{"id":1041,"date":"2020-10-11T19:16:31","date_gmt":"2020-10-11T19:16:31","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=1041"},"modified":"2023-05-02T11:55:06","modified_gmt":"2023-05-02T11:55:06","slug":"de-bedpissers-een-3e-verhaal-uit-de-afgebroken-huizen-aan-de-lange-weg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=1041","title":{"rendered":"De Bedpissers (3e verhaal uit de afgebroken huizen aan de Lange Weg)"},"content":{"rendered":"\n

(Nieuwe FB-pagina\u2019s als <\/a>Veldhoven zoals het was<\/a> , Meerveldhoven zoals het was <\/a>en Zeelst zoals het was<\/a> zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen)\n\n<\/p>\n\n\n\n

De Bedpissers Een <\/strong>(3e verhaal uit de voor de Kempenbaan afgebroken huizen aan de Lange Weg)


<\/p>\n\n\n\n

\"\"
De afgebroken huizen<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Je\nslaat weer een paar huizen over en staat voor het huis dat net als zijn\nspiegelbeeld, dat van de familie Van de Stal, allang afgebroken is en je vraagt\nje af hoe je er zult binnengaan. <\/p>\n\n\n\n

            Jij hebt geen koning die je de\nhuizen van je geboortestraat een voor een kunt binnenleiden, zoals Walter van den Broeck<\/em> in Brief aan Boudewijn<\/em>, want jij had geen\nmoeder die alles bijhield over het koningshuis en geen vader die, als hem iets\ndwarszat, schreef aan de machtigen der aarde. <\/p>\n\n\n\n

            Zullen we de Vrouwen van de Eerste\nhuizen, met name Hanna Bosmans, iets geks laten schreeuwen tegen de vrouw des\nhuizes, Leida Brems, die niet veel buitenkomt maar toeval\u00adlig even in haar\nrotstuintje, haar trotstuintje, bezig is? Zullen we ze laten roepen: \u201cZo, vrouw\nBrems, nog geen huisje in de tuin met een van je getrouwde kinderen erin, of\nnog niet zelf naar de tuin verbannen en een van de kinderen in jouw huis?\u201d En zullen\nwe dan lachend mee naar binnen gaan voor een kop thee met speculaas?<\/p>\n\n\n\n

            Of zullen we meteen gaan staan waar\nwe willen staan, namelijk in de kamer met de van pis doordrenkte bedden, waar\nhet erger stinkt dan in de konijnen- en geitenstal van oom Robert bij elkaar?<\/p>\n\n\n\n

            Of sturen we het jongetje, het\nbuurjongetje Jantje dat we niet te veel willen gebruiken maar dat zich steeds\nmeer op\u00addringt, als een chirurgische camera door de ingewanden het huis in? <\/p>\n\n\n\n

            Het laatste dus. Het is nog vroeg in\nde morgen, net zeven uur geweest, en de jongen loopt door het smalle gangetje\ntussen de twee huizen, maakt de poort aan de rechterkant open, steekt schuin\nhet binnenplaatsje over, want de gewone achter\u00addeur is op slot maar die van het\nwashok ernaast is altijd open, gaat zo rechtsaf het huis in, passeert nu de\nachterdeur aan de binnenkant, gaat de keuken door, de gang, dan de trap op en\nduwt op de overloop rechts de deur die op een kier staat open en ademt door\nzijn mond. Op de vloer liggen scheef twee matrassen met half erop en half\nernaast twee jongens van rond de tien in hun ondergoed, een in elkaar gedraaide\ndeken zonder laken over hun middel. Een van de jongens heeft zijn duim in zijn\nmond.<\/p>\n\n\n\n

            Hij moet ze wakker maken om mee naar\nde kerk te gaan zonder de rest te wekken, want dat heeft vrouw Brems ge\u00advraagd,\nen daarom sluit hij eerst de deur achter zich en de stank is onverdraaglijk.<\/p>\n\n\n\n

