{"id":1000,"date":"2020-09-10T19:58:58","date_gmt":"2020-09-10T19:58:58","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=1000"},"modified":"2022-09-26T09:59:37","modified_gmt":"2022-09-26T09:59:37","slug":"als-het-maar-weer-eens-zomer-wordt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=1000","title":{"rendered":"Als het maar weer eens zomer wordt…(uit Aan de Lange Weg)"},"content":{"rendered":"\n


Nieuwe Facebook-pagina’s als
<\/a>Veldhoven zoals het was<\/a> , Meerveldhoven zoals het was , <\/a>Zeelst zoals het was<\/a> en Oerle zoals het was<\/a> zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen)
Hoe boek te bestellen zie onderaan.

Sc\u00e8ne De Voetbalpool <\/strong>(uit Als het maar weer eens zomer wordt)

<Maar het gesprek van de dag is de voetbalpool. Opeens kun je in \u00e9\u00e9n dag stinkend rijk worden. En je hoeft geen verstand van voetballen te hebben, al moet je wel een beetje je gezond verstand gebruiken. Ergens verderop aan de Lange Weg is een man die zegt dat het een kwestie is van kansberekening, alles kan in min- en pluscijfers uitgedrukt worden. Hij begon op een velletje papier: de resul\u00adtaten tot nu toe, de uitslag de vorige keer tegen dezelfde club, een uit- of thuiswedstrijd, het weer in verband gebracht met het type spelers van een bepaalde club, doet de voornaamste aanvaller mee? Allemaal min- of pluspunten. De vellen papier lagen eerst nog op tafel, toen op de vloer, en dan moesten de schuifdeuren open en werd de voorkamer vol gelegd en moesten de kinderen stil zijn op zondagmiddag en uit de buurt blijven om niet op de papieren te trappen. En hij heeft wel eens wat gewonnen maar tot nu toe geen echt grote prijzen. Maar dat is een kwestie van tijd, want hoe langer het duurt hoe meer gegevens hij natuurlijk krijgt en op een gegeven moment kan het niet meer missen.>

<\/p>\n\n\n\n

\"\"
De afgebroken huizen…. uiterst links met 2 schoorstenen het huis van de ongetrouwde broers en zuster, Richard, Eduard en Emma Verhoef. Later woonde daar de familie Hospel (met veel dochters)<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

(<Aan de Lange Weg> is een roman met romanpersonages. Speciaal in het hoofdstuk <Als het maar weer eens zomer wordt> heeft het romanpersonage Jantje heel veel meegekregen van het romanpersonage Wouter van de Stal en de buurjongen die voor deze model stond.)<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Als het maar weer eens zomer wordt…<\/strong><\/p>\n\n\n\n

In het huis aan de andere kant van de schoenmaker met het houten been ligt tante Erna van wie Anneke Weels zegt: \u201cEn ze had nog wel van die flinke armen!\u201d Ze ligt daar dood te gaan, te verschrompelen aan kanker. <\/p>\n\n\n\n

\u201cAan K,\u201d zeggen de Vrouwen van de Eerste Huizen, want\nze durven de gevreesde ziekte niet uit te spreken. En tegen beter weten in\ntroosten ze tante Erna die vorig jaar nog zulke mollige armen had en nu ligt\ndood te gaan: \u201cAls het maar weer eens zomer wordt\u2026\u201d  Tante Erna doet haar best te glimlachen, want\nhet is al lente en de zomer zal ze waarschijnlijk niet halen, en hoe moeten\nhaar broers het stellen zonder haar? Want ze zijn heel hun leven met hun drie\u00ebn\nsamen gebleven. <\/p>\n\n\n\n

