Het rode gevaar (uit Aan de Lange Weg)

Het rode gevaar

De boom glimlachte. Hij groeide, niemand zag het, maar hijzelf wist het. Iedereen wist het eigenlijk. Hij voelde het tintelen in al zijn vezels. Hij was sterker dan wat ook. Hij hoefde niet te persen, hij hoefde alleen zichzelf te zijn. Hij had de tijd aan zijn kant. De botten van de fabrikant waren nog niet ontvleesd of de boom had al fijne draadachtige wortels onder de kist gesponnen. In de loop der jaren werd zijn stam dikker en dikker en duwde hij als het ware met zijn onderbeen het graf langzaam omhoog. Hij had het graf in een vele duizenden malen vertraagde beenworp.

            De fabrikant had tijdens zijn leven veel gehoord van het rode gevaar. Maar samen met de geestelijkheid in het dorp had hij het gevaar bezworen. Er waren nauwelijks acties of stakin­gen in zijn fabriek geweest. De fabrikant hield niet van rood. Er was altijd iets geweest met dat rood. Zijn broer, die burge­meester van het dorp was geworden – nee, dat was nog voor Van Tuin dat meer dan 25 jaar was – noemde men “de rooie burgemeester”. Maar dat was vanwege zijn rode haar. En met zijn rooie broer had de fabrikant al vanaf zijn vroegste jeugd overhoop gelegen.

            Dat het uitgerekend een rode beuk was die zijn graf lang­zaam maar zeker omhoogduwde zat de fabrikant dwars. Dat het rode gevaar nog eens toe zou slaan lang na zijn dood!…

De boom had niets misdaan. Hij was alleen gegroeid. Als lange afstandsloper had hij gewoon gewonnen. Maar de men­sen moesten hun gelijk halen. Ze zouden hem omhakken, omzagen. Er was niets aan te doen. De nazaten van de bondge­noten van de fabrikant rustten niet. De boom moest eraan. Hoe dan ook. Er ging een zucht door de machtige bladerkruin van de rode beuk: Mensen!

(geschilderde Illustratie Ufuk Kobas)
(Nieuwe FB-pagina’s als Veldhoven zoals het was , Meerveldhoven zoals het was en Zeelst zoals het was zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen)

(uit Aan de lange weg , roman van Meurs A.M.)


(Illustratie
Ufuk Kobas)
In de loop der jaren werd zijn stam dikker en dikker en duwde hij als het ware met zijn onderbeen het graf langzaam omhoog. Hij had het graf in een vele duizenden malen vertraagde beenworp.



Het kerkhof van Meerveldhoven begin van deze eeuw. Heeft de boom uiteindelijk toch verloren?
(foto Meurs A.M.)




(foto Meurs A.M.)
Het graf begin 20e eeuw op het kerkhof van Meerveldhoven van de fabrikant WH van Nuenen, overleden 12 mei 1908, en zijn vrouw C. Aarts, overleden 19 januari 1921.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *