Het einde van een honderdjarige – Meursam story


(2e, gecorrigeerde, versie, uit HetWerk69, 1e oplage 1 juni 2020)


De oude man opent zijn voordeur en houdt deze met één arm open, hij draait zijn hoofd naar binnen en beweegt dan zijn gebogen hoofd terug naar buiten alsof hij met zijn ogen een hond volgt die onder zijn gestrekte arm door loopt. Maar hij heeft geen hond meer, die stierf een paar maanden geleden. De oude man had daar vrede mee, hij wilde geen nieuwe hond omdat die te veel zou lijden als zijn baasje er niet meer was. Hij is de enige die me echt zal missen, dacht hij. Dat baasje zou er na vanavond niet meer zijn. Om 12 uur vannacht wordt hij 100, dan is het mooi geweest. Misschien is daarom alles vanavond wel anders dan anders en is dat de reden dat hij zijn oude hond weer onder zijn arm door het huis ziet verlaten.
            Schuin tegenover hem is de sigarenfabriek, waar hij straks ook moet zijn, hij is nachtportier en het is begin van de avond, hij gaat naar links en na 100 meter een straatje in naar de weverij.  Aan de linkerkant een paar lage aan elkaar gebouwde huisjes. Hier wilden ze na de oorlog een meisje wier vader om den brode voor de Duitsers had gewerkt kaal scheren. Hij had het met de revolver in de hand kunnen verhinderen.
            Bij de weverij heeft hij zijn sleutelbos klaar maar de deur gaat vanzelf open. Wat is dat toch vanavond? En hij denkt: bestaat die weverij waar ik nu binnen ben eigenlijk nog wel? Toen hij jaren geleden hier als wever werkte was er Heintje die later een fritestent op het pleintje bij de kerk zou beginnen, hij stond hier elke week tegenover de baas die zijn weefwerk met gaten erin omhooghield en tien minuten lang tegen hem vloekte en hem dan wegstuurde, en een week later hetzelfde tot de man van de fritestent na tien jaar tenslotte wegbleef omdat hij zijn nieuwe bestemming had gevonden. En hij denkt aan Walterke die al oud was en ingehuurd werd om de boel te schilderen en een hele week deed over één deur en die voor hij naar huis ging in het snoepwinkeltje in de bocht van de weg 2 dikbuiken bier achterover sloeg omdat hij thuis niet mocht drinken van zijn vrouw die hij verloor omdat eerst haar nylon schort waarmee ze tegen de kachel stond in brand vloog en toen zijzelf, en de emmer water die de buurman over haar heen gooide te laat kwam.
            Hij is weer buiten, hier komen twee stukjes weg in een punt bij elkaar en gaan samen verder richting het zuiden waar op het eind van de oorlog de eerste gevechtswagen van de bevrijders vandaan kwam die ook meteen het laatste voertuig was dat daar vandaan het dorp in kwam omdat de tank die volgde een kilometer van hier verwijderd door de houten brug over het riviertje zakte. Hij staat bij de beek die hier diep onder de weg doorgaat naar het terrein van de weverij. Er is een hek omheen waar hij als kind vaak over is geklommen om naar het water enkele meters ver naar beneden te klauteren en te kijken of hij net als het water ook onder de weg door zou kunnen gaan. Maar hij heeft het nooit gedurfd. Zelfs in de zomers als het water laag stond kon je je hoofd maar nauwelijks boven het oppervlak houden. Aan de andere kant van de weg liep de beek over het fabrieksterrein waar het water verkleurd werd door de verf waarmee de stoffen werden behandeld. Behalve op zondag. Dan was het water helder en niet verwarmd en verkleurd door het spoelwater en kon het in de winter ook bevriezen waardoor je over de beek naar het ondergespoten weiland kon schaatsen. Maar het moest al hard vriezen wilde daar op maandag al geen eind aan komen.
            Hij loopt over het stukje weg waar de Linnen en Damastfabriek aan ligt terug naar de grote weg. Hij gaat nu langs de voorkant van de fabriek, controleert de ramen van het huis van de eigenaar en denkt: De Linnen- en Damastfabriek? Moet ik hier nog naar binnen, hoelang is dat al geleden? Hij begint te beseffen dat hij op zijn laatste avond niet overal naar binnen kan wat op zijn pad komt. Het is te veel. Alles wat er ooit geweest is, is er weer. Daar had hij niet op gerekend.
            Het kruisbeeld, de jongenskliniek, de drukkerij, de metaalwarenfabriek, vooruit die laatste toch maar even, misschien zouden ze daar merken dat hij niet geklokt had. Hij is er snel weer buiten en staat nu voor de schoenfabriek. Het was hier inderdaad al meer dan een eeuw een echt industriedorp: een weverij, sigarenfabrieken, een linnenfabriek, metaalfabrieken, wasserijen, schoenfabrieken. Bij de schoenfabriek hadden twee zussen van hem gewerkt. De oudste was met haar haar in een machine gekomen en gescalpeerd maar had het overleefd en was ver in de negentig geworden. Ze had heel haar leven een pruik gedragen maar je zag een litteken op haar voorhoofd. Ze fokte konijnen die ze eigenhandig slachtte en overleefde meerdere echtgenoten. Slechts een van haar drie kinderen overleefde haar.
            De villa’s, waar de families wonen/woonden die de fabrieken bezitten/bezaten, laat hij maar even voor wat ze zijn. Het zou wel heel toevallig zijn als daar nu net vanavond iets gebeurde. Hij houdt van het paadje waar hij nu door loopt, verbinding tussen twee straten, tussen de tuinen door die achter die huizen liggen, in dit geval de keurige hagen aan de ene kant en aan de andere kant de aangetaste resten van een heg afgewisseld met golfplaten, planken en allerlei rommel waarmee je een afscheiding kan maken met daarachter het terrein van Jantje van de Velden, vol oudijzer, koelkasten, wasmachines, kachels, autowrakken, oud papier en vodden onder krakkemikkige afdakjes. Het is smal, er wordt zowel gelopen als gefietst maar als je elkaar wil passeren moet een van beiden de heg in of zich tegen de golfplaten of planken aandrukken. Je kan geen kant op.
            Het is hier dat de hond altijd toeslaat. Tenminste sinds hijzelf geen hond meer heeft. De hond maakt geen geluid. Ook nu ziet of hoort hij hem niet. De hond springt in zijn zij en passeert hem tegelijkertijd. De vraag is nu of hij terug zal komen en de aanval van de andere kant inzetten. De oude man leunt met zijn rug tegen een oud stuk houten schutting. Hij houdt met twee handen een stok omhoog en luistert gespannen, probeert het getrippel van de hondenstappen te horen, de versnelling, dan de stilte tijdens de sprong waarin hij zijn knuppel zal zwaaien om het beest te treffen. Maar hij hoort niets. Het beest is waarschijnlijk stilletjes doorgelopen. De man vervolgt zijn weg in het donker. Hij is niet bang, integendeel, laat hem maar komen, denkt hij. Ik maak er vannacht voor mezelf een eind aan maar ik neem er eentje mee. Die hond heeft me te veel gepest de laatste maanden. Hij durft sinds Victor er niet meer is, de lafbek. De ogen van de man tranen als hij aan zijn eigen trouwe hond denkt.
            Hij heeft het gevoel of hij heel even in al die oude gebouwen is geweest, het patronaat, de meisjesschool, het klooster, de kerk, de pastorie, de jongensschool, zelfs in het meisjesinternaat aan de rand van het dorp. Ha, daar staat zijn fiets. Dat komt goed uit. Heeft hij die ook klaargezet? Hij heeft in de loop van de laatste weken heel wat op verschillende plekken klaargezet voor vanavond. Met de fiets is hij zo bij ASML.  Zijn chipkaart werkt nog, het wachtwoord is ook nog hetzelfde (hoe slim ze verder ook mogen zijn, denkt hij…) en voor de ogenscanner hoeft hij alleen even zijn bril af te zetten. Hij is hier portier geweest in 1984 toen ASML begon. 1984? Zou Orwell aan zoiets als ASML gedacht hebben? Zou best kunnen. Het eerste hoofdgebouw is tegenover zijn geboortehuis gebouwd. Dat zei hem destijds niet veel, hij had er nooit bij stilgestaan, woonde toen een heel eind uit de buurt. Nu is zijn geboortehuis nog eerder afgebroken dan dat eerste ASML-gebouw. Dat zit hem niet lekker. Hij had er nooit rekening mee gehouden dat zijn geboortehuis zomaar opeens weg zou zijn. Geen spoor achtergelaten. Het zou allemaal wel voor ASML zijn, alle grond in de buurt kwam bij ASML. Eindhoven had verkeerd gegokt, in verband met het vliegveld hadden ze grond in het noorden verworven en geruild met grond in het zuiden. Maar in het zuiden was het gebeurd, het vliegveld in het noorden lag zo goed als stil en erg veel drukker zou het daar niet worden. Het dorp had zelfs het ziekenhuis van Eindhoven over mogen nemen.
