoefte aan voldoende voedsel om in leven te blijven wordt niet voorzien, noch geniet je bewegingsvrijheid binnen het land. Het ergst, alle wegen voor vluchtelingen om te integreren in het normale maatschappelijke leven in Europa zijn geblokkeerd, en lange tijd leed ik daar onder de uitzonderlijk zware omstandigheden. Wat me er toe dwong naar een ander Europees land te vertrekken, een dat zou voorzien in betere mensenrechten voor vluchtelingen. Maar jammer genoeg zijn er geen grote verschillen tussen de landen in Europa. Als het gaat om het schenden en onderdrukken van het recht van een vluchteling, het vertragen en uitstellen van de procedure en het verstrekken van verblijfspapieren voor vluchtelingen, het unfair en ongelijk toepassen van het burgerrecht, en het verhinderen van vluchtelingen om vrij te integreren in de Europese maatschappij. Als het gaat om het brengen van vluchtelingen in wrede omstandigheden, in isolatiekampen weg van de burgers en het normale leven. Zo geraakte ik in een oneindige beweging van draaikolken, met het gevoel geen normaal bestaan te hebben, en stierf elke intellectuele ambitie in slow motion in mij als gevolg van mijn wrede ervaringen en lijden.

Nadat ik in Nederland asiel had aangevraagd, is daar de niet te rechtvaardigen afwijzing van mijn asielverzoek, waarna ik ben geconfronteerd met de wrede werkelijkheid van het eindeloze lijden van het zonder papieren in Europa zijn, dat erin bestaat altijd subject te zijn van controle op basis van huidskleur, van in de gevangenis te worden geworpen en voor lange tijd in een detentiecentrum. En terwijl ik als vluchteling geen enkele toegang heb tot een normaal leven, mij elke vorm van psychologische stabiliteit ontbreekt, levend in voortdurende angst om elk moment gearresteerd te worden door een van de immigratieagenten of andere autoriteiten belast met het controleren van vluchtelingen,
bekruipt mij het gevoel dat ik gevlucht ben voor onderdrukking om in een ander soort onderdrukking terecht te komen.

 

2E STATEMENT VAN HASHIM, ‘IK BEN EEN VLUCHTELING’, GEDAAN IN APRIL 2016, GEPUBLICEERD IN JUNI 2016, VLUCHTELING UIT SOEDAN,  OP 5 JULI OP 33-JARIGE LEEFTIJD OVERLEDEN DOOR ZELFDODING, 6 JAAR IN NEDERLAND, 3 JAAR IN DE ASIELPROCEDURE, 3 JAAR ERBUITEN

 

HASHIM, 33 jaar, vluchteling uit de door staat en stad meest verwaarloosde groep vluchtelingen van Wij Zijn Hier, stierf op 5 juli 2016 rond 18.00u. Hij lag daarvoor enkele dagen in coma nadat hij te water was geraakt. Het internetmagazine SPREAD THE WORDS publiceerde op 1 juni deze verklaring van Hashim (eigen vertaling uit het engels, waarbij ik < So, that’s mean> niet heb vertaald als stond er <So, that means>, wat wel gebeurd is in de Franse vertaling) In april 2016 zag Hashim een metgezel van De Mars voor de vrijheid terug en deed bij die gelegenheid zijn tweede statement. Een eerder statement deed Hashim in 2014 tijdens The march for freedom van Brussel naar Straatsburg. Dat statement ‘Ik ben een vluchteling’ werd gepubliceerd op 25 juni 2014 in de voorloper van SPREAD THE WORDS, Freedom not Frontex. In het internetmagazine SPREAD THE WORDS werd en wordt dagelijks in meerdere talen een statement van een vluchteling opgenomen. De Nederlandse vertaling van de statements van Hashim wordt daar nu ook toegevoegd.

IK KOM UIT SOEDAN

Ik kom uit Soedan en mijn eerste asielaanvraag was in Nederland. Ik woon hier nu 6 jaar, 3 jaar in de asielprocedure en 3 jaar erbuiten.

Het leven buiten de asielprocedure, of het leven zonder geldige identiteitspapieren is voor mij als vluchteling niet makkelijk.

Waarom ik hier in Europa ben? Omdat ik beschermd wil worden tegen mijn regering en tegen de oorlog. Er is waar ik vandaan kom geen vrijheid, er zijn geen mensenrechten.

En toen kwam ik in Europa aan. Ik geloofde al in Europa, ik zou er mensenrechten vinden. En dan vond ik er in feite iets heel anders. Europa gelooft in mensenrechten. Zij denkt dat zij ze heeft uitgevonden. Ik leefde op straat. Het is onmogelijk voor een mens om op straat te leven zonder iets, niet wetend waar te gaan, zonder vrienden. Bovendien, als je zonder papieren wordt opgepakt, brengen ze je naar de gevangenis. En dan weet je niet voor hoe lang. Ze kunnen je 2 jaar vasthouden. En misschien je proberen terug te sturen. Terwijl het in mijn streek, Dafur, nog steeds niet veilig is. Als ik terugga, sterf ik.

En toen lieten ze me vrij. Ik stond terug op straat. Dat overkwam me 2 keer. Waar zijn de rechten? Waar is de menselijkheid? Waar zijn de mensenrechten?

Dat is het gemene, ik verloor mijn recht om mens te zijn. In mijn land, en in Europa.

Zie hier het 2e statement van Hashim ‘Ik kom uit Soedan’ in het engels en het frans: http://www.spread-the-words.de/?p=3744&lang=fr

(Bijlagen d.d. 18 februari 2017 bij HetWerk66A, literair kladschrift van Meurs A.M. d.d. 18 jauari 2017)

1TH STATEMENT OF HASHIM MADE APRIL 2014, PUBLISHED JUIN 2014 in ‏العربية‎, english, français,in Freedom not Frontex
Hashim (33 years old) died on July 5th 2016. He was politically active in the “Wij Zijn Hier” group in Amsterdam and participated in the “March for Freedom” (2014).
I am a refugee, I left my country for security and political measures, and fleeing from politics that violate humanity. I came to Europe cause European believe in human rights which have been established there for long time. Unfortunately, I have faced lots of sever hardships after I made it to Greece. Part of it is the oppression against dark skin people, violating the refugee’s human rights, there is not any human rights for refugees in Greece. Like accommodation, or employment, or medical treatment. Even you don’t have the basic necessity of food sustain for your self and keep a life, or the freedom of moving freely in the country. Worst, having all avenues to be blocked to integrate refugees in European society’s regular life, and for long time I was suffering from exceptional harsh circumstance there. What forced me to leave to another European country, that would provide better human rights for a refugee, but unfortunately, there are no big differences between European countries. As far as violating and repressing the refugee’s right, slacking and delaying in processing and issuing residency papers for refugees, practicing unfair and unequal citizen right, preventing refugees from integrating freely within the European society. And put refugees in harsh circumstances, in isolation camps away from citizens and regular life, thus I’ve found my self in unending spins of whirl, feeling that I don’t have a normal existence in life, and all of my intellectual ambition died within me in a slow motion and some of my harsh experiences and suffering. After I’ve applied for asylum in Holland, is the unjustifiable rejection of my asylum application, after this rejection I’ve been faced by the harsh reality of endless suffering without papers in Europe which lays in being subject to be controlled based on color and being put in jail, and detention center for a long time. And not have any access as a refugee for a decent life, lacking all kind of psychological stability, living under constant fear that any time I could get arrested by any of the immigration’s polices or any other authorities in charge of controlling refugees , which put me under the feeling that you have fled oppression to a different kind of oppression.

Je suis un réfugie, j’ai quitté mon pays pour la sécurité et des mesures politiques et fuis des politiques qui violent l’humanité. Je suis venue en Europe car les européen croient dans les droits humains, qui ont été installer la-bas il y a longtemps. Malheureusement j’ai fais face a des épreuves difficiles, après que je suis arrive en Grèce. Une partie c’est l’oppression contre les personnes avec une peau noire, le viole des droits humains des réfugies, il n y a pas de droits humains pour les réfugies en Grèce. Comme l’accommodation ou l’emploie ou le traitement médical. Il n y a même pas une basse de nécessite pour maintenir la nourriture pour toi même et de rester en vie ou la liberté de se bouger librement dans le pays. Pire encore, toutes les pistes sont bloquer pour que les réfugies soient intégrer dans la société européenne de la vie quotidienne, et pendant longtemps j’ai souffert des circonstances exceptionnellement rudes d’ici. Ce qui m’a obligé de quitter pour un autre pays européen, lequel fournirait des meilleures droits humains pour les réfugies, mais malheureusement, il n y a pas de si grandes différences entre les pays européens.
Autant que les droits de réfugies sont violer et réprimer, relâchant et attardant les procès et issues des papier de résidence pour réfugies, les pratiques inégales et injustes des droits des citoyens, empêchent les réfugies de s’intégrer librement dans la société européen. Et mettent les réfugies dans des circonstances dures, dans des camps d’isolation loin des citoyens et de la vie normale, ainsi je me suis retrouvé dans des tourbillons tournants interminables, sentant que je n’ai pas une existence normale dans la vie et toutes mes ambitions intellectuelles mourais en moi au ralenti et certaines des me dures expériences et souffrances. Après avoir demander l’asile en Hollande, c’est la réjection injustifiable de ma demande d’asile, après cette réjection j’ai du faire face a la réalité dure de l’interminable souffrance sans papiers en Europe, d’être contrôler a cause de la couleur et d’être mis en prison et dans un centre de détention pour longtemps. Et de ne pas avoir accès en tant que réfugie pour une vie convenable. Manquant de chaque sorte de stabilité psychologique, vivant dans la peur constante d’être arrêter a chaque instant par des policiers migratoires ou par d’autre autorités responsable de contrôler les réfugies, ce qui me donnes l’impression que tu as fuis une oppression a une autre oppression différente.

انا لاجئ هجرت بلادي لاسباب أمنية وسياسية وسياسات” تضظهدالانسانية واتيت الي اروبا لان الاروبيين يؤمنون بحقوق الانسان التي اسست منذ زمن بعيد .لقد واجهت معانات شديدة بعد ان دخلت الي اليونان منها الاضظهاد للسود وانتهاك حقوق الانسان وليس هناك اي حقوق للاجئ من مسكن أو عمل او علاح حتي لا تملك قوت يومك او حرية التنقل مع عدم توفير سبل الاندماج في المجتمع الاروبي ولمدة ظويلة ظللت اعاني من ظروف انسانية حرجه هناك ممااضظررت الي النزوح الي دولة اوربية اخري توفر حقوق انسانية افضل ولكن من المؤسف انه لاتوجد فروقات كبيرة بين الدول الاروبية في اضظهاد حقوق اللاجئ وعدم توفير الاوراق والحقوق المواطنبة والاندماج وسط المجتمع الاروبي ووضع اللاجئ في ظروف سئية وعزله عن المجتمع الاروبي ممااجد نفسي في دوامة ليس لديهانهايةوتشعر ان ليس لديك وجود طبيعي في .الحياة وقتل كل الطموحات الفكرية ببطئ ومن اكبر المعانات التي واجهتها بعد طلبي اللجوء في هولنداهي الرفض التعسفي لطلب اللجوءوبعد رفض الطلب اواجه المعاناة الحقيقية التي تكمن في دخول السجن لمدة طويلة وعدم وجود ماوي او اي من سيل الحياة الكريمة وعدم وجود استقرار نفسي والعيش تحت الخوف من الاعتقال في اي لحظة من اي جهة امنية اوبواسطة السلطات المعنيةمما يسبب باحساس انك تهرب من اضطهاد الي
“اضظهادمن نوع اخر.

2TH STATEMENT OF HASHIM MADE APRIL 2016, PUBLISHED JUIN 2016 in ‏‎ english, français,in Spread the words

I’m from Sudan and my first asylum was in Netherlands. I’m living now since six years, three years in the system, three years out the system. And then, the life to be out the system, or to be without documents, it is not easy for me as a Refugee. Why I’m here in Europe? Because I want protection from the government and war. There is no freedom, there is no humanity rights. And then I arrived to Europe. Already, I was believing in Europe, I will find human rights. And actually I found something different. Europe believes it is the human rights. That they made the human rights. I lived on the streets. It is not possible for person, to live in the street without anything, without knowing where to go, without friends.
At the same time, if you get arrested without documents, then they bring you in the jail. And then, for how long, you don’t know. They can keep you till two years. And maybe try to send you back. Also, in my place, in Darfur, is still not safe. If I go back, I will die. And then, they let me free. I come back to the streets. That happened to me, two times. Where are the rights? Where is the humanity? Where are the human rights? So that’s mean, I lost my right as a human person. In my country, and in Europe.

Je suis du Soudan et mon premier asile était dans les Pays-Bas. Je vis maintenant depuis six ans, trois ans dans le système, trois ans en dehors du système. Et ensuite, la vie étant en dehors du système, ou être sans documents, ce n’est pas facile pour moi comme Réfugié. Pourquoi je suis ici en Europe ? Parce que je veux la protection du gouvernement et de la guerre. Il n’y a aucune liberté, il n’y a aucun droit d’humanité. Et ensuite je suis arrivé en Europe. Déjà, je croyais en Europe, je trouverai des droits humains. Et en réalité j’ai trouvé quelque chose de différent. L’Europe croit que ce sont eux les droits humains. Qu’ils aient fait les droits humains. J’ai vécu dans les rues. Ce n’est pas possible pour une personne, de vivre dans la rue sans quoi que ce soit, sans savoir connaître ou aller, sans amis.
En même temps, si vous êtes arrêtés sans documents, alors ils vous amènent dans la prison. Et ensuite, pour combien de temps, vous ne savez pas. Ils peuvent vous garder jusqu’à deux ans. Et essaye peut-être de vous renvoyer. Aussi, à ma place, à Darfour, ce n’est toujours pas sûr. Si je retourne, je mourrai. Et ensuite, ils me laissent sortir. Je reviens dans les rues. Ce m’est arrivé, deux fois. Où sont les droits ? Où est l’humanité ? Où sont les droits humains ? Donc ça veut dire que j’ai perdu mon droit en tant qu’une personne humaine. Dans mon pays, et en Europe.

 

De Vluchthaven, de blijvende frustratie van Van der Laan

VLUCHTHAVEN (Zuid), 2 dec 2013 – 9 juli 2014 (7 months)
The refugees were sceptic about the offer of the prison at the Havenstraat, but the Major of Amsterdam assured them they would be supported to work on their future, wherever that future would be. At the end of the ‘project Havenstraat’ however, the Major stated the pilot was unsuccesful because only few people returned to their country of origin. It was clear there was an hidden agenda. It also became clear that the real issue is the gap in the Dutch asylum policy. Refugees cannot go back, yet do not get a status, and can also not go anywhere else. Volunteers made a plan for the refugees to work on their future. This included trauma-care, courses and workshops and assistance with their asylum procedure. It took the gemeente several months to take over this plan and start executing it. In the mean time refugees were faced with guards from the justice department that made it often difficult to feel at home and volunteers who wanted to assist had strict visit times and were obliged to show their ID. After 6 months the city council told the refugees to leave. They refused. In an amazing evaluation it is describes once again why the people cannot go back to their countries and also cannot live on the street from nothing. Also why the 6 months ‘pilot’ actually became a ‘2 months pilot’ because the city council started so late with the promised screenings, assistance and programs. After a court case, twice postponed verdict and appeal, the group left the building voluntarily to prevent eviction and arrest by the police.
www.wijzijnhier.org

Amsterdam mag niet langer weglopen voor het Doorstroomhuis

ASKV/Steunpunt Vluchtelingen, Diaconie / Wereldhuis, Dokters van de Wereld, Vluchtelingenwerk Amstel tot Zaan, Gerd Beckers en Henk Griffioen deden voorstel voor INSTROOMHUIS voor ‘vluchtelingen tussen procedures’. B&W Amsterdam neemt niet zijn morele verantwoordelijkheid maar zoekt slechts ontsnappingsmogelijkheden. Daarmee zijn we nog even ver als in juli vorig jaar. Amsterdam moet leren van ‘Groningen’. Is de Raad in staat om met name burgemeester Van der Laan uit zijn tunnel met ‘rode lijnen’ te halen? Moeten we niet constateren dat de ‘rode lijn’ allang een rood waas is geworden? Eigenlijk al sinds de Vluchthaven? Je kan anderen (de staat) op hun verantwoording wijzen, maar uiteindelijk is er altijd jouw eigen verantwoordelijkheid, is er de vluchteling die bij jou op de stoep ligt en waar je niet overheen mag stappen.