Soms lukt het haar om ondanks de pijn even in slaap te\nvallen en wordt ze toch glimlachend wakker en denkt: ik heb verkering want ik\nheb bij Nandje op schoot gezeten. En ze denkt eraan wat een grappig mannetje\nhet is, hun huisvriend, zo klein, zo parmantig met dat pak en dat vest. Ze ziet\nhoe zij een hoofd boven hem uitsteekt op hun trouwfoto en ze hoort haar vader\nzeggen: \u201cWat moet je met zo`n klein mannetje, je zult alles in huis en in de\nhof zelf moeten doen!\u201d Hoe lang is haar vader al dood? Dood, en ze zucht.<\/p>\n\n\n\n

E\u00e9n keer in haar bijna zestigjarige leven heeft ze bij\neen man op schoot gezeten. Het was toen ze stond te huilen omdat ze dood zou\ngaan en haar broers alleen zouden achterblijven. Nandje had gevraagd wat er\nscheelde en toen had ze er uitge\u00adflapt dat ze kanker had, en zo wist hij het\nnog eerder dan haar broers. Hij had haar op schoot getrokken om haar te\ntroosten en had eens over haar haar gestreeld en het hielp, ze was er helemaal\nwarm van geworden, want zo`n gebaar had ze nooit eerder meegemaakt. Maar ze\nvroeg zich af of ze het wel had mogen doen, op zijn schoot gaan zitten, want nu\nging hij haar extra missen. En toen was de jongen opeens binnengekomen en die\nzag ze sindsdien weinig.<\/p>\n\n\n\n

Jantje kwam altijd zomaar binnenlopen, dat mocht, hij\nwas er kind aan huis, hij hielp oom Robert bij de konijnen en de geiten, vooral\nbij de konijnen. Er staan zo`n vierentwintig hokken in de konijnenstal, drie\nboven elkaar. Dat is hoog genoeg, oom Robert is niet zo groot. Het onderste\nstaat niet helemaal op de grond, dat mag namelijk niet. De bodem van de hokken\nloopt naar achter een beetje schuin af en steekt over, anders loopt de zeik in\nde lager gelegen hokken. Een ko\u00adnijnenhok mag nooit nat zijn, konijnen mogen\nook nooit nat voer krijgen. Anders gaan ze dood. Ze kunnen ook dood gaan door\nallerlei ziektes of als er een watergang onder de hokken zit. Een watergang is\neen onderaardse gang waarin het grond\u00adwater zijn weg zoekt. Je kunt je die zo\ngroot en gevaarlijk voorstellen als je wilt. Er hangen in de stal\nkonijnenvellen te drogen en er hangt een stuk vet aan een touwtje, dat is om de\nmessen in te vetten. Soms hangt er ook een gestroopt konijn – \u201chet vel over de\noren getrokken\u201d – het vel zit er nog aan vast en hangt eronder, vanbinnen wit\nmet rode en blauwe adertjes. Het vlees moet eerst versterven. Jantje voelt zich\nook zo`n konijn als h\u00edj zich zit te versterven, wanneer hij zaterdags in de\nvastentijd nog een extra uur wacht voor hij zijn snoeptrommel\u00adtje opent. Het is\nfijn in de konijnenstal, zomers koel en \u2018s winters niet te koud, het ruikt er\nlekker, als je ervan houdt. In de geitenstal ook wel, maar daar hebben meer\nmensen moeite mee. Konijn is lekker, alleen wel veel gedoe, veel botjes.<\/p>\n\n\n\n

Op zondagmorgen is het gezellig in het voorkamertje\nvan tante Erna. Op de schouw staat aan de ene kant een wit borst\u00adbeeldje van\nMozart en aan de andere kant een van Beethoven. Jantje heeft nooit muziek in\ndit huis gehoord. Zondagsmorgens zit het kamertje vol, aan elke kant van de\ntafel zit een kaarter, oom Robert, oom Lex, Nandje en de Heeskop, de jager. In\neen stoel tussen schouw en raam zit Driekje, de zus van de Heeskop. Tante Erna\nloopt heen en weer met koffie, thee en geitenmelk. Je kunt maar moeilijk achter\nde kaarters langs om bij de krantenbak bij het raam te komen waar alleen gratis\nkranten in liggen, zoals de Sint Jansklokken, het parochieblad. Er hangt sigarenrook.\nNandje rookt een sigaar, oom Lex ook maar minder snel achter elkaar, oom Robert\npruimt, net als de Heeskop. Straks gaan ze wandelen in het Broekland, in ieder\ngeval Jantje, oom Robert en de Heeskop. Onderweg halen ze Piet de klompenmaker\nop en Jantje krijgt dan bij Jamin door het omhooggeschoven raam een ijsco van\neen dubbeltje. Maar eigenlijk moest deze rokerige rustige warmte, waarin je\nslape\u00adrig en gelukkig wordt, eeuwig blijven duren.<\/p>\n\n\n\n