            Op verzoek van een luidsprekertje geeft hij opnieuw het wachtwoord. Het is inderdaad nog steeds Nano. Hoe kwam je erbij, nietwaar? De nanometer, dat was het principe waarop ASML steeds kleinere transistortjes probeerde te maken om die in chips te verwerken. Dat zou ze met behulp van waterstralen en spiegels echt wel lukken. Dat kleine, kleiner, steeds kleinerder was niet het probleem. Probleem was dat steeds groterder. (Dankjewel, Alice uit Wonderland)  Steeds grotere machines die nodig waren, het terrein dat steeds uitgebreid moest worden. Tot het dorp te klein was en omliggende gemeenten (in het begin: graag!) er ook niet meer aan wilden. Tot de machines niet meer vervoerd konden worden, ook al werden ze in 3, 5, 10 delen gedemonteerd. Eerst konden ze alleen nog per boot vervoerd worden en werden er zelfs kanalen voor gegraven. De machines werden niet meer in een gebouw geplaatst maar de gebouwen werden om de machines heen gebouwd. Dat steeds groter pikte de maatschappij op een bepaald moment niet meer en daaraan ging ASML ten onder. Zoals kernenergie niet ten onder ging aan het principe zelf maar aan de steeds grotere berg niet afbreekbaar afval. Dat was wat Driek voorspelde toen ASML voor het eerst had uitgebreid naar de andere kant van de snelweg. Het eens eerste en enige viaduct van het dorp, symbool van een gemeente opgestoten in de vaart der volkeren, werd hiervoor afgesloten. Mensen hadden zich hier, toen er nog geen weg overheen liep, op laten fotograferen, hadden erop staan zwaaien en de toeschouwers hadden teruggezwaaid. Wat een sensatie was dat, dat de voetgangers, de fietsers en de auto’s onder je door gingen. Maar voor ASML was niets heilig. In het jaar dat Drieks boek over het dorp verscheen, 2004, bestond  ASML 20 jaar. Ze waren gevraagd het boek te sponsoren maar ze hadden geen interesse, het was voor hun het oude dorp, het dorp van het verleden, niet dat van de toekomst, waar zij voor stonden. Het was het begin van Drieks tweede schrijfcarrière, een die hij niet gepland had, hij was er een tijd uit geweest door verblijf in het buitenland en ook door ziekte, en was toen hij terugkwam als schrijver vergeten. Hij had zijn schouders opgehaald, hij wilde alleen nog voor zijn vrienden schrijven, maar hij had onverwacht succes. ASML was ondertussen volwassen geworden en zou er waarschijnlijk anders over denken.
            Driek was zonder problemen in zijn beschermende pak geraakt, had zijn kap en zijn masker op, was ook de stofdouche gepasseerd. Mocht er een plaag uitbreken, hij was erop gekleed.
            Het dorp was eerst wijd en zijd bekend geweest vanwege het Mariabeeldje en de heilige Eik. Op zeker moment mocht je een eik niet meer heilig noemen, dat was bijgeloof. Het geloof in het beeldje was dat niet. Later was de bekendheid vanwege de industrie, eerst de huiswevers, dan de weverijen, de sigarenfabrieken, schoenfabrieken en wasserijen. In de 50-er jaren van de 20e eeuw was het de snelst groeiende gemeente van Nederland. Het meisjesinternaat met meer dan 1000 leerlingen, ook extern, had faam tot buiten de landsgrenzen. Maar met ASML stond het dorp op de wereldkaart. En beet Eindhoven zich de vingers stuk van spijt. Het was daarom dat Eindhoven geweigerd had uitbreiding van ASML op Eindhovens grondgebied toe te staan. Het was alles of niets.  Het was of ASML verhuizen of het gebied waar ASML gevestigd was weer aan Eindhoven overdragen. ASML zou aan expansie en grootheidswaan ten onder gaan. De plaag kwam niet van buiten maar van binnen. De plaag zat al achter de maskers en in de beschermende pakken.
            Het naar buiten gaan verliep even vlekkeloos als dat hij binnen was gekomen. Opnieuw komt hij voorbij de plek waar zijn geboortehuis heeft gestaan, het oude hoofdgebouw van ASML staat nog steeds aan de overkant van de weg. Hier in de buurt is de plek waar hij de hond kan verstoppen. Tussen de struiken van het voortuintje van een villa die er in zijn jeugd ook al was heeft hij een soort korte lans in de grond gestoken, een stok van zo’n anderhalve meter met daarop een mes. Terwijl de man de stok pakt is de hond daar al, dat kon niet beter, hij springt in zijn rug maar bijt niet door. Er zijn veel lage muurtjes van beton met kiezel bij de villa. De oude man laat zich aan de binnenkant, de kant van de villa, met zijn rug tegen een van de muurtjes zakken, hij is nu vanaf de weg uit het zicht. Hij zit met plat gespreide benen op de stenen, de lans die hij losjes vasthoudt daar tussenin, het mes naar voren. De hond springt van achter hem over het muurtje en hem heen, de man verroert zich niet, de hond keert en springt opnieuw, nu naar de keel van de man. Die trekt met een ruk de stok met het mes omhoog en treft de hond in de strot net onder de halsband. De man is een oude harpoenier. Dat zou vanavond nog meer van pas komen. Niet dat hij nog iemand van kant wil maken. Hij is niet bang voor de dood. Hij heeft er wel  problemen mee dat sommige rotzakken blijven leven als hij er niet meer is. Maar hij zal zijn handen niet aan ze vuilmaken. Dat met de hond moest wel even gebeuren, die had hem de laatste maanden het leven te zuur gemaakt.
            Hij kijkt over het muurtje maar het is nog steeds doodstil op deze provinciale weg. Hij bindt een touw aan de halsband van de hond en sleept hem, om de 5 meter even rustend, naar de rioolbuis van de sloot, maar enkele tientallen meters van de villa. Ik dacht dat die sloten allang dichtgegooid waren, denkt de man, vervangen door riolering. Maar goed, ik heb het gecontroleerd, hij is er nog, des te beter. Na weer even gerust te hebben rolt hij de hond vlak voor de buis de sloot in. Hij haalt een ijzeren bout uit zijn zak, bindt die aan het uiteinde van het touw en gooit de bout met het touw door de buis heen naar de andere kant. Zo kan hij, met enige moeite, de hond naar het midden van de buis trekken. Dan gooit hij het touw met de bout bovenop de hond. Ze zullen hem wel vinden als hij gaat stinken. Of als andere honden er zich mee gaan bemoeien. Maar ik denk dat ze mij eerder zullen vinden.
            Het is nu 11 uur geweest, hij is bijna 100 en de man gaat nu verder resoluut op zijn doel af. Zijn fiets zet hij tegen de zijmuur van een huis waar een jongen woont waarmee hij bevriend is. Hij gaat de kerktoren in naar de zolder vlak onder de spits. Hier heeft hij wat spullen verstopt. Hij gaat opvallend gedecideerd te werk. Hij trekt aan een touwtje van een opblaasbare kano die zich vult, steekt deze schuin door het raampje en legt er een lattenbodem in die hij aan de vloer vastschroeft. Naast de kano steekt hij ook een balk met een haak door het raampje en schroeft de balk hier en daar vast. Aan een haak binnen hangt hij een aantal zaken die hij nodig heeft en die hij kan pakken terwijl hij op zijn rug in de kano ligt en uitzicht heeft op het kruis en het haantje op de toren. Met een soort harpoen schiet hij een dunne dubbele staalkabel voorzien van een katrolletje over de haan, zet alles strak door middel van een takeltje aan de haak in de uit het raampje stekende balk. Hij doet nu een bergklimmersvest aan compleet met musketons, bevestigt alvast een strop van gewoon touw rond zijn hals, zodat ze dit kunnen doorsnijden, windt het touw onder zijn armen door een paar keer rond zijn borst, bevestigt het accutakeltje aan de gespannen kabel en zichzelf ook aan het takeltje en tevens op een paar plaatsen met musketons aan de kabel. Hij drukt op de knop van het accutakeltje en hijst zich omhoog tot op een van de armen van het kruis, maakt zich los van het materiaal dat hij aan de opstaande balk van het kruis vastzet, maakt het touw rond zijn borst los, doet het andere eind van de strop  met een musketon rond de arm van het kruis en kruipt dan met het touw naar het eind van de arm (hij heeft ook  in hoogspanningsmasten gewerkt) en laat zich vallen.
            Hij breekt zijn nek en is op slag dood. Hij hangt op anderhalve meter (weer die anderhalve meter) onder de arm van het kruis. Nu heeft hij het zelf niet meer in de hand. Maar alles gebeurt verder precies zoals hij had verwacht. (wordt vervolgd)