Amsterdam, 1 mei 2017
Betreft: voorstel tot overleg woensdag 3 mei 2017
Beste raadsleden,
Het Jaarplan 2017 vreemdelingenbeleid, dat op 10 mei in de gemeenteraad wordt behandeld, doet
melding van een toegenomen druk op de capaciteit van de BBB voorzieningen. Hierdoor ziet het college
zich genoodzaakt om criteria te verbinden aan de toegang tot deze voorzieningen, die eerder werden
gezien als humanitaire ondergrens. Daarnaast wordt geconstateerd dat er zeer weinig doorstroom is, wat
de druk op de capaciteit nog extra verhoogt.
In het jaarplan wordt ook het voornemen aangekondigd om door het Vreemdelingenloket uitgebreidere
intakes te laten doen bij mensen die in eerste instantie alleen om een BBB bed vragen. Hierdoor wordt
meer inzicht verkregen en kan gerichte ondersteuning worden aangeboden.
Als Amsterdamse organisaties die vanuit verschillende expertises met en voor ongedocumenteerden
werken, juichen wij dergelijke uitgebreide intakes toe. Ook wij constateren dat de BBB’s vollopen en dat
mensen daar een jaar of langer zitten zonder dat er goed naar hun situatie en hun perspectieven wordt
gekeken. Daarnaast zien we dat er veel kwetsbare personen in de BBB’s verblijven, wat leidt tot
problemen en stress en wat steeds vaker incidenten tot gevolg heeft in de BBB’s en bijvoorbeeld in het
Wereldhuis. Reden voor de organisaties om zich hier gezamenlijk over te buigen en te komen tot
aanbevelingen om deze knelpunten op te lossen. In verschillende overleggen namen vanuit
maatschappelijke organisaties deel: ASKV/Steunpunt Vluchtelingen, Dokters van de Wereld, Equator,
Vluchtelingenwerk, Diaconie / Wereldhuis, Rode Kruis, Taakgroep Vluchtelingen Raad van Kerken. Op
individuele titel: Gerd Beckers, Henk Griffioen en Co van Melle. En bovendien met input van de
ketenpartners van de gemeente: HvO Querido, GGD Amsterdam, Leger des Heils. Ons hieronder
beschreven voorstel sluit goed aan bij de wens van het college om tot een betere intake te komen, om de
doorstroom in de gemeentelijke opvang te verbeteren en om zo efficiënt mogelijk middelen in te zetten.
Doorstroomhuis
Om tot een goede intake te komen is veiligheid, rust en vertrouwen nodig. Mensen die aankloppen bij het
Vreemdelingenloket hebben soms last van fysieke problemen, traumatische ervaringen en zijn gestrest
van het straatleven waardoor een goede analyse van de situatie om meer tijd vraagt dan één
intakegesprek aan het loket. Het is nodig de tijd te nemen om een vertrouwensrelatie op te bouwen die
noodzakelijk is om ook de dieper liggende gebeurtenissen en feiten naar boven te krijgen.
Wij pleiten dan ook voor een Doorstroomhuis waarbij de doelgroep voor twee tot drie maanden kan
verblijven in een 24/7 opvang en waar vanuit rust naar hun situatie wordt gekeken. In die periode zullen
deskundigen, zoals artsen, psychologen, maatschappelijk werkers en juristen met cliënten in gesprek
gaan om duidelijk te krijgen met wie we te maken hebben, welke behandeling, traject of begeleiding nodig
of mogelijk is en welke vorm van opvang daarvoor het meest geschikt is. De gemeente maakt op deze
manier goed gebruik van de ruim aanwezige expertise in de stad: Dokters van de Wereld, Equator, GGD
en Mentrum (JOT – bij verslavingsproblematiek) voor de medische diagnose, Vluchtelingenwerk en ASKV
voor de juridische analyse en hulpverleners voor het sociaal en maatschappelijk werk (zoals HvO, Equator
en Centrum ’45, counseling en/of activering volgens de Wereldhuis methode).
Met deze gebundelde expertise brengen de organisaties de noodzakelijke behandeling en juridische
mogelijkheden in kaart en brengen zij een advies uit aan gemeente voor een passend traject, opvang en
voor het aanstellen van een trajecthouder. Bij het adviseren over opvang wordt rekening gehouden met de
stabiliteit die vereist is voor behandeling of het bereiken van perspectief. Daarnaast wordt ook gekeken of
er intensieve begeleiding nodig is, of dat een meer zelfstandige woonvorm mogelijk is of dat door de
aanwezigheid van een netwerk het verstrekken van leefgeld de meest passende oplossing biedt. Voor
personen waar de experts geen medische noodzaak of juridisch perspectief zien en die niet kunnen
werken aan terugkeer blijft de BBB beschikbaar als humanitaire ondergrens. Het advies wordt opgesteld
aan de hand van een zowel medische, juridische als sociaal maatschappelijke beoordeling.
Voor de medische beoordeling worden de richtlijnen van het rapport Arts en Vreemdeling van de
commissie Medische zorg voor uitgeprocedeerde asielzoekers en illegale vreemdelingen1 als
uitgangspunt genomen. Ongedocumenteerden hebben recht op medisch noodzakelijke zorg. Artsen
dienen uit te gaan van de bestaande gedragsregels en richtlijnen van de medische beroepsgroep, om
hiermee te komen tot verantwoorde en passende zorg. Bij de indicatiestelling laten de artsen zich leiden
door algemene factoren, zoals: de ernst van de aandoening, het chronische karakter van de aandoening,
de te verwachten complicaties, de te verwachten gezondheidswinst, de individuele situatie van de patiënt,
het lijden van de patiënt, de hulpbehoefte van de patiënt, de (on)uitstelbaarheid van de te verlenen zorg
en de continuïteit van de zorg. De World Health Organization2 stelt dat opvang (right to shelter) nauw
verbonden is aan de mogelijkheid om de ‘right to health’ te kunnen waarborgen.
Bij het verkennen van het juridisch perspectief worden de volgende mogelijkheden onderzocht:
Mogelijkheden tot verblijf:
-Herhaalde (opvolgende) asielaanvraag, artikel 64 (uitstel van vertrek op medische gronden),
mensenhandel, schrijnende situatie, ouder van Nederlands kind, staatloosheid, buitenschuld.
Mogelijkheden voor terugkeer:
-samenwerking met IOM, DT&V en terugkeerorganisaties, duidelijkheid over aanwezigheid en
toegankelijkheid van behandeling en medicijnen in het land van herkomst (inclusief de betaalbaarheid van
de zorg en de medicijnen), een ruimere mogelijkheid voor het wegnemen van belemmeringen zoals hulp
bij het opstarten van een bedrijfje in land van herkomst of het voldoen van eventuele schulden.
Geen juridisch perspectief, kansarm verblijf in Nederland:
– Als mensen (nog) niet terug kunnen – of willen – naar het land van herkomst is het van belang de
humanitaire ondergrens in opvang te blijven bieden en ze over te dragen aan organisaties die hen verder
begeleiden.
Kort samengevat, het Doorstroomhuis:
• is toegankelijk voor iedereen met een v-nummer die zich bij het loket meldt
• biedt voor een maximale periode van 2 – 3 maanden 24/7 opvang om in een situatie van
veiligheid, rust en vertrouwen te komen tot een
• advies van experts gebaseerd op medische en juridische criteria voor
• passende opvang en medisch en/of juridisch traject en trajecthouder
• Door zorgvuldige screening, advies op maat en samenwerking met de verschillende expertises
kan beter passende opvang, zorg en begeleiding worden geboden, de doorstroom
In de gemeentelijke opvang wordt meer bevorderd en de druk op de capaciteit van de
voorzieningen verminderd.
• Tevens biedt dit voorstel grote kans op een efficiëntere inzet van middelen
Graag gaan wij woensdag 3 mei tussen 12 tot 13.30 uur in de Regentenkamer van de Diaconie
(Nieuwe Herengracht 18) met u in gesprek over ons voorstel voor het Doorstroomhuis en bespreken wij
met u de mogelijkheden om via een motie het college te verzoeken om het Doorstroomhuis verder uit te
werken en te verwezenlijken. Uiteraard blijven wij graag betrokken bij deze uitwerking.
Met vriendelijke groeten,
ASKV/Steunpunt Vluchtelingen, Diaconie / Wereldhuis, Dokters van de Wereld, Vluchtelingenwerk Amstel
tot Zaan, Gerd Beckers en Henk Griffioen
1 https://www.knmg.nl/advies-richtlijnen/dossiers/asielzoekers-en-ongedocumenteerde-vreemdelingen.htm
2 http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs323/en/

Zie ook:  BBB achteruit in plaats van vooruit

EEN BURGEMEESTER VERBLIND DOOR ZIJN OBSESSIE MET ‘TERUGKEER’, ‘ACTIVISTEN’ EN ‘RODE LIJNEN’

De actualiteit van de opvang van ongedocumenteerden in 2017 en een terugblik op de essentiële gemeenteraadsvergadering van juli 2016.

BBB: achteruit in plaats van vooruit. MAG NIET GEBEUREN!
Vluchtelingen dupe van conflict tussen stad en staat.
Asociale redenering: ‘onterecht (want de staat zou ze moeten opvangen) in BedBadBrood, dus terecht op straat’
Amsterdam mag niet langer weglopen voor het Doorstroomhuis.
Van der Laan: gemeente gaat strenger toezien op bed-bad-brood
Burgemeester leert niks bij, nog steeds:
EEN BURGEMEESTER VERBLIND DOOR ZIJN OBSESSIE MET ‘TERUGKEER’, ‘ACTIVISTEN’ EN ‘RODE LIJNEN’

Integendee: Van der Laan moet voorbeeld Groningen volgen

Op 13 en 14 juli 2016 vond in Amsterdam een vergadering plaats van de gemeenteraad. Ik volgde een deel van deze vergadering omdat in agendapunt 46A de situatie van de tot heden afgewezen asielzoekers, vluchtelingen die niet meer of niet opnieuw in de asielprocedure zitten, aan de orde kwam. Ik was verbaasd dat zo’n gemeenteraadsvergadering zo verschilde van een vergadering van het parlement, met name door de grote rol die de, zojuist voor 6 jaar herbenoemde, burgemeester speelde, het gewicht dat zijn aanwezigheid had, ook wanneer hij niet aan het woord was. Het had zo meer weg van een ondernemingsraadsvergadering, was mijn indruk. Des te meer bewondering had ik voor enkele raadsleden, die ondanks de lichaamstaal en de woorden van de burgemeester, rustig en beleefd de positie van de zogenaamde ‘uitgeprocedeerden’ aan de orde bleven stellen, hun 4 moties indienden, ondanks in 2 gevallen een negaties preadvies van de burgemeester, en in 3 van de 4 gevallen deze ook door de raad zagen aangenomen worden.

Dit is geen verslag van de vergadering van 14 juli. Wel is dit de volledige door burgemeester Van der Laan bij dit agendapunt (46A) uitgesproken tekst en mijn commentaar daarop. De toelichting door de indieners van dit agendapunt en van de moties en de daarbij gedane interruptie ontbreken dus en zelfs ontbreken de interrupties bij zijn eigen betoog waarop Van der Laan reageert. Het volledige door de gemeente gemaakte verslag vindt u bij Raadsinformatie Amsterdam, bij de agenda voor de raadsvergadering van 14 sept 2016.

Van der Laan: Ik denk dat een heel belangrijke vraag die gesteld is: Hoe kan het nou zijn dat onze beelden zo verschillen? Dat de beelden verschillen dat werd duidelijk in de bijdragen van de sprekers. En ik wil daar ook beginnen voor ik de moties preadviseer.
Op zichzelf is het natuurlijk zo dat iedereen die uitgeprocedeerd is maar hier wel is, die zit natuurlijk in een nare situatie. En daar hebben wij als Amsterdammers geprobeerd op een goeie manier, op een zo goed mogelijke manier, een oplossing voor te vinden door te zeggen: diegenen die bereid zijn mee te werken aan terugkeer, of enorm vertrouwen dat ze alsnog een verblijfsstatus zullen krijgen, kunnen in het programma Vreemdelingen, met activering, met juridische begeleiding, met alles wat erbij hoort, liefst voor 3 tot 6 maanden, als ze ziek zijn maximaal een jaar. En daarnaast hebben we gezegd: we doen als ondergrens voor iedereen, zonder enige voorwaarde te stellen – ik weet nog dat het slikken was voor sommige partijen in de raad – Bed, Bad en Brood, zodat er niemand gewoon op straat slaapt in deze stad. Dat is de hoofdzaak van ons beleid.
Commentaar: Zowel voor het werken aan terugkeer als aan het werken aan een verblijfsstatus is tenminste 1 à 1,5 jaar nodig, dat heeft de ervaring geleerd. De groep ongedocumenteerde vluchtelingen van WijZijnHier/WeAreHere (WAH) heeft dit meerdere malen gesteld, zowel in brieven aan de gemeenteraad als aan de Tweede Kamer. De meeste mensen kunnen bovendien niet meewerken aan terugkeer, omdat de oorzaak van hun vlucht (zoals oorlog, onderdrukking) nog steeds bestaat. De groep heeft uitgebreid geschreven over het asielgat, waarin ze terecht zijn gekomen nu ze geen verblijfsstatus krijgen en evenmin terug kunnen. Zie de site van www.wijzijnhier.org . De burgemeester, het programma Vreemdelingen negeert, ontkent het asielgat. Dat maakt een realistische werkwijze en termijnstelling onmogelijk.

De BedBadBrood-regeling, waarbij men elke dag 9 uur ’s morgens tot 16.00u ’s middags de straat op moet, is niet geschikt voor angstige, getraumatiseerde vluchtelingen die slecht slapen en op straat altijd bang zijn aangehouden te worden en zonder vorm van proces naar een detentiecentrum te worden gebracht. Velen hebben daar ervaring mee, hebben maanden vastgezeten voor ze weer op straat werden gezet, omdat het niet lukte hen uit te zetten.

Van der Laan: En nu doet zich het feit voor dat we door dat eerste jaar heen zijn sinds we met dat programma zijn begonnen, en dat we zien dat de hoop die velen van ons hadden, hebben, dat er daadwerkelijk gewerkt wordt aan terugkeer en dat het ook resultaat heeft, dat er voor die grond heel weinig, dat er heel weinig van uitkomt. En aan de andere kant van dat spectrum, in dat programma hebben we gezien dat er mensen zijn die in medische problemen zitten, en toen kwam de vraag natuurlijk op van u: hoe gaan we daar mee verder?

Commentaar: Hier wordt uit het ‘slechte’ resultaat, dat er weinig van terugkeer sprake is geweest, afgeleid dat er niet of te weinig aan terugkeer gewerkt is. In werkelijkheid ligt dat aan de oorzaken in mijn bovenstaande commentaar gegeven (o.a. de situatie in de landen van herkomst) en aan de onrealistische inzet en verwachting van burgemeester en gemeentebestuur.

Van der Laan: Nou is het zo dat zich in de stad activisten bevinden, actiegroepen bevinden, vrijwilligers, hulpverleners, net als u en ik gewone mensen met alles door elkaar, en ook advokaten soms, ook gewone mensen, die betrokken zijn bij de zaak en dan helpen bij de beeldvorming waar wij nu tegenaan lopen om hun eigen kleur daar aan te geven. Hier is bij het naderen van het einde van het jaar voor de medische probleemgevallen direct keihard de positie ingenomen dat wij ze maar gewoon op straat zouden gooien. We hebben er in de commissie over gesproken, ik heb u voorgelezen – dat was dacht ik anderhalve maand geleden – hoe ze gediagnostiseerd werden en dat er een heel gedifferentieerd ding zou komen om juist te voorkomen dat mensen die echt niet op straat zouden kunnen zwerven, weliswaar ’s nachts zouden kunnen slapen en in Bed, Bad Brood zouden kunnen zijn maar overdag weer de straat op zouden moeten, en dat daarvoor genuanceerde oplossingen waren. Maar dan komt er een kortgeding-dreiging of ‘we gaan niet weg’-verhaal, u wordt opgeroepen, er worden ondersteunende brieven geschreven in de kranten van Dokters voor de Wereld, van het College voor de rechten van de Mens, en allerlei andere actiegroepen of semi-actiegroepen, en dan raakt u bezorgd of er toch niet wat mis gaat in de stad. Die signalen brengt u hier in de raad en dat neem ik niemand die hier zit kwalijk. Maar het is mijn taak te zoeken naar de feiten en de cijfers en met u dáárop besluitvorming te plegen.

