{"id":1019,"date":"2020-09-26T18:07:52","date_gmt":"2020-09-26T18:07:52","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=1019"},"modified":"2020-10-02T16:25:08","modified_gmt":"2020-10-02T16:25:08","slug":"de-verbranding","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=1019","title":{"rendered":"De verbranding (uit Aan de Lange Weg)"},"content":{"rendered":"\n

(Nieuwe FB-pagina\u2019s als <\/a>Veldhoven zoals het was<\/a> , Meerveldhoven zoals het was <\/a>en Zeelst zoals het was<\/a> zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen)\n\n<\/p>\n\n\n\n

De verbranding<\/strong><\/p>\n\n\n\n

We\nslaan een paar huizen over, eerst dat van Ineke Verstappen die daar met haar\nzus en haar ouders woont, dan dat waar aan de achterkant de Duitse deserteur Weebe\nen zijn vrouw hebben gewoond, en ook het volgende waarin Ineke zal gaan wonen\nals ze getrouwd is.<\/p>\n\n\n\n

            En bij het huis daarna blijven we\nnog even buiten, hier woont een vriendje van Jantje, Wouter van de Stal. Deze\nbuurjongen heeft zelf ook konijnen, in kooien achter het huis. Hij mist er wel\neens eentje, maar als hij hardop zegt dat zijn vader maar eens een huis verder\nmoet gaan kijken, want dat ze daar een dezer dagen wel konijn zullen eten,\nkrijgt hij een draai om zijn oren. Maar hij blijft ervan overtuigd, zoals hij\nook weet dat een kip die in de hof van de buurman verdwaalt in de pot\nterechtkomt. De buurman aan die kant is Walterke Smits, de schilder die er bij\nde weverij een hele week over doet om een deur af te lakken en die van een\npilsje houdt en zijn twee dikbuiken achterover slaat in het winkeltje van Piet\nvan Doelen in de tweede bocht van de Lange Weg, want op caf\u00e9 mag hij niet en\nthuis mag het evenmin.<\/p>\n\n\n\n

            Zijn vrouw, Jaantje Smits, staat met\nhaar gezicht dat een en al rimpel is tussen de twee huizen in naar de Lange Weg\nte kijken. Haar vaalgrijze haar zit als een Romeinse helm om haar hoofd. Zo\nstaat ze altijd onbeweeglijk in haar blauwe schort, het is om bang van te\nworden. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cWeet je, jongen, dat ik jou nog heb\ngehaald?\u201d zegt ze tegen Wouter. Wat bedoelt ze daar mee? <\/p>\n\n\n\n

            \u201cHet is een heks,\u201d zeggen de kinderen.<\/p>\n\n\n\n

            Opeens komt er haastig een andere\noude vrouw het voortuin\u00adtje van de familie Van de Stal in lopen. Het is Dien\nBeren, die inwoont in het huis ernaast waar later Ineke zal gaan wonen, maar\nDien is dan al overleden. Met haar rug naar de weg trekt ze vanonder haar lange\nschort haar onderbroek helemaal uit, slaat hem met een klap alsof ze een stuk\nnatte was uitslaat onder haar oksel, hurkt neer en pist een kuiltje in de\nzachte tuingrond. Dan loopt ze met de onderbroek onder haar oksel naar huis.<\/p>\n\n\n\n

            Was er voor het smalle raampje van\nde huiskamer even het gezicht van moeder Van de Stal te zien? Heeft ze iets\nzien bewegen in het tuintje? Misschien zelfs iets gehoord? Dat laatste is\nonwaarschijnlijk. Hoewel, je weet het tegenwoordig maar nooit met die hoorapparaten.<\/p>\n\n\n\n

            Moeder Marie sloft gebogen door het\nhuis, met bezem, stoffer en blik, met dweil en stofdoek. Er ligt een dweil\nzowel aan de binnenkant als aan de buitenkant van de achterdeur, als teken dat\ner pas is schoongemaakt. Hij ligt er bijna altijd. Ze wrijft en boent de meubels,\nze loopt er krom van. Als ze naar haar kinderen kijkt moet ze omhoog kijken,\nmaar daarvoor moet ze stilstaan en ergens op steunen. Ze heeft een vriendelijk\ngezicht. Ze hoort en ziet slecht en dat is haar redding.<\/p>\n\n\n\n

            Ze staat te strijken, aan de andere\nkant van de tafel staat de televisie aan, iets nieuws. Op de strijkplank heeft\nze een glas water, ze neemt wat water in haar mond en sproeit het over de\nstrijk. Ze begint dwars door de televisie heen een verhaal te vertellen, ze\nmoet er zelf hard om lachen, ze krijgt er tranen van in haar ogen en moet zich\nvasthouden aan de rand van de tafel. Ze is in haar enthousiasme naar voren\ngekomen en staat nu voor het beeld en wordt door haar kinderen weggeduwd en weg\ngescholden. Maar ze blijft in zichzelf lachen boven de strijk.<\/p>\n\n\n\n