Ondanks wat ik zei op pagina 2 heb ik toch DE DOOD IN VELE GEDAANTEN naar voren gehaald zoals ik die in 2006 beschreef in HetWerk43 en in mijn toneelstukken in het boek Spelen. Zie de volgende 4 bladzijden.

(volgt later)


HetWerk, een kijkje in de keuken van het schrijven.

www.meursam.nl
hetwerkliterair@hotmail.com https://www.facebook.com/ton.meurs.7
https://twitter.com/TonMeurs.
De meeste nrs van HetWerk zijn nog verkrijgbaar à €3 (oud)
of €4 (kleur)
Het volledige werk van Meurs A.M. ligt ter inzage bij de

Koninklijke Bibliotheek in Den Haag.












HetWerk69 bestellen

REGERING ZET VAKBEWEGING BUITENSPEL

REGERING ZET VAKBEWEGING (zoals eerder de PERS) in feite BUITENSPEL (van mijn twitter). N.a.v. het opheffen van ontslagboete.

Als er sprake is van groeps- of #massaontslagen is altijd de #vakbeweging mede aan zet.

Door het afvoeren van zgn ‘illegale’ werknemers en zgn #zzp-ers maar die in werkelijkheid volledig van het bedrijf afhankelijk zijn, van
0-uurcontractanten en #flexwerkers

… is in elk bedrijf in feite al sprake van groeps- of massaontslag. Alleen al daarom heeft de vakbeweging een goede reden om vast te houden aan de #boeteregeling bij ontslag van vaste werknemers.

Het afschaffen van die regeling is, weer in feite, niet alleen
het wel beschermen van de #ondernemers en tegelijk #vogelvrij verklaren van de #werknemers, het is ook het buitenspel zetten van de vakbeweging.

Dat is minstens even ernstig als het buitenspel zetten van de #pers, wat ook gebeurt.

Juist de #vakbeweging hoort te beoordelen of een bedrijf deels of geheel (nog) levensvatbaar is, ook wat betreft redelijke #arbeidsvoorwaarden.

Zowel wat de pers als de vakbeweging betreft maakt de regering oneigenlijk gebruik van een #noodsituatie. Ze heeft haar hand overspeelt.

Zowel pers als vakbeweging zijn juist in een noodsituatie van levensbelang.

Anders vallen we terug op een ongeremde en niet meer kritisch gevolgde vorm van #kapitalisme.

lekker ouderwets

Het vervolg op Vluchtgarage Kempering. Hoe een succes kan…

Sporthal Elsenhagen in Amsterdam Noord, de plek voor de Nachtopvang van de ongedocumenteerde vluchtelingen uit de Garage. Overdag kunnen ze naar cafécomplex De Ceuver, ook in Noord, waar een ander deel van de groep in 24Uursopvang zit.

Vorige week donderdag was het zo dat Stichting Family on a Mission​ een overeenkomst had bereikt met de Gemeente Amsterdam​ die inhield dat vanaf die dag ALLE ongeveer 80 #vluchtelingen van de #GarageKempering VOOR REKENING VAN DE GEMEENTE elders zouden worden opgevangen, zowel ‘S NACHTS ALS OVERDAG.
Stichting Family on a mission heeft sinds zo’n driekwart jaar het algehele welzijn van deze groep op zich genomen.
Het was voor het eerst dat de gemeente Amsterdam de verantwoording (en de KOSTEN) op zich nam voor een groep #ongedocumenteerde #vluchtelingen van Wij Zijn Hier​.
Mede door de #coronacrisis mocht dat vanwege de regels van de #RIVM niet op één plaats zijn.
Daarom zou de helft (40 man), zolang de cafés niet open mochten, #24Uursopvang krijgen in cafécomplex De #Ceuver
(https://deceuvel.nl/nl/about/general-information/) in Noord.
De andere helft zou #Nachtopvang krijgen in een gymzaal (zie foto) van SporthalElzenhagen
(https://www.amsterdam.nl/sport/sporthallen/sporthal-elzenhagen/) en #Dagopvang in dezelfde De #Ceuver, op 8 minuten fietsen afstand van elkaar.
In de gymzaal hebben ze vanzelfsprekend een bed, zijn er douches en toiletten en hebben ze bovendien een eigen tafel en stoel.
Tijdens de #dagopvang in De #Ceuver zouden allerlei activiteiten waaronder cursussen plaatsvinden.
IEDEREEN van de #Garage kon dus donderdag 8 mei naar een van deze 2 plekken.
De groepen in de 24Uursopvang in de Ceuver en die van de Nachtopvang in Sporthal Elzenhagen zouden onderling rouleren. En IEDEREEN KON DUS iedere dag OVERDAG NAAR DE CEUVER.
Langer in de Garage blijven was tegen de afspraak met de Gemeente, schiep bovendien een ILLUSIE waar niemand iets mee opschoot, veroorzaakte een hoop ellende en was pure tijdverspilling. Het maakte het ook moeilijk voor de hulpverleners die donderdag 8 mei op de 2 locaties klaarstonden om de mensen van de Garage op te vangen.

Ondertussen bevindt zich inderdaad een 20tal mensen 24/24 uur in De Ceuver en ook zo’n 20 ’s nachts in Sportzaal Elzenhagen.
De overige vluchtelingen zijn blijkbaar door allerlei acties en berichten in verwarring gebracht, waardoor de hele regeling nu gevaar loopt.
Degenen die achter deze negatieve berichten en acties zitten dragen dan ook een zware verantwoording. Waarbij niet zij maar de vluchtelingen het slachtoffer zijn.

Actuele artikelen

Rutger Groot Wassink, los deze ONGERIJMDHEID aub nog voor het Paasweekeind op!
https://www.facebook.com/ton.meurs.7/posts/3136694776349499

Als wij zeggen: ‘Er zijn geen veilige landen in Afrika’, dan is dat dichter bij de waarheid dan de suggestie van wethouder Rutger Groot Wassink dat #vluchtelingen uit #Gambia, #Nigeria of #Senegal VEILIG naar hun land terug kunnen.

Bovendien kan er door de #Coronacrisis helemaal niemand terug, niet naar het land van #herkomst en niet naar het land van #eersteAankomst (#Dublinregeling).
Dus:
<Geen kans op veilige uitzetting naar land van herkomst> zou moeten betekenen: Recht op asiel!
En <geen kans op veilige uitzetting naar land van eerste aankomst> (Dublinregeling): Recht op asielprocedure in Nederland!
DAT IS DUS DE TAAK VAN REGERING.