Commentaar: Niet de feiten bepalen het beeld, volgens de burgemeester, maar activisten die er hun eigen kleur aan geven. Bij die activisten horen ook Dokters van de Wereld en het College voor de rechten van de Mens. Hij had ook nog de Raad van Kerken kunnen noemen. Feit is dat de meeste van de 10 mensen in de 24-uur-opvang Daalburgh van het Leger des Heils een brief hadden gekregen van het gemeentebestuur met de mededeling dat het voor hen uitgetrokken jaar voorbij was en dat ze zich voor onderdak gekoppeld aan terugkeer konden melden bij de Vrijheids Beperkende Locatie (VBL) te Ter Apel. Omdat proefondervindelijk bewezen was dat ze daar geweigerd werden ‘omdat er geen zicht op uitzetting was binnen 12 weken’, betekende die brief een feitelijke opstraatzetting. Pas later schreef de burgemeester aan de gemeenteraad dat sommigen naar een 24uurs/terugkeer- opvang in Amsterdam konden en verwees ook naar de gewone Bedbadbrood-regeling waarbij de mensen overdag de straat op moeten. De feiten en de cijfers waren dus door de burgemeester al een keer gewijzigd.

Van der Laan: Welnu, ik krijg net tien minuten geleden een brief van de advokaat van We are here too (of two?), die overigens al een stief aantal, mag ik zeggen tientallen kort gedingen tegen ons heeft gevoerd – en ik moet voorzichtig zijn, maar volgens mij nog nooit heeft gewonnen in die zaken – die heeft dus gedreigd met ‘We gaan niet weg’, en was in die keten een belangrijke aanjager, en nu schrijft-ie: ‘Uit verschillende bronnen begrijp ik dat de afgelopen week veel is gedaan om cliënten een vervolgopvang te bieden, dat is goed nieuws en’ (blabla) dan zal ik hen adviseren op het aanbod in te gaan.’ Ik ga u de brief geven, ik weet niet of u hem al heeft maar… ik krijg hem echt net, en dan gaat het nog een tijd zo door. Maar dit is wel het krachtenveld waarin u als raad zich bevindt en waarin u soms voorbarig conclusies trekt. Dat heeft soms ook te maken met de situatie waarin u hier zit ten opzichte van de Haagse politiek. Sommigen van u vinden dat de regering al lang een bestuursakkoord had moeten aanbieden dat past bij wat wij hebben. Anderen zijn daar wat minder stellig over. Dat kan allemaal. Maar laat u zich niet te snel op sleeptouw nemen. Er is een restprobleem waar ik zo iets over zal zeggen. Want ik zeg niet dat ik dit een onzinverhaal vind. Ik vind het sowieso goed dat u de signalen naar de raad brengt. Maar laten we nu even kijken welke feiten we kennen. Dit is een belangrijk ding. Ik zeg: Het is helemaal niet waar dat er de afgelopen week veel gedaan is, want dat was al zo, dus er is helemaal geen goed nieuws. Maar fijn dat u erkent dat er dan nu een situatie is waarin u uw cliënten wil adviseren om op het aanbod in te gaan.

Commentaar: De burgemeester kent de juiste naam van de organisatie van ruim 200 ongedocumenteerde vluchtelingen in zijn en hun stad, die hij al 10 keer uit hun woonplek heeft laten zetten, een organisatie die 4 jaar bestaat en zich We are here noemt, niet. Wat drijft hem om zo in de gemeenteraad te praten over een advocaat, notabene op het moment dat deze schrijft op het aanbod in te gaan? In ieder geval geen tactiek en ook geen gezond verstand. Het is bovendien ‘not done’ om zo en op die plaats van een advocaat te vertellen dat hij nog nooit een zaak tegen de gemeente gewonnen heeft (wat trouwens niet klopt, advocaat Fischer heeft alleen al voor bijna alle huidige cliënten van Daalburgh de gemeente al een keer gerechtelijk tot opvang en behandeling gedwongen), bovendien zou dat nog niet betekenen dat hij het deze keer niet zou kunnen winnen. De burgemeester laat zich leiden door pure ergernis dat de gemeenteraad zich volgens hem op sleeptouw heeft laten nemen door zo’n ‘aanjager’. Hij gaat zelfs in de gemeenteraad die ‘aanjager’ denkbeeldig toespreken. Over slecht theater gesproken… Blijkbaar heeft de advocaat zijn aanbod weer ingetrokken, wat me in deze sfeer niet verbaast. De gemeente en het Leger des Heils moeten nu een kort geding voeren om de patiënten van Daalburgh eruit te krijgen. De burgemeester gaat uitgebreid in op de brief van de advocaat waarvan hij alleen de voornaamste mededeling even had hoeven te vermelden, hij verzwijgt dat enkele uren daarvoor de deurwaarder namens de gemeente een strafrechtelijk uitzettingsbevel op de deur van het pand van We are here heeft laten plakken. Daarmee zouden op 8 september 145 kwetsbare, deels zieke mensen voor de 11e keer door de gemeente op straat worden gezet. Iedereen in de gemeenteraad kent die praktijk, toch werd onder leiding van mevrouw Yesilgöz van de VVD met veel pathos het theater opgevoerd dat Amsterdam geen kwetsbare, zieke mensen op straat zet. Nog maar een maand daarvoor had een van die kwetsbare, zieke mensen van We are here een einde aan zijn leven gemaakt.

Van der Laan: Ik ga niet eigenwijs zijn. Hoewel me dat veel moeite zal kosten. Maar wij hebben heel vaak discussies gehad toen wij deze architectuur van Bed, Bad, Brood voor iedereen en het programma Vreemdelingen voor maximaal een jaar voor mensen die bereid zijn mee te werken, tot een oplossing maakten.
Weet u nog dat het College voor de rechten van de Mens, dat zich nu ook weer in deze strijd gestort heeft, ook tig brieven heeft geschreven om u duidelijk te maken dat wij niet eens een keus hebben, dat we die opvang moesten bieden? U heeft kennis genomen van de uitspraken van de Centrale Raad van Beroep en de Raad van State, dat wij hen niet hoeven te bieden. In de brief die laatst is geschreven, vorige week nog door het College voor de rechten van de Mens wordt weer verwezen naar een Europese commissie en het Europees Sociaal Handvest, dat inmiddels overruled is door de Raad van State en de Centrale raad van Beroep. Laat u zich, zelfs door het College voor de rechten van de Mens dus niet te snel op sleeptouw nemen. Laten wij bij de feiten blijven en verdedigen wat wij hebben opgebouwd. Want het is helemaal geen slecht systeem binnen, wat we dan weliswaar niet hoeven, maar wel mogen, doet Amsterdam ongeveer het maximale. Ik kom zo nog even op Groningen.

Commentaar: Ook door het College voor de rechten van de Mens mogen de gemeenteraadsleden zich van de burgemeester niet op sleeptouw laten nemen. Wat bezielt een burgemeester die, wanneer hij gehoord heeft van een Europese commissie dat hij volgens de rechten van de mens ongedocumenteerden opvang moet bieden, om naar de Raad van State en naar de Centrale Raad van beroep te gaan, om daar onderuit te komen? Deze organen kunnen natuurlijk geen andere uitspraak doen dan dat in Nederland de staatssecretaris verantwoordelijk is voor de opvang van ‘uitgeprocedeerden’. Formeel hoeft de gemeente het niet omdat de staatssecretaris het moet. Maar die doet het niet. Wie moet het dan doen? Het is niet iets wat je uit kunt stellen. Juist, de gemeente. En die bewaart dan maar de bonnetjes tot de staatssecretaris wel zover is. Als iemand te water raakt kun je hem niet laten verdrinken door te zeggen: Maar die-en-die stond er dichterbij. Mensenrechten kunnen niet door een gerechtelijke uitspraak ‘overruled’ worden, zoals de burgemeester zegt. Wetten en gerechtelijke uitspraken kunnen mensenrechten effectueren, zij kunnen deze nooit aantasten of beperken.

Van der Laan: Dat zijn mijn algemene opmerkingen vooraf, maar de conclusie is , wij sturen – en dat zei mevrouw Yesilgöz terecht – wij sturen nooit zieke mensen op straat. En de partners die hier mee te maken hebben, HVO-Querido voor de Bed, Bad en Brood, Leger des Heils voor wat betreft het programma Vreemdelingen, de GGD, ze behoren tot de beste partners die wij hebben in de stad. En mevrouw Yesilgöz heeft gelijk dat actievoerders, die dus de kaart zo spelen als die de laatste twee weken gespeeld is, die brengen onze hulpverleners en onze partners onder een zekere verdenking die zij niet verdienen. En daarom hoort u nu enig vuur bij mij. En nogmaals, u heeft gelijk de signalen hier te brengen, maar ik vind ook dat u als raadslid zelf niet alleen moet gaan praten met de actievoerders maar ook zou moeten gaan praten met de hulpverleners om de toets te kunnen maken hoe ligt het nou, waar ligt nou de waarheid. En daar kunnen altijd meer waarheden zijn, maar dat is wel een verantwoordelijkheid, vind ik, van ons als stadsbestuur.