Vooral Nandje praat veel. Over de oorlog die voorbij\nis en over een nieuwe aan het Suezkanaal. Maar het gesprek van de dag is de\nvoetbalpool. Opeens kun je in \u00e9\u00e9n dag stinkend rijk worden. En je hoeft geen\nverstand van voetballen te hebben, al moet je wel een beetje je gezond verstand\ngebruiken. Ergens verderop aan de Lange Weg is een man die zegt dat het een\nkwestie is van kansberekening, alles kan in min- en pluscijfers uitgedrukt\nworden. Hij begon op een velletje papier: de resul\u00adtaten tot nu toe, de uitslag\nde vorige keer tegen dezelfde club, een uit- of thuiswedstrijd, het weer in\nverband gebracht met het type spelers van een bepaalde club, doet de voornaamste\naanvaller mee? Allemaal min- of pluspunten. De vellen papier lagen eerst nog op\ntafel, toen op de vloer, en dan moesten de schuifdeuren open en werd de\nvoorkamer vol gelegd en moesten de kinderen stil zijn op zondagmiddag en uit de\nbuurt blijven om niet op de papieren te trappen. En hij heeft wel eens wat gewonnen\nmaar tot nu toe geen echt grote prijzen. Maar dat is een kwestie van tijd, want\nhoe langer het duurt hoe meer gegevens hij natuurlijk krijgt en op een gegeven\nmoment kan het niet meer missen.<\/p>\n\n\n\n

Jantje zag tante Erna bij Nandje op schoot zitten, hij\nschrok geweldig en draaide meteen om. Hij had zijn eigen moeder nog nooit bij\nzijn vader op schoot gezien. En aan tante Erna had hij nog nooit gedacht in\nverhouding tot een man, zoals hij nog nooit aan oom Lex en oom Robert gedacht\nhad in relatie tot een vrouw. Zij ook al! dacht hij en haatte het leven en vond\nde mensen vies, want was het niet erg genoeg dat hij bij zijn vriendje Wouter\nhet geflikflooi op de divan van de oudere zussen met hun vrijer moest aanzien? Een\npaar hadden er al moeten trouwen!<\/p>\n\n\n\n

Hij holde weg, dacht aan Sodom en Gomorra, holde door\ntot thuis, dacht: niet omkijken, anders verander ik in een zoutpilaar, en\nverborg zich in het hooi boven de schuur en dacht niet aan de ratten. Hij zat\nte snikken, want hij bedacht wat de werkelijkheid kon zijn, weg was de onschuld\nvan dat huis. Hij zag Nandje opeens met heel andere ogen, en ook de gezellige\nzondagmorgens, wanneer behalve Nandje ook de Heeskop en zijn zuster Driekje er\nwaren, ook al een ongetrouwde broer en zus die samenwoonden! En die het waarschijnlijk\nook wel met elkaar deden, zoals oom Robert en oom Lex en tante Erna het ook wel\nmet elkaar zouden doen, en die twee families ook weer met elkaar. Misschien\nwaren die gezellige zondagmor\u00adgens wel het vervolg op de nacht ervoor,\nmisschien waren ze daar allemaal al vanaf de vorige avond! Hij nam zich voor\ndaar nooit meer een voet binnen te zetten, maar begon harder te huilen toen hij\neraan dacht hoe hij zou moeten leven zonder oom Robert en de konijnen.<\/p>\n\n\n\n