Maar ondertussen liggen deze mensen op de stoep van #Amsterdam en mag de stad en Rutger Groot Wassink niet over ze heen stappen: Rutger Groot Wassink, los deze ONGERIJMDHEID aub nog voor het Paasweekeind op!
https://www.facebook.com/ton.meurs.7/posts/3136694776349499

VluchtelingenGarage in feite onderdeel van gemeentelijk Corona-opvangbeleid maar particulieren moeten kosten dragen


VALLEN EN OPSTAAN IN DE VLUCHTELINGENGARAGE


DE SCHANDE VAN AMSTERDAM Nog steeds Geen #Noodopvang voor #ongedocumenteerde, #dakloze #vluchtelingen
O


Als de hulp is uitgeput, wat zijn dan zij die deze hulp nodig hebben?


Onze particuliere financiële hulpactie voor de vluchtelingen van WijZijnHier, gecombineerd met De Mensensmokkelaar van Amsterdam in afleveringen


Onze strijd voor de onmiddellijke opening van een noodopvang voor ongedocumenteerde vluchtelingen in Amsterdam (en de correspondentie met de gemeente)

VluchtelingenGarage in feite onderdeel van gemeentelijk Corona-opvangbeleid maar particulieren moeten kosten dragen

DE #SCHANDE VAN #AMSTERDAM
De kosten van minimaal €1300 per week voor de noodzakelijke voorzieningen voor 100 #vluchtelingen die geen kant op kunnen worden al maanden gedragen door particulieren.

De gemeente schrijft op 31 maart:


<Er is momenteel geen sprake van verhuizing van de groep naar een 24-uursopvang, omdat de GGD het besmettingsgevaar daar groter acht dan op hun huidige locatie.>
Daaruit blijken 2 dingen: 1. Dat er wel sprake zou zijn van verhuizing van de groep naar een 24-Uursopvang als het besmettingsgevaar daar NIET groter werd geacht dan op hun huidige locatie; 2. Dat hun huidige locatie, de Garage Kempering, dus duidelijk een rol speelt in het huidige gemeentelijk opvangbeleid.

(13 april 2020)
In tegenstelling tot wat de gemeente in het kader van #Coronabestrijding doet met de #Nachtopvang aan de Transformatorweg en de Sporthallen o.a. in Zuid, namelijk de ZORG EN DE REKENING OP ZICH NEMEN, beperkt zij zich wat betreft de #Vluchtelingengarage tot het plotseling daar neerkwakken van een overdreven aantal Dixies (toiletten).
De logische consequentie zou dan ook zijn dat de gemeente eindelijk tenminste de kosten van die opvang in de #Vluchtelingengarage van particulieren overneemt en een gebouw ter beschikking stelt. Er staat genoeg (hotel)ruimte leeg.

Van: Ollivieira, Anouschka <A.Ollivieira@amsterdam.nl>
Verzonden: dinsdag 31 maart 2020 13:10
Aan: ‘frans.zoer@hotmail.com’ <frans.zoer@hotmail.com>
CC: Bestuursondersteuning SDZO <Bestuursondersteuning.SDZO@amsterdam.nl>
Onderwerp: RE: vraag over sloop van parkeergarage Kempering  

Geachte heer Zoer,

Het huidige beleid is dat er tijdens de Coronacrisis geen ontruiming van garage Kempering zal plaatsvinden. Het is nu nog niet bekend welke einddatum daarmee gepaard gaat.

Er is momenteel geen sprake van verhuizing van de groep naar een 24-uursopvang, omdat de GGD het besmettingsgevaar daar groter acht dan op hun huidige locatie.

Het beleid wordt regelmatig tegen het licht gehouden wanneer er weer nieuwe informatie beschikbaar is. De bevindingen en het advies van de GGD blijven hierin leidend.

Mochten er andere maatregelen getroffen of een nieuwe voorziening verzorgd worden voor de personen in garage Kempering, dan stellen wij u hiervan op de hoogte.

Met vriendelijke groet,
 
Anouschka Ollivieira
Adviseur Openbare Orde en Veiligheid
Stadsdeel Zuidoost
Gemeente Amsterdam

De boodschap die vluchtelingen op 9 mei 2019 meekregen op een visitekaartje toen zij zich wilden aanmelden voor de 24Uursopvang. De gebouwen waar vluchtelingen die al lang in de opvang zaten werden opgevangen in afwachting van de 24Uursopvang, werden door de ambtenaren nog steeds <BBB> genoemd, <BedBadBrood>, terwijl dat niet meer bestond. Door de Coronacrisis is dit systeem feitelijk weer ingevoerd, omdat er voor daklozen een #Nachtopvang is ingesteld waarbij men overdag de straat op moet, met alle gevaren vandien voor besmetting. De inconsequentie: iedereen binnenblijven maar daklozen juist de straat op.

De ongedocumenteerde vluchtelingen vechten al bijna een jaar voor een #Noodopvang naast de meteen al verstopte #24Uursopvang.

VALLEN EN OPSTAAN IN DE VLUCHTELINGENGARAGE

(bij de foto: Vraag op FB: Wat is dat? Antwoord: Daar slaapt iemand onder.)

Het is een leegstaande, aan alle kanten open parkeergarage waar we naarbinnen gaan, het beton waar we over lopen gaat zigzaggend langzaam omhoog, water stroomt ons tegemoet. Het stinkt hier, is het urine?
Vluchteling Samba voor me draagt in één hand een gasfles, in de andere hand een oud butagaskacheltje dat ik gratis ergens mocht ophalen. Maar er was geen fles bij en daarom kost de gasfles die Samba draagt het dubbele: €52. Hij zet het kacheltje neer en draagt de gasfles als een groot kind in zijn beide armen naarbinnen. Ik volg met 2 kleine accu’s, wat gereedschap en een paar lampjes. Achter een ‘wand’ van opgehangen zeilen tegen de kou en de wind zitten in het donker mensen rond een brandende vuurkorf. Het enige licht in de ruimte komt daar vandaan. Met een zaklampje in mijn mond als verlichting sluiten Samba en ik het kacheltje aan. De rode gloed lijkt een hopeloze strijd te zijn begonnen tegen de omringende koude.
De volgende dag wordt er dankzij de stichtingen @Familyonamission en Gelukszoekers en hun donateurs terrasverwarming geïnstalleerd, ook met glasflessen. Weer een dag later sjouwen de vluchtelingen zogenaamde Dixies naarbinnen, verplaatsbare toiletcontainers die op de riolering worden aangesloten. Maar dit alles kost kapitalen, en er is zoveel meer nodig: voedsel, drinken, winterkleding, beltegoed, vervoerskaartjes. En de @StichtingFamilyonamission is onlangs al een keer bijna failliet geweest.
Ik besluit daarom mijn particuliere financiële hulpactie voor de ongedocumenteerde vluchtelingen van Wij Zijn Hier​, die niets krijgen van staat of stad, te herstarten. De nood is te hoog. De gemeente blijft weigeren de zorg voor deze mensen op zich te nemen.
Ik ben weer terug in de Garage, hoeveel tijd er tussen mijn vorige bezoek zit, weet ik nu niet meer. Een paar dagen. Mijn telefoontje vanuit de auto voor het hek wordt niet beantwoord. Als ik de Garage inloop, hoor ik zang en muziek. Ik ga de ruimte achter de zeilen in. Ze staan in een kring met de armen over elkaars schouders te zingen. In hun midden staat het gaskacheltje dat ik de vorige keer gebracht heb. De enige verlichting komt van een ledstripje dat op de 2 kleine accu’s is aangesloten waarmee de telefoons worden opgeladen. Geen terrasverwarming, geen aggregaat voor de elektriciteit. Het enige wat er is, is wat ik er vorige keer gebracht heb. Terug bij af. Wat is er gebeurd?
Twee keer in korte tijd hadden de vluchtelingen gedacht een betere plek te vinden. Beide keren werden ze, zonder met het opgebouwde Huisrecht rekening te houden, en zonder de kans te krijgen een Kort Geding te voeren om hun belangen te bepleiten, ontruimd. Het later door burgemeester #Halsema officieel afgekondigde beleid, bij kraken meteen door de politie laten ontruimen, was voor de zoveelste keer in 2019 toegepast.
Terug bij af. Vallen en opstaan. De vluchtelingen begonnen geduldig vanvoren af aan. De terrasverwarmers kwamen terug, meer en grotere tenten, een sterker aggregaaat voor de electra. Met behulp van handige krakers werden de ruimtes afgeschut met houten schotten met deuren, werden er kamers getimmerd, een trap. Er kwam een watercontainer een verdieping hoger te staan met leidingen naar het woongedeelte. Alles werd gedaan om de Garage voor zo’n 100 mensen leefbaar te maken. En er waren meer plannen: een tent om te vergaderen en onderwijs te krijgen.
Maar toen kwam de aankondiging van ontruiming, de garage zou afgebroken worden, zonder de bewoners iets anders aan te bieden.
En dan was er opeens #Corona en mochten ze blijven. Opeens is de dakloosheid van al die andere Amsterdammers, terecht, een probleem. Neemt de gemeente Amsterdam eindelijk zijn verantwoordelijkheid en gaat zij ze 24 Uur per dag opvangen?