            \u201cKareltje, Kees!\u201d zegt hij en raakt\nhun schouder aan, \u201cik moet jullie roepen van je moeder, gaan jullie mee?\u201d Ze\nmom\u00adpelen wat van \u201cwe komen\u201d en hij moet de overloop op gaan vanwege de lucht,\nwant de matrassen worden elke dag omge\u00addraaid en elke dag weer nat gepist,\nomgedraaid en weer nat gepist. De jongens weten dat ze gewonnen hebben als ze\nhet tien minuten volhouden, want dan moet dat vervelende buur\u00adjongetje weg,\nomdat het anders zelf te laat in de mis komt, en dat durft het niet. <\/p>\n\n\n\n

            Hij opent nog een keer de deur en\nzegt tegen beter weten in: \u201cKomen jullie maar na, want als jullie er zijn, ook\nal kom je wat te laat, is hij allang blij,\u201d en hij bedoelt de pastoor, \u201cmaar \u00edk\nkan dat niet maken.\u201d <\/p>\n\n\n\n

            \u201cJa, we komen,\u201d zegt de oudste en\nhij en zijn broertje weten dat ze gewonnen hebben. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cIk ben pas nog naar de kerk geweest\nom zijn broertje te begraven, \u201czegt Karel Brems als de buurjongen weg is, \u201cen\ndat was tenminste de moeite, want toen was ik de hele morgen vrij.\u201d<\/p>\n\n\n\n

            Laat maar, denkt Jantje, terwijl hij\nop weg naar de kerk over de plassen springt, het is niet voor niks dat ze\nregelmatig naar een tehuis aan zee moeten om aan te sterken. Dit is ge\u00adwoon de\nprijs die ik betaal om daar de Donald\nDuck, <\/em>de Okk<\/em>i en de Katholieke Illustratie (prins<\/em> Valiant!)<\/em> te mogen lezen en speculaas te\neten. En na de mis zal hij op een schaduwplek plat op de grond gaan liggen en\nopeens met een schreeuw opsprin\u00adgen als Tonnie, zijn oudste zus, en het meisje\nvan Brems voorbijkomen, en ze zullen geweldig schrikken en dan in hun broek\npissen van het lachen. Nog meer pis.<\/p>\n\n\n\n

            Het is altijd gezellig rommelig bij\nde familie Brems, er wordt veel gelachen, er zijn kleurrijke ooms van moeders\nkant die soms opduiken en dan een poosje op zolder blijven logeren. Vader Brems\nbezorgt brood en banket, speculaas!, met paard en wagen, en moeder Brems lacht\nmaar eens met de verhalen dat de wagen steeds langer en steeds vaker bij het\nhuis van Donkers blijft staan, want er zijn daar veel vrouwen, zeggen de\nverhalen. <\/p>\n\n\n\n

            Maar op een dag midden in de week\ngaan paard en wagen daar helemaal niet meer weg en vader Brems wordt nog wel\nnaar het ziekenhuis gebracht maar de zaterdag daarop is hij al begraven. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cHij was ook veel te dik,\u201d zeggen de mensen, maar dat is achteraf. Het is het einde van een periode.


<\/p>\n\n\n\n

\"\"

De Vrouwen van de Eerste Huizen willen het overnemen <\/em>

<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n


<\/p>\n\n\n\n

De Vrouwen van de Eerste Huizen willen\nhet overnemen <\/strong><\/p>\n\n\n\n

De\nVrouwen van de Eerste Huizen willen het overnemen omdat ze vooruit willen in de\ntijd, maar dat kan A.M. zelf ook, zegt hij.<\/p>\n\n\n\n

            De oudste zoon van de familie Brems,\nHarry, hebben we nog niet leren kennen, maar die is dan ook meestal op stap.\nTot nu toe rustte op zijn talloze ondernemingen niet veel zegen, gaf hij\nbovendien het geld dat hij verdiende net zo snel weer uit, al zorgde hij wel\ndat er een telefoon in huis kwam, wat nog tamelijk uitzonderlijk is. <\/p>\n\n\n\n

            Maar nu lijkt er een kentering te\nzijn gekomen en die heet: wasmachine! \nHij heeft de tijd mee, ook de dorpsmensen willen nu thuis gaan wassen,\nhij kan tweedehands wasmachines voor weinig geld en op afbetaling aanbieden. Ze\ngaan vaak stuk, ook omdat de mensen nog niet gewend zijn ermee om te gaan, en\ndan brengt hij voor maar een klein beetje meer geld een andere, want de\ngarantie die hij heeft gegeven is nog niet voorbij en hij zou niet weten hoe\nhij ze moest repareren.<\/p>\n\n\n\n