            Het is wat met twaalf kinderen! Maar\ngoed dat er al een paar het huis uit zijn. Dat ze hebben moeten trouwen is niet\nerg, als het maar gebeurt, en als ze zelf de knoop niet kunnen doorhakken dan\nmaar op die manier.<\/p>\n\n\n\n

            Het zou goed zijn als er nog een\npaar van die meiden trouwden, want die ruzie altijd om de kleren, het gebruik\nvan het washok, de wc, de kam, ga zo maar door, tot wie op welke plek mag staan\nvrijen. Als het tenminste bij staan blijft! <\/p>\n\n\n\n

            Vooral op zaterdag tegen de avond is\nhet spitsuur. Dan lopen ze in hun bh door het huis en degene die niet wil\nwachten tot de teil in het washok vrij komt begint zich alvast in haar\nondergoed in de keuken te wassen, terwijl daar altijd iemand achterom kan\nkomen. Ze krijgt commentaar van haar moeder: \u201cSchandaal!\u201d <\/p>\n\n\n\n

             \u201ct Is toch ook mijn huis,\u201d zegt de dochter. Op\nzaterdag\u00adavond veranderen de Assepoesters van de familie Van de Stal in de\nprinsessen van de danszalen. Ze zijn onherkenbaar.<\/p>\n\n\n\n

            Een van de dochters heeft het\nuitgemaakt met haar vriend. Het gevolg is dat zij de hele dag chagrijnig is en\nhij maar op zijn brommer over de Lange Weg voorbij blijft rijden. Eerst hard,\nop het eind bijna stapvoets. En in het begin wou ze niet horen dat hij voorbij\nwas gekomen, daarna ging ze steeds vaker vanachter de vitrage staan loeren en\nals ze hem niet zag begon ze de anderen naar hem te vragen, tot ze uiteindelijk\nde stoep voor het huis ging schrobben en toen hij nog niet kwam ook de ramen\naan de voorkant begon te lappen, net zolang tot hij met zijn brommer achter\nhaar stond en vroeg hoe het was. Toen zei ze: \u201cMet mij goed, hoezo?\u201d En zo was\nhet weer aan geraakt.<\/p>\n\n\n\n

            De heer des huizes heeft niet veel\noog voor dit soort proble\u00admen, hij is bijna nooit thuis. Hij is chef in de\nsigarenfabriek, hij is daar bijna altijd, ook zaterdags en \u2018s avonds, en anders\nis hij op zijn land achter het huis bezig. Hij spit de grond om, vanaf zijn\nomhegde stukje hof tot aan de Gender, bijna tweehonderd meter lang en\nvijfentwintig meter breed. Hij spit twee spaden diep, maakt keurige voren, vult\nde ene voor met de andere, het onkruid van de bovenlaag steeds onderop in de\nvoor ernaast. Dan staat hijzelf een spade diep in het land en spit de tweede\nspade zuivere aarde uit en schept die naast zich op de laag met onkruid. De\nomgespitte losse grond steekt mooi vlak een beetje boven de rest uit. Hij is er\ntrots op en hoopt dit tot zijn vijf\u00adentachtigste te blijven doen.<\/p>\n\n\n\n

            Hij is een man van gezag, zowel\nthuis als in de fabriek. Hij kan een flinke draai om de oren weggeven. Hij kan\nook kriti\u00adsche vragen stellen en de mensen aankijken met die zwarte ogen. Er\nblijft van de smoesjes van de fabrieksmeisjes dan niet veel over. Hij heeft\noverwicht en daar maakt hij gebruik van. Zijn vrouw is bijna voortdurend\nzwanger geweest en ondertus\u00adsen afgesloofd en de fabrieksmeisjes moeten het bij\nhem goedmaken. Ze willen wel, hij is geen lelijke man, van pik\u00adzwart is hij\nboven zijn veertigste opeens spierwit geworden, en dat staat hem.<\/p>\n\n\n\n

            Een zoon houdt dus konijnen, een\nandere duiven en weer een andere heeft een grote zelfgebouwde voli\u00e8re met\nsiervo\u00adgels. De duiven doen zondags mee aan wedstrijden. Wanneer er een zo\nvroeg terug is dat hij zeker een prijs zou hebben gewonnen als hij niet op de\nklep van het hok of op het dak van de buren was blijven zitten, en roepen en ook\nrammelen met de voerbus niet helpt, dan wordt de arme duif, die na zijn tocht\nvan duizend kilometer even uitrust en geniet van het uitzicht vlakbij huis, de\nkop uitgetrokken als hij eindelijk binnenkomt. Een snelle en effec\u00adtieve dood.\nAan die zal de duivenmelker zich niet meer hoeven te ergeren, en smaken doet\nhij evengoed. \u2018t Is een andere tijd, zullen we maar zeggen, er wordt ook nog\nmet een windbuks op mussen, kraaien en spreeuwen geschoten. En de kinderen\nzetten mussenklemmen en vangen vogels onder een zeef waar aan \u00e9\u00e9n kant een\nstokje onder staat met een touwtje eraan.<\/p>\n\n\n\n