———————–


Steunt u aub ondertussen deze vluchtelingen in de Garage die (nog steeds) niets krijgen van staat of stad. Doe het vandaag nog, dan hebben ze er dit weekeind al wat aan. Hartelijk dank!
Steun aub deze vluchtelingen op NL17TRIO0379714574 van AMJ Meurs.
Hartelijk dank!
Via supporters als dokter Co Van Melle​ en Chiara Reneman​ gaat uw bijdrage door middel van voorzieningen rechtstreeks naar de vluchtelingen in een kraakpand of op straat. Daarnaast wordt ook een charitatieve organisatie als Stichting Family on a Mission​ ondersteund die samen met de Stichting Gelukszoekers​ het voortouw neemt bij de voorzieningen.

ONZE STRIJD VOOR EEN NOODOPVANG vanaf juni 2019.

Over DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM en vermelding ontvangsten vanaf in december 2019.

DE SCHANDE VAN AMSTERDAM Nog steeds Geen #Noodopvang voor #ongedocumenteerde, #dakloze #vluchtelingen.

DE SCHANDE VAN AMSTERDAM


DE #SCHANDE VAN #AMSTERDAM
Ondanks #Corona komen de minimaal €1300 kosten per week voor 100 #vluchtelingen in een open #parkeergarage nog steeds voor rekening van particulieren!
Hoewel <geen kans op veilige uitzetting naar land van herkomst> zou moeten betekenen: Recht op asiel!
En <geen kans op veilige uitzetting naar land van eerste aankomst> (Dublinregeling): Recht op asielprocedure in Nederland!
Steunt u aub zolang #staat of #stad dat niet doen! Ze leven in een zeer kwetsbare situatie…

Nog steeds Geen #Noodopvang voor #ongedocumenteerde, #dakloze #vluchtelingen.
Dit is de Schande van Amsterdam geworden, begonnen in mei 2019 toen men vond zo goed bezig te zijn met de meteen al verstopte #24Uursopvang dat men geen Noodopvang nodig had voor nieuwe ongedocumenteerde vluchtelingen die zich aanmelden.
Amsterdam weigert al een jaar, ondanks alle druk van betrokkenen, de zorg voor deze mensen op zich te nemen, die daardoor nu o.a. in de #Garage bivakkeren en volledig afhankelijk zijn van privé- en niet-overheidsinitiatief. Als je eenmaal begint met het negeren van de ene groep #daklozen heeft dat invloed op je houding tegenover Alle daklozen. Waar is de tijd dat Rutger Groot Wassink​ voor deze medemensen dapper streed tegen burgemeester Van der Laan?!
Onze correspondentie over Noodopvang met de gemeente vanaf mei 2019
https://meursam.nl/?p=603
Met vrijwilligers en niet-overheidsorganisaties hebben we de vluchtelingen in allerlei kraakpanden en op straat in leven proberen te houden. Het water steeg ons daarbij, en vooral de vluchtelingen, regelmatig tot de lippen.
Als de hulp is uitgeput, wat zijn dan zij die deze hulp nodig hebben?: https://meursam.nl/?p=704
Ook nu #Corona ons aller levens bedreigt en de #vluchtelingen gevaarlijk op elkaar plakken in een vervallen #parkeergarage, weigert de gemeente een gebouw ter beschikking te stellen, en blijft ze zelfs halsstarrig weigeren de zorg voor de bewoners op zich te nemen!
Deze toestand, én de toestand van ALLE #DAKLOZEN is verworden tot DE SCHANDE VAN AMSTERDAM!
HET IS TIJD DE GEMEENTE TE DWINGEN AAN DIE LEVENSGEVAARLIJKE SCHANDE EEN EINDE TE MAKEN.
En zolang dat niet lukt om
DE SCHANDE VAN AMSTERDAM te vervangen door DE SCHOONHEID VAN AMSTERDAM,
namelijk het privé-initiatief waarmee de vluchtelingen tot heden op de been zijn gehouden.
U kunt dat o.a. doen door onze permanente financiële actie te ondersteunen: https://meursam.nl/?p=716
Steun aub deze vluchtelingen op NL17TRIO0379714574 van AMJ Meurs.
Hartelijk dank!
Via supporters als dokter Co Van Melle​ en Chiara Reneman gaat uw bijdrage door middel van voorzieningen rechtstreeks naar de vluchtelingen in een kraakpand of op straat. Op dit moment gaat het grootste deel van uw bijdragen naar een charitatieve organisatie als Stichting Family on a Mission​ die samen met de Stichting Gelukszoekers​ het voortouw neemt bij de voorzieningen.
Wij ondersteunen van harte de NOODKREET van Lisa Elsenburg​ namens Gelukszoekers, Molsteeg 8​ en @Stichting Family on a Mission: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10163328907550154&set=a.10150222345775154&type=3&theater

The Amsterdam Human Smuggler (Part 1, Ch. 1- 2) by Meurs A.M.

Special Story for and about refugees

This is from a SPECIAL with the horror refugeestory DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM/ THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER which for the first time appeared on the 18th of January 2017 in HetWerk66A, literary scribbling book of Meurs A.M. and that was causing a shock here and there. On the 18th of February 2017  by supplementary sheets an English traduction was added: THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER.
THIS SPECIAL is the third edition of the combined Dutch English publication especially to support the refugees between procedures of WE ARE HERE (www. wijzijnhier.org) who got nothing from city or state nor they can  return to their land of origin.
Like in the original edition I combine my story with the heartrending statements of the refugee from Sudan, Hashim, because I never saw the situation of a refugee in Holland and Europe described  more moving. By Hashim I read, after he ended his life, how he, before it became that far, first was killed intellectually ‘of some of my harsh experiences and suffering’. This, and the way he describes this, cut me to the marrow. I can’t add anything to that.
What I as a writer can do is imagine what can happen when de haters of strangers make one step ahead.
This became, inspired by the story of Jaroslaw Hasek, titled The Amsterdam human trafficker, mine THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER. Meurs A.M.