            Maar ook daar komt verandering in,\nwant zijn jongere broer Karel, een van de vroegere bedpissers, is ondertussen\neen jaar of veertien en niet alleen een stuk gezonder en sterker maar ook\ntechnisch en handig geworden. En daarmee is de zaak rond: de familie Brems\nheeft de verkoop en reparatie van wasmachines in handen. <\/p>\n\n\n\n

            Toch is de weg naar succes nog niet\ndefinitief. Vrouw Brems, die altijd al zwak was, vlug moe, en wie het gauw te\nveel werd, laat haar bed tussen de planten voor het raam aan het binnenplaatsje\nzetten en wacht daar met een rozenkrans in haar handen de dood af, want ze\nheeft kanker en veel meer dan vijf jaar zal ze haar man niet overleven. Ze komt\nnog \u00e9\u00e9n keer buiten als ze hoort dat er een buurjongetje zoek is. Met een mantel\nover haar nachtkleding en een brandende kaars in haar hand loopt ze biddend\nmidden over de Lange Weg in de richting van het ongelukkige gezin in de\nAcht-Huizen. Het helpt, want de jongen wordt teruggevonden. <\/p>\n\n\n\n

            Nog een paar maanden kunnen de kinderen hun drukke bezigheden even onderbreken om bij het bed van hun moeder te horen over liefde, vriendschap, de natuur en over God, in het bijzonder over het kindje Jezus en zijn moeder Maria.<\/p>\n\n\n\n

De Bedpissers Twee<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Als\nde jonge, opvallende vrouw (Brigitte\nBardot<\/em>) van autohandelaar Westerweel, die in het huis van Anneke Weels in\nde bocht van de Lange Weg is komen wonen, gewoon met de dorpsbewoners wil\nomgaan en dat niet lukt, is er \u00e9\u00e9n meisje dat haar w\u00e9l begrijpt: Helga Brems,\nwant die leert voor kapster en het jonge, knappe vrouwtje is\nschoonheidsspecialiste. Helga heeft al gauw veel werk bij de mensen thuis, wat\nniet mag, maar het is een welkome aanvulling op het weduwepensioen van haar\nmoeder en bovendien spaart ze voor haar uitzet, want als haar vriend achttien\nwordt en uit het jongenstehuis verderop aan de Langer Weg moet, wil ze zo snel\nmogelijk trouwen. Haar vriend is een sportieve knaap die haar broers leert hoe\nze oefeningen kunnen doen om sterk te worden en hoe ze een zware stoel aan \u00e9\u00e9n\npoot kunnen optillen. Al gauw hangt er in het washok ook een paar ringen waaraan\ndruk wordt geoefend.<\/p>\n\n\n\n

            Na de dood van moeder Brems gaan de\nremmen definitief los. Hadden ze zich eerst nog moeten inhouden voor de zieke\nmoeder, nu wordt er gehold van werkplaats naar telefoon, naar bestelbus, naar\nklant. Behalve een heel grote notenboom, en wat plantjes in het kleine stukje\nrotstuin van de moeder, was er voor, opzij of achter het huis nooit wat\ngegroeid. Vroeger werd alles platgetrapt door de overal spelende kinderen, nu\nstaan er de bus, resten van wasmachines en allerlei zaken voor een prik\nopgekocht die nog wel eens een koper zullen vinden. Ook het tijdens de ziekte\nvan de moeder al verwaarloosde rotstuintje wordt onder de voet gelopen. Planten\ngroeiden er bij de familie Brems alleen binnen, te teer om buiten te overleven,\neigenlijk net als de moeder zelf, en eigenlijk net als de bleke kinderen\nvroeger, maar die zijn veranderd. Al vlug is de ruimte in en rond het huis te\nklein. Aan de westkant van het dorp wordt van een boer die moet verhuizen vanwege\nde ruilverkaveling, een schuur gekocht die al gauw boordevol spullen staat. <\/p>\n\n\n\n