Na een week kwam oom Robert kijken wat er met hem was,\nof hij ziek was geweest, en Jantje ging weer met hem mee. Eerst dacht hij:\nmisschien staat oom Robert er wel helemaal buiten, weet hij van niks. En toen:\nmisschien heb ik me wel helemaal vergist. Maar hij kwam toch maar heel weinig\nop het opkamertje van tante Erna, want het bleef een feit dat ze op schoot bij\nNandje had gezeten, maar hij zei: \u201cZe wordt zo mager, en dat kan ik niet\naanzien.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Oom Robert loopt langs de Lange Weg, voorovergebogen als\naltijd. Dubbeltjes zoekend, zeggen de mensen. Maar hij is er niet met zijn\ngedachten bij. Normaal ziet hij alles wat er langs de weg ligt, inderdaad elk\ndubbeltje en elk sigaretten\u00adpakje. In de kartonnen doosjes, zoals van Cross<\/em> of Miss Blan\u00adche<\/em> of Chief Whip<\/em>,\nblijft vaak een sigaret achter. Maar nu is hij al verschillende doosjes\nvoorbijgelopen die hij niet gezien heeft.<\/p>\n\n\n\n

Hij komt in zijn konijnenstal waar het ook niet goed\ngaat, er zijn al enkele konijnen doodgegaan. Het derde konijn durfde hij niet\nmeer op te eten, bang voor een ziekte. Eerst heeft hij op de gebruikelijke\ndingen gelet: vocht en tocht in de stal, nat hooi, nat voer. Toen aan een\nvloek, lag zijn zuster daar vooraan in huis ook niet dood te gaan? Toen zocht\nhij het bij zichzelf, hij was er met zijn gedachten niet bij sinds hij steeds\naan Erna moest denken die daar in het opkamertje lag. En de melk van de geiten\nwerd ook al veel eerder zuur.<\/p>\n\n\n\n

Er is meer eigenaardigs aan de hand. Als je tot voor\nkort achter de huizen aan de Lange Weg kwam en naar het zuiden keek, zag je net\nover de Gender een populierenbos met heel hoge bomen. Dat bos begon in het\nwesten achter het Patersgat en liep in het oosten tot aan de Leef dat in de\nwinter de schaatsbaan is.<\/p>\n\n\n\n

Maar wanneer je nu achter de huizen komt, kijk je\ndwars door het bos heen. Je kijkt tot aan de horizon, over de velden waar het\neerste kievitsei werd gevonden en voorbij de Ontginningsweg, een naam die ook\nal weinig goeds voorspelt. <\/p>\n\n\n\n

Als je dichterbij komt, zie je de bomen schots en\nscheef lig\u00adgen, veel zijn er over de Gender gevallen. Het is geen enkel probleem\nmeer om aan de overkant te komen, je loopt er zo overheen. <\/p>\n\n\n\n

De stronken zijn in de grond blijven zitten. En heel\nde winter is oom Lex de Gender overgestoken en heeft hij de geweldige stobben\nuit de grond gehaald, aan stukken gehakt en op de kruiwagen naar huis gebracht.\nMet bovenmenselijke inspanning. Heel zijn energie, zijn woede om zijn ten dode\nopgeschreven zuster ging in die stronken zitten.<\/p>\n\n\n\n

Hij leeft zich uit in de moerassige grond op posten\ndie nog te nat zijn om door te hakken, hij graaft ze uit. Als hij met een niet\nverder kan gaat hij naar de volgende. De aarde zuigt, houdt ze vast. Ze zouden\neerst verder moeten drogen, maar Lex heeft geen geduld. Hij zou allang in de\nhof en op het land bezig moeten zijn maar dit voorjaar heeft hij ook daar geen\ngeduld voor. Zijn hoofd staat niet naar zaaien en planten, zijn handen zijn\nprecies te grof, hij wil groot en zwaar werk, en soms lijkt zo`n stronk op een\nkruis, woedend hakt hij er de armen af en maakt het onherkenbaar.<\/p>\n\n\n\n