1
Theorie was a young yet mature man of around 35 who never really knew for certain how he had gotten his name. Was it supposed to be like ‘Theorie’ as opposed to ‘practice’? Did his mother call him this as a ‘pay-back’ against his father who had abandoned him before his birth? Did she do this to revenge his father – to which he taken a distinctive resemblance? What Theorie himself always said was “Theorie precedes practice and then it is Theorie which returns back from that practice.” Yes, yes of course that must be so, people would say ironically. Or was the origin of the name a combination of his grandfathers from his father’s side with his grandmothers name on his mother’s side? Theo and Rie. In anycase his mother found this a bit comical – but she also disappeared from his life before he could actually ask her more about it.
Whatever the origin of the name was, Theorie was not satisfied with his life thus far. He did not have the smarts for anything scientific nor to become rich. He could not write nor did he possess any artistic abilities so he thought to himself – I will go into politics as a right-wing populist! And what was the political catch phrase that everyone was talking about – the mass immigration of refugees. Yes! And Islam, and nationalism, and being against Europe…Yes!
Obviously there was already lots of activity on this front, but Theorie thought he could at least add a somewhat intellectual flavor to it all. He did often over-estimate his own abilities. He thought he was being original when he said it was not enough to just speak against the immigration wave, that we have to tighten and even close the borders, that we should send them back. He wanted to actually show in action that he could in fact get refugees to return to their home countries and that less of them would come into the country. This last part, about less coming into the country he thought was rather cunning of himself; the refugee stream should not be cut off completely because it was in fact their existence in the country which had and would continue to create support for his populist right-wing political cause. As Theorie you also should be practical. And that is why he gave his party the name ‘The Party for Theory & Practice’ or PTP.
It was at this time that Theorie found the quotation. Not that he was the kind that would frequent book-stores, but he would sometimes rummage through the on-sale books which were set out on tables outside. For 1 or 2 Euro you could hardly go wrong. The title caught his attention immediately; ‘The People-Trafficker of Amsterdam’. It was of course ‘the Amsterdam’ but also ‘the People-Trafficker’. People-smuggling, trafficking in women, all of these are topics of the day. He did not know the author of the book and only later recognized that he was the same author as <The Good Soldier Svejk>. He knew this book but was not overly impressed by it. This Soldier Svejk appeared to him a bit of a fool, a loser. This book seemed also to disappoint him; they were very short stories and the story entitled ‘The People-Trafficker of Amsterdam’ was actually only 3 pages long. And that turned out to be only about the impact of trashy sentimental novels on the lives of some people. So that did nothing for him.

But then he read this:

<In an isolated back street of Amsterdam, near the harbor, where almost a hundred aliens disappear every year, there is a small café that also rents rooms. In the drinks that are given to the people who overnight here they add sedatives and then…..the bed and guest are dropped through a trapdoor to the basement. A knock on the head, a chilling muffled cry …. Beside the café there is a butcher’s shop. Their meat is so cheap the low prices ensure the store is always full of customers. The meat has a strange taste – there is indeed human flesh cut! Do you want to know how that works? In the basement, the ‘guests’ are beaten to pieces with a blow from an ax, slaughtered, cut up and then at night the meat is transported to the butcher shop.>

Theorie forgot about his cute intellectual touch that he wanted to add to the refugee question, he now knew exactly what he had to do!

But not long after all of this, he also realized that someone with his reputation could not possibly do this by himself. He would need to set up his very own needed Asylum Center, an AC but a very specific type of AC , a Private Asylum Center, a PAC. We should all do what we are good at, add value in his or her own particular way. And one with a butchers shop nearby! He placed an advertisement.
An ad looking for the director or a PAC ….beside an Islamlic or Halal butchers shop?
No that would not do. Because Theorie was convinced that someone who applies for a ‘pro-refugee’ position does not get to the opposite, especially not to the extreme opposite, the other extreme.
But one could expect it the other way around and you could never obviously place an ad for the murdering of refugees. Not yet anyway. Some people will just have to have some patience!
Theorie placed and ad for a ‘personal-assistant’. An ‘assistant for him, Theorie, with his anti-refugee, zenophobic anti-foreigner, anti-Moslem, and anti-Europe reputation. Anyone answering the ad would have to be interviewed to be clear that in fact the opposite would be expected of him as appeared in the ad. At this point one would have to see how the respondents would respond.
But one had to think this through. If this person, after some thought, still said yes but then later succumbed to his ‘pro-refugee’ sentiments, especially when it came to actually physically eliminating them, the person would not be able to turn back. Theorie had to think this through.
So he placed the ad for a ‘personal assistant’. About dozen people responded and it seemed that most had drawn the conclusion that he needed a bodyguard and accordingly these types answered the ad.
A totally different type, an old hippie with a pony-tail but not so old, around 45 or so, aroused his interest. Theorie asked him “Do you know my company goals? OK fine. But are you willing to provide some special in-put, are you willing to make some personal sacrifices for the job?
You will have to do exactly the opposite of what the advertisement actually says!
You have to go up at the station and pick up asylum-seekers and bid them welcome, you have to register them and even coddle them if necessary and set up a reception center. Are you able to do that?
I have to know that first before I explain myself. If you do not immediately say no, then I want you to sleep on it for a night and come back tomorrow, we’ll talk further about it. At least if you agree to my proposal without asking questions and without knowing exactly what it entails or why, then we can proceed further.”
The next day without asking any questions, the applicant, named Rein said yes.
Well, “said Theorie, “our goal is to get rid of asylum seekers. I can tell you that now is really what you wanted and what is the reason you came here, and we can reach that goal.
The question is really, what are you willing to do to achieve this? You have indicated that you are willing to go totally against the values which you had at first indicated were your own and can pretend publicly to be a ‘friend of asylum-seekers’. But the real question is: what are you ultimately willing to do about getting rid of asylum seekers? How far dare you go?
I’m not saying you should have to, but I need to know if, for example you might commit in bourgeois jargon ‘a crime’, even if it included a murder, would you do this to get rid of asylum seekers?
At this point the applicant ‘personal assistant’ wanted a couple of days to think it over.
After those few days he came back and said: “It is not easy. I’m not used to do things against my character, against my conscience. It is very hard for me to be pro asylum-seeker, to be kind to them, to ‘coddle’ them. But it would just as difficult for me to murder them. I am against asylum seekers, but I’m not a murderer.
But I believe that it will still succeed me, right by this combination of the two that the contradiction between the two raises. I must first act very much against my nature and act warm and welcoming and coddle them – and because I will find this so revolting and frustrating it will generate enough aggression in me, that I could probably be able to actually murder them. So yes, I will do it!
Theorie patted him on his shoulder and hugged him. “I knew I could count on you. I know when I look at people what kind of dwells inside.

2
In the following days they walked around a lot in the dark – they could not be seen together. Officially, they each represented a totally different- each one hostile to each other -side of the asylum issue. Usually it was Theorie that did the talking and it seemed as if he had not been able to really discuss his inner most thoughts before with anyone. It seemed that he Rein regarded as his great sounding board, perhaps because they were so different. Rein looked around 40-ish, not that old, perhaps 45, but looked like an old hippie, with pony-tail. Theorie looked around mid-thirties and was dressed in a suit and looked the’ ideal son-in’.
On their walks Theorie usually wore a hat. He was too restless to sit down anywhere and they often walked along the canals. Properties that had accessibility to water were of peculiar interest.

They stood in front of an old butchers shop – Theorie knew it was nearly bankrupt.
We can take it over you know – and probably right away. There is another bank over there, but those banks have drastically cut back, they were bailed out once but that will not happen a second time, they face a huge loss of image. So that building will most likely also soon be empty.
Apart from exploring the places where everything which was being planned would take place, Theorie, described his idea how they would explain-away the disappearance of their allotted refugees, and how they would explain their much larger number of people compared to other ordinary ACs. And finally, he wanted to show how he wanted to maintain his supply of refugees.
“Look,” said Theorie, “we therefore provide a thru flow of people without obviously explaining the reason why. At least not at first, perhaps later when other more countries come to realize that it really cannot be otherwise. How then do we explain how we are arriving at such a high rate of thru traffic.
There are a number of possibilities to explain the discrepancies – people disappeared on their way to the asylum centrum in Ter Apel because they went under-ground, others were distracted by the temptations of the big city, who think they can find their way outside of any asylum-centres.
There are also in those in Ter Apel , individuals whom are actually extradited or whose refugee status is rejected. These are just a few, but where possible we should take advantage of that and act as if we were responsible. We can play the same game as the Dutch government – play dumb and pretend we do not know that those people be immediately arrested on arrival, decapitated or at least locked up.
We bring a group of people to Schiphol, they wave to the press there, but somehow they never actually arrive at the gate. Via a short-cut we get them slightly disguised return somehow via a back-door back to Amsterdam, draw their plan, or log on to ‘We Are Here’ and the circuit begins again.
‘We Are Here’ is a group of about 200 according to the government of failed asylum seekers who cannot return. That is our first target. Another group gets on the plane…. but then returns with the next plane back to the Netherlands. We have already agreed to that with some corrupt authorities on the other end and with ‘new documentation’ they would just look like ‘fresh’ or new asylum-seekers. That way we can keep the stream of refugees flowing.
Of course there will also be those with a little pocket money who really will attempt to return to their country of origin, in the knowledge that they really have no chance in the Netherlands and hoping still to escape the authorities in their own country.
Some think that with a couple of hundred euro they can start some kind of small business. Hope is a strange thing and does funny things to people. And hope will return even if it has to take some detours.
If indeed it does not succeed in their land of origin, they then suddenly hope that it will all succeed the next time and they stand with luck again at our doorstep and subscribe to our “procedures”, not at understanding what that actually entails. But people are stubborn, especially in their hope.
People who end up using a smuggler will inevitably keep coming back to Europe.”
Theorie said after they had dodged an oncoming group of noisy young Moroccans. “It really is a hopeless case and ends up costing a fortune. It would be cheaper and more effective than to have just leave a hole in a Greek fence and then start some Balkan fires – we do have local contacts for that. Increasingly far-right parties in fact see that a full closure is counterproductive to their supporters. People would think that things have settled down, the refugee flow has stopped and people could fall back asleep again and the traditional political parties could continue with their traditional inertia. So with a breach in a fence where a few thousand refugees break through the blame game can begin again and voila -everybody focused again.”
Before they departed Theorie put a copy of the book “The Amsterdam trafficker” in Rein’s hand. “Here,” he said, “do not waste time and only read the lead story from the title then you will understand exactly what I’m getting at. Look after the book well. It could give some others the idea. I will look after the real-estate we need. Think carefully about the secret connection between PAC and the butcher. Hire some staff for the PAC, and ensure that there is one person you can trust and which ensures the supply of PAC to butchery. The rest of the staff – let this person hire them – should know nothing. Hire a butcher which you can rely on blindly because he is on our side but preferably also because you know something about him. Let him hire his own staff at the butchery. ‘Great, that should about do it!’ ‘he heard himself say and could not avoid the cliché of our times – “Have a nice day” he said. But otherwise everything went fine.
He gave Rein a warm handshake – he had found himself a confident and side-kick. (to be continued)