Commentaar: Zoals al eerder gezegd: De gemeente Amsterdam stuurt al minstens 4 jaar lang de voor een groot deel getraumatiseerde mensen van Wij Zijn Hier op straat. En op dit moment staat er weer zo’n uitzetting voor de deur. Groenlinks heeft vergeefs via een motie geprobeerd – misschien niet concreet genoeg – de gemeenteraad te bewegen om We are here een plek aan te bieden. Mensen van Daalburgh naar Ter Apel verwijzen betekent, omdat ze daar worden geweigerd, in de praktijk ze op straat zetten. Mensen van Daalburgh naar de Bedbadbrood verwijzen betekent in ieder geval ze overdag op straat zetten. Maar omdat de Bedbadbrood al vol zit en, als we de mensen van We are here erbij betrekken, er in Amsterdam honderden plekken in de Bedbadbrood te weinig zijn, betekent het ook voor de mensen van Daalburgh in de praktijk de straat. Dus: laat het gemeentebestuur van Amsterdam stoppen met die schijnheiligheid.
En laat de gemeenteraad van Amsterdam afstand nemen als de burgemeester het niet kan laten achter de demagogie aan te gaan van de enige vriendin die hij die middag in de raad had, mevrouw Yesilgöz van de VVD. Het is ronduit smerig om altijd maar over actievoerders in plaats van over de vluchtelingen van WAH te spreken die samen met supporters de strijd hebben aangebonden tegen het asielgat in het asielbeleid.
Het is ronduit laagbijdegronds om te suggereren dat de hulpverleners van het Leger des Heils of HVO-Querido of de GGD worden aangevallen als in werkelijkheid het gemeentebestuur en, in het geval van Daalburgh, de leiding van het Leger des Heils, maar vooral de burgemeester wordt bekritiseerd omdat hij halsstarrig vasthoudt aan dat ene jaar waarin er voor de zieke, ‘uitgeprocedeerde’ mensen van Daalburgh een ‘oplossing’ had moeten zijn.

(Na een interruptie)
Van der Laan: Ik was daar nog niet aan toe gekomen. Natuurlijk ga ik daar ook op in, want ik betrek nu de stelling zoals u het net noemde dat de mensen die terminaal ziek zijn, mensen die tbc hebben, mensen die een nierdialyse nodig hebben, mensen die suïcidaal zijn, die laten we in deze stad niet over straat zwerven, dus ook niet van 9 uur ’s ochtends tot 5 uur ’s middags, de tijd dat ze niet in onze BBB, kunnen, dus, en dat had ik willen zeggen in de preadvisering van een van de moties, maar ik zal het nu doen, want het is iets dat u en de heer Groot Wassing en mevrouw Moorman waarschijnlijk, en de heer Peters natuurlijk, dat u het meeste zorgen zal baren. Welnu, het antwoord is: in de BBB is een medische afdeling, als ik dat grote woord mag gebruiken, u moet niet het beeld van een ziekenhuis hebben, maar er is gelegenheid voor die mensen die u noemde, en de heer Groot Wassing en mevrouw Moorman, en de heer Peters, maar die ook alle anderen zich aantrekken, om niet op straat te gaan om 9 uur ’s ochtends maar gewoon te blijven. Dus dat is noem het maar BBB-plus voor de meest medisch kwetsbaren. Dat is er. En voor de ingezonden brieven weer binnenstromen dat dat niet genoeg is, wie uiteindelijk bepaalt of hij dan al of niet een beroep op kan doen of niet, is de GGD. En ik zal tot mijn laatste snik verdedigen dat dat de GGD is, want een actievoeder die brieven schrijft kan belangen hebben vanuit de actie die hij voert om dingen op te schrijven. Ik wil liever een gekwalificeerde arts van de GGD, onder verantwoording van wethouder Van de Burg, die opgeleid is, die objectief is, en die in een traditie staat van 150 jaar humanitair werk. Dus daar ligt voor mij een rooie lijn.

Commentaar: Weer die demagogie (laatste snik, rooie lijn) en verdachtmaking van ‘actievoerders’ (u weet wel, de advocaat van de patiënten, WAH, het College voor de rechten van de Mens, de Raad van Kerken, het Wereldhuis, Dokters van de Wereld), die dan een ander belang zouden dienen dan dat van de bewoners van Daalburgh. Het is juist de burgemeester die op de stoel van de GGD en de behandelaars is gaan zitten met zijn brief dat het jaar voorbij was en de behandeling beëindigd. Het is juist de burgemeester die op de stoel van de IND en de Dienst Terugkeer en Vertrek is gaan zitten met zijn verwijzing naar Ter Apel.

Van der Laan: En nou kom ik bij de preadvisering van de dingen, sorry maar we zijn dwars door de tijd en we voeren deze discussie bijna driewekelijks maar ik zal heel snel de moties doorlopen.
Meneer Groot Wassink, vastgoedbeheer, nee, dat staat zo ongeveer haaks op alles wat we gezegd en gedaan hebben: we gaan geen gemeentelijk vastgoed voor een jaar geven. We hebben het trouwens, met de Vluchthaven hebben we het gedaan een half jaar en hoe teleurgesteld zijn sommigen zoals ik daar uit gekomen. Want dat leverde helemaal niks op in termen van bereidheid om terug te keren. Maar, we hebben de BBB, we hebben het programma Vreemdelingen voor een jaar, en ik hoef er niet eens over te praten met de wethouder Vastgoed, die dat waarschijnlijk best zou kunnen, maar we zouden ons hele systeem ondersteboven gooien en ze zouden nog minder terugkeren en niet beter worden, ook niet sociaal gezien. Ze zouden het opvatten als een aanmoediging om überhaupt nooit meer aan terugkeer te denken. Voor sommigen. Dat was CE.

Commentaar: De burgemeester wil liever de 145 mensen van WAH weer op straat zetten dan ze wat aan te bieden via ‘de wethouder Vastgoed, die dat waarschijnlijk best zou kunnen.’
Het klinkt inderdaad of je het hele kapitalistische eigendomssysteem ondersteboven zou gooien. En weer die obsessie met en frustratie over terugkeer, verpersoonlijkt in de ‘Vluchthaven’, een van de gebouwen waarin WAH heeft gezeten en waarover zij op haar site het volgende zegt:
<Vluchthaven (Zuid), 2 december 2013 – 9 juli 2014 (9 maanden)
De vluchtelingen stonden sceptisch tegenover het aanbod van de gevangenis aan de Havenstraat, maar de burgemeester van Amsterdam verzekerde hen dat ze zouden kunnen werken aan hun toekomst, waar die ook zou zijn. Maar op het eind van ‘het project Havenstraat’ verklaarde de burgemeester dat de ‘pilot’ was mislukt omdat er maar weinig mensen waren teruggekeerd naar hun land van herkomst. Het was duidelijk dat er een verborgen agenda was geweest. Het werd ook duidelijk dat het werkelijke probleem het gat is in het Nederlandse asielbeleid. Vluchtelingen kunnen niet terug, krijgen ook geen status, en kunnen evenmin ergens anders heen.
Vrijwilligers maakten een plan voor de vluchtelingen om te werken aan hun toekomst. Dit hield in trauma-zorg, cursussen en workshops en hulp bij hun asielprocedure. Het kostte de gemeente enkele maanden om dit plan over te nemen en met de uitvoering te beginnen. Ondertussen werden de vluchtelingen geconfronteerd met bewakers van het departement van justitie, wat het vaak moeilijk maakte je thuis te voelen, en hadden de vrijwilligers die wilden helpen strikte bezoektijden waarbij ze telkens hun identiteitskaart moesten tonen. Na 6 maanden gelastte de gemeente de vluchtelingen om te vertrekken. Die weigerden. In een uitstekende evaluatie werd beschreven waarom de mensen niet kunnen terugkeren naar hun land en evenmin op straat van niets kunnen leven. En ook hoe de pilot van 6 maanden in feite er een van 2 maanden werd omdat de gemeente zo laat startte met de screenings, de assistentie en de programma’s. Na een kort geding, een tweemaal uitgestelde uitspraak en beroep, verliet de groep het gebouw vrijwillig om arrestatie door de politie te voorkomen.>