            Over schieten gesproken, met onze\nIndi\u00eb-ganger, de jongen van Vlek die nu toch al een aantal jaren terug is, is\nhet ook nog niet helemaal tof. Hij blijkt een mitrailleur te hebben en schiet\ndaarmee vanuit hun diepe tuin over de Gender heen. Tiktiktik\u00adtik<\/em>, hoor je de kogels tegen de bomen die achter hun tuin\nnog niet allemaal zijn omgehakt. Het is een angstaanjagend geluid, ook voor de\nHeeskop met zijn geweer die nu zelf onder vuur ligt. Hulppolitieagent van\nVulpen heeft zijn uniform nog eens aangedaan en is achter zijn woning in de\nAcht-Huizen naar de Gender gelopen en daarlangs in de richting van de schutter.\nToen hij in de buurt kwam stopte het mitrailleurvuur even en hoorde hij roepen:\n\u201cBlijf weg van het front, ouwe gek!\u201d <\/p>\n\n\n\n

            \u201cWie roept daar \u2018gek\u2019?\u201d heeft hij\nnog teruggeroepen maar is toen weggevlucht voor het opnieuw losbarstende geratel.<\/p>\n\n\n\n

            De bloedmooie Petra Donkers, die\neens het liefje geweest zou zijn van de jongen van Vlek, was nog bij de Van de\nStals aan de deur geweest voor een betrekking als dienstmeisje. Het was bekend\ndat geen meid het daar uithield omdat moeder Van de Stal met haar poetsziekte\nalles nog eens overdeed. Josje Weels was er weggegaan toen ze de kolenkist aan de\nbinnen\u00adkant moest schrobben. Maar Petra was zelfs niet verder geko\u00admen dan de\nvoordeur. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cJe moet de kat niet op het spek\nbinden,\u201d zei moeder Van de Stal toen ze Petra had gezien en had op haar zoons\ngewezen. Maar de kater waar het om ging was op dat moment zijn land aan het omspitten.<\/p>\n\n\n\n

            Er heerst steeds meer onrust aan de\nLange Weg. Behalve autohandelaar Westerweel, die in het huis van Anneke Weels\nzal komen wonen, zijn er ook anderen die grond proberen te kopen. Nu kan opeens\nalles, nu tekenen nota bene de ambtena\u00adren zelf de deuren en ramen in de zogenaamde\nschuur die men aanvraagt en verrijzen er overal huisjes in de tuinen, waar\ngetrouwde kinderen gaan wonen en soms de ouders zelf. Wat is er aan de hand?\nHeeft het met de komst van het Eindhovense ziekenhuis te maken waar al jaren\nover wordt gesproken? Weten de ambtenaren dat er nieuwe wegen zijn gepland en\ndat straks alles toch moet worden afgebroken? <\/p>\n\n\n\n

            Zo is een van de zonen van Van de\nStal in een noodhuisje in de hof van buurman Walterke Smits gaan wonen. Hij\nheeft nog een emmer water over de oude verrimpelde buurvrouw Jaantje Smits\ngegooid toen bij het aardappels koken op de plattebuis\u00adkachel haar blauwe nylon\nschort in brand vloog, maar hij heeft haar niet kunnen redden. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cZo gaat dat met heksen,\u201d zeggen de\nkleine kinderen genadeloos. En sommige grote kinderen van Van de Stal denken\ndat ze voortaan meer eieren voor zichzelf zullen over\u00adhouden, want ze kwam\naltijd \u201clenen\u201d als het slecht uitkwam.<\/p>\n\n\n\n

            Moeder Van de Stal heeft gehoord hoe haar kinderen over de buurvrouw praatten, want ze draagt nu een hoorapparaat. Ze hoort nu ook hoe er wordt gevloekt en gescholden onder elkaar en ook tegen haar, en daarom staat ze soms te huilen boven de strijk, want ze heeft dat nooit geweten. En daarom doet ze het hoorapparaat weer uit en bergt het voorgoed op.


<\/p>\n\n\n\n

\"\"
De afgebroken huizen<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"

En daarom doet ze het hoorapparaat weer uit en bergt het voorgoed op. <\/em>
(Illustratie Ufuk Kobas)<\/a> <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

\n\n(uit Aan de lange weg<\/a> , roman van Meurs A.M.)\n\n<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Nieuwe FB-pagina\u2019s als Veldhoven zoals het was , Meerveldhoven zoals het was en Zeelst zoals het was zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen) De verbranding We slaan een paar huizen over, eerst dat van Ineke Verstappen die daar met haar zus en haar ouders woont, dan dat waar aan de achterkant de … Lees verder “De verbranding (uit Aan de Lange Weg)”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1019","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1019","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1019"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1019\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1039,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1019\/revisions\/1039"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1019"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1019"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1019"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}