(Please give permanent support to the refugees who got nothing from city or state on the (new) bank account
NL17 TRIO 0379 7145 74 of AMJ Meurs (subscriptions to the old numbers will be send forward)
and read the refugee horror story THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER!
The refugees live in an open traffic garage and can’t go back to their country mainly because the reason of their flight (war, terrorisme, dictatorship, no future) still exist. Your financial support goes by way of supporters as doctor
Co Van Melle and Chiara Reneman directly to the refs or by way of Stichting Family on a Mission.)


The Amsterdam Human Smuggler (Part 2, Ch. 3 – 5) by Meurs A.M.

(Part 1, ch. 1-2)

Special Story for and about refugees

This is from a SPECIAL with the horror refugeestory DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM/ THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER which for the first time appeared on the 18th of January 2017 in HetWerk66A, literary scribbling book of Meurs A.M. and that was causing a shock here and there. On the 18th of February 2017  by supplementary sheets an English traduction was added: THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER.
THIS SPECIAL is the third edition of the combined Dutch English publication especially to support the refugees between procedures of WE ARE HERE (www. wijzijnhier.org) who got nothing from city or state nor they can  return to their land of origin.
Like in the original edition I combine my story with the heartrending statements of the refugee from Sudan, Hashim, because I never saw the situation of a refugee in Holland and Europe described  more moving. By Hashim I read, after he ended his life, how he, before it became that far, first was killed intellectually ‘of some of my harsh experiences and suffering’. This, and the way he describes this, cut me to the marrow. I can’t add anything to that.
What I as a writer can do is imagine what can happen when de haters of strangers make one step ahead.
This became, inspired by the story of Jaroslaw Hasek, titled The Amsterdam human trafficker, mine THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER. Meurs A.M.


3
Theorie had been proven right. The butcher’s shop did indeed want to be acquired and the reorganized bank was only too happy for a deal now that there was interest in the building. There were now built in 400 roomettes, a common kitchen, washrooms with showers and a recreation room.
They walked around the buildings. Rein told him that there was an underground connection between PAC and the butcher shop which also had two new cold rooms and in between a slaughter room.
Only the head butcher is allowed in there and will be processing other than products from the PAC as bushmeat, which will be mainly monkey meat, and occasionally a Highlander or a buffalo or other wild meat from other Dutch sources.
“Agreed,” said Theorie, “there should be quite a throughput from the PAC, at least 10 per week. Should not be any more than this – but the pace should be kept constant. The meat must indeed be handled personally by the butcher. When others encounter it must already be unrecognizable, no longer be traced back to a human being.
In order to distract and mislead the introduction of the bush-meat range is quite good. Furthermore, sheep, goats, cows, chickens, would add to the assortment. Meanwhile, all those who leave the PAC, for several days or permanently, does not matter, will exit through the butchers. Sometimes they are taken away officially during the daytime but we’ll take them back at night drugged.
Oh yes we also have vegetarian meat. If we get complaints that it tastes too much to just flesh, we refer to the label that says “Made and processed in an environment with carnivorous plants.” Let’s all just agree to that. I’ll give you a completely free hand in both the renovation and in managing the PAC and butchery. I trust you.”
They had in the meantime walked on a bit and ended up in front of a building full of slogans and banners.
“Oh yes,” said Theorie again, “we start by offering to provide shelter. Considering the very questionable way Amsterdam is dealing with ‘non-documented’ and rejected asylum-seekers, it would actually make us look very good. Often we are dealing with people with absolutely no identity papers or documentation of any kind, are unregistered and at most have only very superficial identification. When these people ‘disappear’ no one will raise a finger. We would have to take account of the various groups within We Are Here, WAH. While not a very tight group in itself, their various components [ like Swahili, French speakers, Somalis etc etc] are.
“Leave that to me” said Rein. “As soon as we provide the people from ‘We Are Here’ shelter it will create a lot of PR for us. Many AC will want to send us their difficult cases. Well that would be great for us answered Theorie, as long as they pay. The various municipalities will also want to send people from the BedBathBread. Which is fine …as long as they pay! We are a private organization and we are not only solving the problems for the Secretary of State, but also assisting the municipality of Amsterdam in dealing with their huge problem, which the mayor has only made worse with his stubborn stickling to vague legalities. We will fix it for them – as long as they pay. We take WAH at once completely and if the municipality does not quickly pay us, they will face the risk that we would put them all back on the street at once, transporting them all directly to City Hall.”
Theorie had another point. He had seen on TV people recycling all sorts of things on Lesbos – life jackets and other things washed up on the beach. He asked Rein: “What do we do with refugee remains, their belongings, but also their actual body substances which could not be processed as food?
I read that during World War II the Germans not only extracted gold from teeth, but also made expensive wigs from hair that has been cut off for the dead, and that they were able to make soap from body fat. Can we do something like that?”
Rein hastened to say that in this age of knowledge of DNA it would pose a huge risk to even reuse something of a refugee. Everything, absolutely everything, was burned in the furnace of the slaughterhouse together with the human remains that could not be processed into food, or together with meat which has been declared unfit due to illness for consumption. But first it was processed into unrecognizable meat through a separate ‘route so that no risk was taken on the way to the oven. Processing was not possible it was burned as co-firing using henchmen in the crematorium along with mutilated bodies as a result of accidents or transplants.
Theorie nodded and admitted that he had no problem with a corpse or cadavers or even unprocessed meat but could not stand something in between. Rein said, “I understand, but a butcher fortunately has not problem with that.” Theorie steered his imagination into a different direction, and said small-mindedly, “Let’s talk about something else. Remember when you said you would have to make a sacrifice to me, namely at first to be nice to asylum seekers, and then you had put conscience aside again in order to murder them and take them to the slaughter. I did not want to blackmail you by telling what a sacrifice I had made, but I can tell you now. I’ve devised a system PAC linked to an abattoir, a slaughterhouse to slaughter refugees and then eat them. I can tell you now that I do not eat meat and that I’m against eating meat. Can you imagine what such a slaughterhouse means for me as a vegetarian? What a sacrifice I myself had to make? You understand that I did not come to look at the production, nor did I want to hear about all the dirty details about body parts.”
They then departed and went their different ways – Theorie did not go again that evening to the PAC and the butchers.