Van der Laan: Dan CF. Dat is de motie die zegt, dat de gemeente Amsterdam in die gevallen dat er redelijkerwijs niet verwacht mag worden dat ze, gezien hun kwetsbaarheid in de BBB-voorziening kunnen blijven, opvang te bieden. Deze motie ontraad ik omdat die de suggestie geeft dat we naast de BBB wij nog iets anders doen, terwijl ik net heb uitgelegd dat we in de BB, BBB, iets doen om dit te doen. Dus als u de motie kan aanpassen en zeggen: ‘om binnen de BBB voor die medisch kwetsbaren iets te doen’, dan zal ik hem positief preadviseren.
Dan de derde, CG was de motie: ‘In het programma Vreemdelingen niet over te gaan tot parallelle schakeling.’ Ik wil een zaak doen met de gemeenteraad. We hebben de parallelle schakeling, dat wil zeggen dat je tegelijk moet werken aan zeg maar je medisch herstel en je juridische dingen, maar ook aan je terugkeer, dat noemden we parallel, en dat, volgens wat de heer Groot Wassink zegt, en ik heb die geluiden ook wel gehoord, dat is eigenlijk heel moeilijk, want je zit in een dubbele mindset, maar vooral gaf u een goed voorbeeld hoe je praat met een partner die jou aan de ene kant hoort zeggen dat je terug wil en aan de andere kant hoort dat je vraagt om documenten waardoor je zou kunnen blijven. Ik snap het probleem. Maar waarom deden we het? Omdat anders iedereen tijdenlang, en de volledige tijd, blijft werken aan zijn eigen ‘ik wil hier blijven’, en dan verstrijkt de tijd en is er niet aan terugkeer gewerkt, en is de tijd van dat half jaar, maximaal een jaar, voorbij. Als de heer Groot Wassing en de andere indiener van de motie, mevrouw Moorman, bereid zijn om te zeggen: We houden vast aan de door de gemeenteraad afgesproken termijnen, dan zeg ik, laten we dan het principe van de parallelle schakeling, als soms te ingewikkeld, maar laten vallen. Maar dan herbevestigt u dat we die termijnen hebben, dat heeft u al uitgesproken als gemeenteraad op voorstel van het college,en dan is dit niet een titel om door die termijnen heen te schieten. En ik denk dat u – ik kijk in de ogen van de heer Groot Wassink en mevrouw Moorman – als redelijke raadsleden zegt: daar zit misschien best wat in. Dus, verzin een oplossing, maar zoals hij nu hier ligt kan ik hem niet positief preadviseren. Terwijl als de termijn door u een soort van heilig wordt verklaard, dat wel zou kunnen.

Commentaar: Weer de obsessie met het werken aan terugkeer, wat voor de meeste vluchtelingen een onmogelijke en ook onwenselijke zaak is, gezien de toestand in hun land van herkomst. Je vlucht naar Nederland maar je mag van de burgemeestermniet werken aan je ‘ik wil hier blijven’. Wereldvreemd.

Van der Laan: Dan de laatste motie, CH, daar ben ik eigenlijk mee begonnen, dat is de motie van de heer Paternotte, de heer Peters en Groot Wassink: het Groningse model. Ik wou graag één ding…En ik ben helemaal niet zuur, want ik ben zo Zen als Brahma en Lama nog nooit geweest zijn, maar ik heb wel een zekere ergernis bij de verwijzing naar andere steden waar het beter gaat. Want u heeft allemaal een goed geheugen, ga ik effe vanuit, en ik ben al naar Rotterdam verwezen omdat het daar voor de Bed, Bad en Brood beter zou zijn. Ik ben naar Utrecht verwezen omdat het voor diverse dingen er beter zou zijn. Ik had al naar Nijmegen en Leiden moeten gaan en nu moet ik naar Groningen. En iedere keer leverde het onderzoek op: niet beter dan in Amsterdam, niet kwa input, niet kwa output, niet kwa outcome. Daarmee zeg ik niet, meneer Paternotte, meneer Groot Wassink en meneer Peters, dat u me probeert op het verkeerde been te zetten, maar iemand heeft u misschien op een verkeerd been gezet. In ieder geval, als u zegt, we gaan als college de Amsterdamse Bedbadbroodregeling omvormen naar een 24-uur-opvang, conform het Gronings model, met 24 uursopvang, met medische zorg, maatschappelijk werk, juridische spreekuren, zonder vastgestelde termijnen, met individueel maatwerk en waar gewerkt kan worden aan juridisch perspectief en/of terugkeer: Dat is het einde van Bed, Bad en Brood, dat is het overschrijden van de rode demarcatielijn tussen humanitaire hulp voor iedereen in de Bed, Bad en Brood van 17.00 uur ’s middags tot 9.00 uur ’s ochtends, en aan de andere kant het programma Vreemdelingen. En het college ontraadt deze motie met de allerallergrootste klem.

Commentaar: Iemand heeft, volgens de burgemeester misschien de heren Paternotte, Groot Wassink en Peters op het verkeerde been gezet. Het college wil geen 24-uursopvang voor ongedocumenteerde vluchtelingen. Ze moeten kost wat kost tenminste overdag de straat op (zonder werk, inkomen).

Van der Laan: En ik hoop dat ik nu op alles waar ik op in moest gaan, ben op ingegaan. Maar we kunnen dus zaken doen in het canoniseren van de medische afdeling in de BBB, en dat we misschien zaken kunnen doen over het niet langer parallel schakelen mits binnen de totale termijnen.
(na interruptie)
Ik vind het sowieso altijd interessant om ergens te gaan kijken, dus dat kan ik alleen maar zeggen: doe het vooral. Maar ik zou bijna zeggen: Neem de We are here too mee. En vraag aan het eind van het werkbezoek: Zouden jullie bereid zijn om hier naartoe te gaan? En weet waarom ik het vraag. Want dan zou het antwoord wel eens kunnen zijn: Neeneeneenee, nevernooit. En dan moet u doorvragen waarom dat zo is.

Commentaar: Weer die obsessie met en insinuaties tegen We are here. En de naam van de groep weet hij nog steeds niet, maar hoe hij tegen ze moet stoken weet hij wel.

(na interruptie)
Van der Laan: Ik moet voorzichtig zijn want anders zou ik mezelf tegenspreken, ik heb me niet in Groningen verdiept, ik heb daar iets over gelezen en ik heb uw motie gelezen en de toelichting daarop gehoord, maar ik ben dus sceptisch. En aangezien we nog – dat was trouwens een vraag die ik nog vergat – gesprekken hebben over het Bestuursakkoord, die echter niet met astronomische snelheid gevoerd worden, want iedereen snapt dat het een heel groot probleem is zo meteen, om het eens te worden, denk ik of de inschatting of dit past binnen het landelijke beleid of niet, dat ik zelfs daar voorzichtig in moet zijn, maar wat ik u zou willen vragen is: Wij hebben hier in Amsterdam, ja ik zou bijna zeggen de pech, maar dat is een heel subjectief iets, maar wij hebben hier de actiegroep We are here too, met twee- tot driehonderd mensen, en alles wat er omheen zit, aan hulpverleners en actievoerders, en die creëren die druk hier op de raad, op het stadsbestuur, en dat is een heel ander geval dan gewoon het opvangen van mensen zoals ze misschien in Groningen doen of in de Pauluskerk of wat dan ook. En daarom wil ik graag met u de partner blijven die dat onderscheid steeds maakt. En de rode lijn is echt nodig te houden totdat we de belangstelling van We are here too kwijt zijn en ze in Den Haag zitten waar hun echte doel misschien gerealiseerd kan worden, misschien niet. Maar in ieder geval kunnen wij dat niet.

Commentaar: Wat is de burgemeester van Amsterdam zielig, híj zit met We are here. En daarom is alles in andere steden veel makkelijker dan in Amsterdam. En de naam zal hij vandaag ook niet meer leren. Hij is sowieso hardleers met zijn terugkeer. Voor hij de mensen van We are here wil laten terugkeren naar hun land van herkomst, wil hij ze alvast naar Den Haag hebben, want om iets van de regering gedaan te krijgen moet je ook maar in Den Haag gaan wonen. (Dan is hij er vanaf). Hij beschouwt de mensen van We are here duidelijk niet als burgers van zijn stad, Amsterdam, en zichzelf niet als hun burgemeester.