Tante Erna sterft nog voor de zomer en Jantje krijgt op school geen vrij om haar mee te gaan begraven.<\/p>\n\n\n\n

(uit Aan de lange weg<\/a> , roman van Meurs A.M., ge\u00efllustreerd, hier graag bestellen via mijn Boekwinkeltje Wonderland, in nieuwstaat en zonder verzendkosten. U koopt rechtstreeks bij de schrijver die de kosten voor de uitgave zelf gefinancierd heeft. Zo u wilt gesigneerd. Hartelijk dank!)<\/p>\n\n\n\n

\"\"

Broer en zus Richard en Emma Verhoef (model voor Oom Robert en tante Erna in “Als het maar weer eens zomer wordt…) <\/em>


<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"

Toen die huizen voor de Kempenbaan waren afgebroken bleef ons geboortehuis daar staan. Ik schreef er een gedicht over, het heet HET STAAT ER NOG. Het is zelfs nog op muziek gezet en gezongen. Wij waren daar al vanaf 1957 weg. En deze foto is van rond 1988. Toen wij daar woonden, waren er nog 2 voordeuren, wij woonden links. Rechts woonden aan de voorkant De Schoenmaker met het houten been en zijn vrouw, tenminste tot 1953 toen de schoenmaker stierf. Dat verhaal zou ik heel mijn leven meedragen. Achter woonden de toen al oude gebroeders Oosterbosch, familie van de eigenaar. Die familie zou er komen wonen. Het huis is nog niet zolang geleden afgebroken. Maar ik heb geen zin een nieuw gedicht te schrijven.<\/em>

HET STAAT ER NOG

De overlevende van de tweeling
Heeft de ruimte van de ander ook ingenomen
Omspannen door nieuwe witte huid

Het verbergt zich

Met voor zich verkeer dat zich
In nieuwe bochten wringt

En een weg die kinderverlamd
Het rechterbeen zwaait voor het linker
Om rechtdoor te kunnen gaan

En naast en achter zich
In plaats van hof
Auto\u2019s die tweedehands worden verkocht

En verder achter zich
In plaats van veld
De autosnelweg
Met snel alles er naartoe
En snel alles er vanaf

Het staat er nog
Het geboortehuis
Maar vraag niet hoe

Het staat er nog
En dat is goed

Meurs A.M. 


<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"

Provincialeweg 168 in augustus 1940. Rechts Nelleke Saris en Theet Meurs, links Antoon van Delft en Cisca Saris. De paren trouwden op dezelfde dag, Theet en Nelleke gingen daar wonen samen met Nellekes ouders. De zussen Cisca en Nelleke en hun ouders woonden tot dan in de Polkestraat in Meerveldhoven, vlakbij de ‘grens’ met Zeelst.<\/em>
Theet woonde aan Het Broek, dat later Dorpstraat werd, in Veldhoven. Antoon woonde aan de Kruisstraat in Zeelst, naast een andere zus van Cisca en Nelleke, Anna, in een rij woningen die er hetzelfde uitzag als de Achtwoningen (‘v\/h De Achthuizen’) aan de Langendijk\/ Provincialeweg in Meerveldhoven. Mijn moeder staat in ‘Aan de lange weg’ model voor Anneke Weels, mijn vader voor Leo Weels.\u00a0 <\/em><\/figcaption><\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nieuwe Facebook-pagina’s als Veldhoven zoals het was , Meerveldhoven zoals het was , Zeelst zoals het was en Oerle zoals het was zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen) Hoe boek te bestellen zie onderaan. Sc\u00e8ne De Voetbalpool (uit Als het maar weer eens zomer wordt) <Maar het gesprek … Lees verder “Als het maar weer eens zomer wordt…(uit Aan de Lange Weg)”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1000","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1000","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1000"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1000\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1703,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1000\/revisions\/1703"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1000"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1000"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1000"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}