4
Barely two months after their first meeting their PAC , the Private Asylum Center was completely full. It was the only reception center in the Netherlands that was full. Indeed the problem for ‘We Are Here’ literally had disappeared. All Dutch cities watched in wonder and some envy. Other AC’s focused opportunistically on the ‘easy’ Syrians. They sent the more difficult cases -mostly from North and Central African countries – whom the Immigration and Naturalisation Service (INS) did not accept as having enough believable documentation about them and thus could not be granted further asylum to the PAC. They provided them with the requested backpack with some pocket money that state and municipal authorities had between them provided. Suddenly this all became possible, where in the past it would have been unthinkable!
The PAC was so full and the desired results had been achieved – the halal meat market was the only one of its kind and extremely popular.
The elections were approaching, and Rein could see that Theorie was more than well aware of this. The business was good but in what way did this influence the chances for his party in the elections? How would he be able to cash in with votes all the good work he had done for the refugees but making them in fact to disappear? Because their disappearence had now become a reality. But the old problem remained, because he was very limited in what could he openly reveal.
Rein had convinced him to go quietly on with the demonstrative forced evictions at the airport, he himself went through with the demonstrative ‘voluntary return’, also at Schiphol.
Maybe they could organize a press event wherin Theorie would ostentatiously declare that “voluntary return” was actually the ideal return for his Party for Theory and Practice, and this is where his party had achieved the most success. Maybe he could switch completely over to ‘voluntary returns’. Theorie could possibly even at some time come out as the very man behind the successful PAC, the asylum seekers’ center with the largest percentage of voluntary returns.
But Rein convinced him that his influence would be infinitely greater if he could find out before the election to try and achieve a merger with all the other anti-immigration parties. The PVV (PFF, Party For Freedom) voters potential had to be drawn to the new party which Theorie as the initiator would have a firm finger in the pie. That appeared to be something which Theorie found both intriguing and possible.

5
The day which had been chosen for the merger of all the of the anti-immigration parties a meeting had been arranged at Carré which was about three-quarters full. Temporary security gates had been set up along with identity checks, and it was all for an invited audience only. The official boards of the parties sat in the front row. Someone muttered, “There’s 500-year clink in a row.” And this comment garnered laughter and some furtive protest in the immediate vicinity. “And Geert is not even there,” some added. Geert would indeed not be on the stage yet – he would sit down somewhere with his guards in a room but would speak later they whispered.
The speakers all seemed to be saying the same thing but different ways but in the end were exactly the same:
“That’s why the PFF is the only party that … ‘
“Therefore VNL is the only party that … ‘
“Therefore, the FFD is the only party that … ‘
“Therefore, the PTP is the only party that … ‘
Each participating party had the pretension to take the lead in the new merged organization. There was still a lot of committee work needed if one wanted to obtain a unified single program and candidates list going into the elections.
When the boards of all the parties had assembled together on stage for the closing ceremony, the unexpected happened. On stage, there appeared suddenly out of doorways, side-wings, ‘exits’ which had been previously closed, from the sky-lights above along cables and ropes, from stage-right and stage- left, from back-stage, and on roller skates, hundreds, it was said later thousands of refugees with banners and signs entirely surrounding the stage and the audience in the hall.
It was immediately assumed that they had all somehow snuck in through an underground hallway to the basement of Carré, which connects to the fallout shelter underneath Weesperplein Metro Station.
And they sang:
We are here and we will fight
cause shelter and freedom
is everybody’s right!
Theorie was ever only afraid of one thing. He had secretly read one page beyond the story <The people-trafficker Amsterdam>. And since then he was most afraid to be ever extradited to the Tsjoewaziërs. On that page was namely described how Hašek, the future author of “Svejk” was given an introduction to the city of Bugulma in distant Russia, where he would be commander if the city would be conquered, something which was far from certain ever to happen.
His guidance promised even though no good, because they were described by as Hašek follows:
<Down at the entrance stood my guard. Twelve strong guys, Tsjoewaziërs who knew very little Russian, so it was not entirely clear whether they were conscripts or volunteers. To judge by their righteous and terrible appearance, they were volunteers, and ready for anything.>
The combination of their righteous and terrible appearance and the fact that they were volunteers and willing to do anything was the cause of many nightmares that Theorie since suffering. The Tsjoewaziërs appeared constantly in his dreams as revenge angels of all asylum seekers he had murdered. He had told this to Rein in one of his weaker moments. The result was that today, 12 of the largest black men, who Theorie thought were already eaten, with wild wigs and bats in their hands approached Theorie in a war dance and sang:
<Tsjoetsjoetsjoe….wawawa…zizizi…>
Theorie collapsed from fright and died on the spot and thus escaped a certain life sentence for ordering the murder of hundreds of asylum seekers. The leaders of the other parties spent their next years trying to prove their innocence and trying to prove that while they did want to ‘get rid’ of refugees, they had never known or approved of this deadly method.
The voters of the anti-immigrant coalition blamed their leaders for their present situation – people everywhere were laughing at them.
<Tsjoetsjoetsjoe….wawawa…zizizi…>
The supporters were ashamed of their leaders and despised them. They blamed themselves that they had believed in such sordid people and lost interest.
This was the end of <The smuggler from Amsterdam> or <The modern man-eater> or <Mysterious halal slaughterhouse>. (to be continued)


(Please give permanent support to the refugees who got nothing from city or state on the (new) bank account
NL17 TRIO 0379 7145 74 of AMJ Meurs (subscriptions to the old numbers will be send forward)
and read the refugee horror story THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER!
The refugees live in an open traffic garage and can’t go back to their country mainly because the reason of their flight (war, terrorisme, dictatorship, no future) still exist. Your financial support goes by way of supporters as doctor
Co Van Melle and Chiara Reneman directly to the refs or by way of Stichting Family on a Mission.

Over het ontstaan van De Mensensmokkelaar van Amsterdam

Over het horrorvluchtelingenverhaal DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM, dat voor het eerst verscheen op 18 januari 2017 in het HetWerk66A, literair kladschrift van Meurs A.M., en dat hier en daar een schok veroorzaakte. Op 18 februari 2017 werd door middel van inlegvellen een Engelse vertaling, THE AMSTERDAM HUMAN SMUGGLER, toegevoegd. Begin 2018 verscheen een special, een gecombineerde Nederlandse en Engelse uitgave, speciaal ter ondersteuning van de vluchtelingen tussen procedures van www.wijzijnhier.org die niets krijgen van staat of stad en evenmin terugkunnen naar hun land van herkomst. Zij spelen een hoofdrol in dit verhaal dat zeker ook is geschreven ter morele ondersteuning.
Als schrijver heb ik me ingebeeld wat er kan gebeuren als de vreemdelingenhaters onder ons nog 1 stap verder gaan.
Dat werd, geïnspireerd door het verhaal van Jaroslav Hasek, getiteld De Mensenhandelaar van Amsterdam, mijn DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM.
Zowel het Nederlandse origineel als de Engelse vertaling verschijnen de komende tijd opnieuw in afleveringen op Facebook en twitter. En tja, al begin januari 2017 was het bedoeld als waarschuwing. En dat is het nog steeds. Het verhaal speelt ook een belangrijke rol in de financiële ondersteuning van deze vluchtelingen. Donateurs kunnen, als zij hun adres vermelden, het thuisgestuurd krijgen. Vluchtelingen op straat vragen om een donatie en bieden als tegenprestatie het magazine aan.

Net als in de oorspronkelijke uitgave combineer ik mijn verhaal met de hartverscheurende statements van de vluchteling uit Soedan, Hashim, omdat ik de situatie van een vluchteling in Europa en in Nederland nooit aangrijpender zag beschreven. Bij Hashim las ik, nadat deze in 2016 een eind aan zijn leven had gemaakt, hoe hij, voor het zover was,  eerst langzaam intellectueel dood was gemaakt ‘als gevolg van zijn wrede ervaringen en lijden’. Dit, en de manier waarop hij dat beschrijft, ging bij  mij door merg en been. Ik kan daar niks aan toevoegen. Ik schreef mijn DE MENSENSMOKKELAAR VAN AMSTERDAM.
Meurs A.M.