(na interruptie)
Van der Laan: Dat is een hele goeie vraag. Maar ontzettend moeilijk te beantwoorden. Ik moet u zeggen: sinds de onderhandelingen over het Bestuursakkoord zijn begonnen, zijn alle rechterlijke uitspraken wel heel nadrukkelijk in het voordeel van de staatssecretaris. Wij hebben lang gesproken met hem in de hoop dat we als lokale overheid zouden worden verplicht om Bedbadbroodachtige opvang, programma Vreemdeling-achtige opvang te geven, maar dat is tot nu toe tot in hoogste instantie uitgemaakt dat dat niet hoeft. Dus de positie van de staatssecretaris is niet verzwakt, die van ons is verzwakt. En intussen werd wel betaald, de betaling is gestopt, maar er wordt wel gespaard, heb ik begrepen. Ik denk in ieder geval niet dat het helpt als wij over onze rooie lijnen heen gaan om alsnog een akkoord te krijgen. Dat meen ik heel erg serieus.

Commentaar: Heeft de burgemeester gehoopt dat hij zou worden verplicht…? Ongeloofwaardig. Toen hij door een Europese Commissie voor mensenrechten werd verplicht ging hij naar de Raad van State en de Raad van Beroep om er onderuit te komen!

(na schorsing)
Van der Laan: Ik begin even bij de laatste. Ik waardeer dat de raad, de indieners van deze motie zeggen: je moet het inderdaad eerst onderzoeken voordat je zegt het te doen en ik begrijp dat er nu staat: ‘te onderzoeken of het wenselijk is om te vormen naar’. Ik zeg: wij hebben die rode lijn getrokken in de Amsterdamse situatie, en ik wil die rode lijn tot mijn laatste druppel bloed hier verdedigen, want anders worden wij totaal ongeloofwaardig, en ik voorop. Dus ik zou wel willen toezeggen dat ik u nette informatie ga geven over het Groningse model, en ik nodig u ook uit mee te gaan bij wijze van spreken met de mensen die dat gaan doen. Maar dan verzoek ik u deze motie nu wel in te trekken want er staan allerlei overwegingen in waar ik nu niet op in wil gaan omdat ik hem heb ontraden, en er staat een omvorming in waar ik uiteindelijk ook niet bij wil terechtkomen. Maar als u hem intrekt zorg ik wel dat u in september informatie heeft over het Groningse model, in september ja, en kunnen wij doorpraten.
Over motie CE zeg ik niets want die heb ik met klem ontraden.
Motie CD, over de kwetsbare vluchtelingen kan ik met de wijziging die nu is voorgesteld door de heer Groot Wassink namens de indieners, goed uit de voeten. Dus die adviseer ik positief.
Dan was de laatste motie, meneer de voorzitter, als helemaal duidelijk is dat de raad met de motie om niet langer uit te gaan van parallelle schakeling, niet bedoelt de termijnen ter discussie te stellen, en ik van mijn kant zal toegeven dat ik heb gezegd: het zijn streeftermijnen, er zijn best uitzonderingen mogelijk, individueel maatwerk in heel bijzondere situaties, bijvoorbeeld binnenkort krijg je een beslissingen over je status, dat je er dan nog best een maand kan zitten, dat soort dingen, daar blijf ik af, dat zal ik niet veranderen. Maar als u zegt: die termijnen blijven staan, dan kan deze motie van een negatief preadvies een positief preadvies krijgen.

Tot zover de burgemeester.

De uitslag van de moties.
De aanname van motie CH (1040) kan een radicale omslag ten goede in de 24uursopvang van uitgeprocedeerden betekenen.
Motie CE Groot Wassink (is ondertussen 1035 geworden) om gemeentelijk vastgoed voor tenminste 1 jaar voor uitgeprocedeerde vluchtelingen ter beschikking te stellen, wordt verworpen.
Motie CF Groot Wassink c.s. (is 1036 geworden) dat de meest kwetsbare uitgeprocedeerde vluchtelingen in de BBB-voorziening kunnen verblijven voor zorg en 24-uursopvang, wordt aangenomen.
Motie CG Groot Wassink c.s. (is 1038 geworden) In het programma Vreemdelingen niet over te gaan tot parallelle schakeling, wordt aangenomen.
Motie CH Paternotte c.s. (is 1040 geworden) Te onderzoeken of het wenselijk is de Amsterdamse bed, bad, brood-opvang om te vormen naar een 24-uursopvang conform het Gronings model, met medische zorg, maatschappelijk werk, juridische spreekuren, activerende begeleiding, zonder vastgestelde termijnen, maar individueel maatwerk en waar gewerkt kan worden aan genezing, juridisch perspectief en/of terugkeer;
– voor de financiering van de opvang aanspraak te maken op de gelden die daarvoor door het Rijk zijn gereserveerd;
– hierover terugkoppeling te geven in september 2016;
wordt aangenomen.

 

Commentaar. Conclusie: Het gemeentebestuur van Amsterdam is tot heden, met de burgemeester voorop, en in overeenstemming met het regeringsbeleid gefocust op terugkeer van uitgeprocedeerde vluchtelingen. Toch is voor de meeste van deze vluchtelingen, afkomstig uit Somalië, Ethiopië, Eritrea, Soedan, Oeganda, Burundi, de reden van hun vlucht (oorlog, onderdrukking) niet veranderd omdat de situatie in deze landen niet is veranderd. Het is niet een ex-Joegoslavië waar de oorlog op een bepaald moment over was. De meeste van deze vluchtelingen uit Afrika zijn niet in het bezit van geldige identiteitspapieren. Dat is voor de IND reden om hun vluchtverhaal met wantrouwen tegemoet te treden met als methode van aanpak: ontmaskering. Een stringent terugkeerbeleid, noemen sommigen het parmantig. Waarom is eigenlijk niet duidelijk. Sommigen menen dat het de invloed van de VVD is die het gras voor de voeten van de PVV wil wegmaaien. De aanpak is eigenlijk louter voor de Bühne, want in de praktijk kan er nauwelijks een uitzetting/terugkeer naar een van deze landen gerealiseerd worden, al blijft het enkele geval schrijnend genoeg voor de vluchteling die het treft. En al leidt het in de praktijk tot het lijden van duizenden ‘illegalen’ in Nederland.
De meeste van deze vluchtelingen zijn in het asielgat terechtgekomen, ze krijgen geen verblijfsstatus en ze kunnen evenmin terug. De meesten zijn verstoken van alle voorzieningen. Dat is tegen de rechten van de mens. Maar de Nederlandse regering en het gemeentebestuur van Amsterdam zijn er tot nu officieel mee weggekomen: ze geven alleen minimale voorzieningen aan duidelijk zieken (en dan lang niet aan allemaal) en aan degenen die zeggen mee te willen werken aan terugkeer. Onder de laatsten bevinden zich velen die zich uit wanhoop en uitzichtloosheid hiervoor hebben aangemeld, uit angst voor het leven op straat zonder iets, maar met een nieuwe angst om ook daadwerkelijk uitgezet te worden.
Het wordt tijd om het beleid om te draaien. De vluchtelingen zullen blijven komen, zo is de wereldsituatie. We moeten de vluchtelingen welwillend tegemoet gaan treden, allemaal, niet alleen die uit het grootste crisisland van het moment, Syrië.
Amsterdam heeft in zijn Programma Vreemdelingen momenteel als uitgangspunt ‘dat terugkeer naar het land van herkomst aan de orde is als legaal verblijf onrealistisch is’. Daar zit hem meteen het probleem. Want dit is de omkering van de vluchtproblematiek. Want de geest van het Vluchtelingenverdrag luidt: ‘Als terugkeer naar het land van herkomst onrealistisch (want gevaarlijk) is, is legaal verblijf (in het land waarnaar men vlucht) aan de orde.’
De burgemeester van Amsterdam heeft zich zo vastgebeten in terugkeer, dat hij het probleem van de vluchteling heeft omgedraaid. Het ASKVluchtelingen heeft zich van hem afgekeerd. De gemeenteraad van Amsterdam heeft in zijn vergadering van 14 juli 2016 laten zien dat ze vast van plan is hem op zijn schreden te doen ‘terugkeren’. Daarna de IND en de regering nog. Zoals het nu is worden er vele onnodige slachtoffers gemaakt.

Amsterdam, 12 september 2016
Meurs A.M.