            Dan brandt de schuur af, een\ngodsgeschenk! Want hij was goed verzekerd. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cMoeder!\u201d zeggen de kinderen Brems. \u201cZit\njij daarboven nog voor ons te bidden? Ja natuurlijk, maar in ieder geval bedankt.\u201d<\/p>\n\n\n\n

            Uit pure vreugde en omdat het toch\nmakkelijk kan, kopen ze van de buren het stuk grond achter de haag van hun kale\ntuintje, want iedereen had vroeger wel een extra stuk grond behalve zij, en nu\nzijn zij aan de beurt en ze zijn z\u00f3 trots dat ze er paaltjes omheen zetten,\nhoewel ze nog niet weten wat ze ermee aan moeten. Maar dan blijkt niet alleen\nde vlakbijlig\u00adgende bloemkwekerij maar ook autohandelaar Westerweel\nbelangstelling te hebben voor de grond en wordt hun al gauw het dubbele\ngeboden. Ze onderdrukken de neiging om meteen te verkopen, want dit brengt ze\nop een idee en dan begint de grote ommekeer!<\/p>\n\n\n\n

            De broers van buurvrouw tante Erna,\ndie net als  moe\u00adder Brems aan kanker is\ngestorven, woonden ondertussen al enige tijd in een huisje op hun land achter\nde tuin van Westerweel. Hun huis aan de Lange Weg hebben oom Robert en oom Lex\nver\u00adhuurd aan een gezin met veel dochters. Als, een paar jaar na vrouw Brems,\noom Robert overlijdt, is Lex op twee\u00ebn\u00adzeventigjarige leeftijd de enige\nerfgenaam, niet alleen van het verhuurde huis en de hof maar ook van de grond\nachter hun hof en van de grond achter Westerweel tot aan de Gender die daar\ntweehonderd meter verder achter de tuinen stroomt. <\/p>\n\n\n\n

            Karel Brems is met zijn broers op de\nbegrafenis van buur\u00adman oom Robert en vraagt oom Lex of hij eens kan komen\npraten. Op het eind van dat gesprek een dag later stapt oom Lex bij Karel Brems\nin de auto en rijden ze naar de notaris. Oom Lex krijgt een uitstekende prijs\nvoor het geheel. Maar enkele maanden later verkoopt Karel een gedeelte van de\ngrond aan autohandelaar Westerweel voor het tienvoudige van wat hij voor huizen\nen grond samen betaald heeft! <\/p>\n\n\n\n

            \u201cJodenstreken,\u201d zegt Westerweel want\nhij heeft gehoord dat de kinderen Brems van moeders kant van Duitsjoodse\nafkomst zijn. Maar de buren halen hun schouders op, want iedereen ziet dat de\ngrond die Westerweel koopt nooit allemaal voor eigen gebruik kan zijn. Ook hij\nspeculeert op de plannen van de gemeente, van Eindhoven en van de provincie met\nnieuwe wegen en gebouwen.<\/p>\n\n\n\n

            Dan gaat het razendsnel. Jarenlang\nhebben de kinderen Brems alles aangepakt om er bovenop te komen. Zolang de\noudste, Harry, er nog alleen voor stond, mislukte uiteindelijk alles wat hij\naanpakte. Toen hij hulp kreeg van zijn technisch meer begaafde broer Karel en\nbovendien het getij mee had, begon het te lopen: de wasmachines! En dan hadden\nze geluk, nou ja, wat is geluk, moeder Brems had er in de hemel voor gebeden:\nde brand! Geluk \u00e9n slimheid brengen hen in het onroerend goed. Maar ook daarbij\nspelen de wasmachines nog een grote rol: naarmate de mensen meer thuis wassen\ngaat het slechter met de wasserijen die traditioneel aan de Gender zijn\ngevestigd, ze beginnen onroerend goed af te stoten dat te duur wordt in\nonderhoud. De kinderen Brems kopen van zo`n wasserij een tiental woningen aan\nde Lange Weg. Harry Brems wordt een succesvol makelaar.<\/p>\n\n\n\n

            Met het dorp aan de Lange Weg gaat\nhet minstens even snel. Net voor de eerste huizen kruist de nieuwe ringweg van\nEindhoven de Lange Weg. Het waardevolste stuk natuur van het dorp, het\nBroekland tussen Gender en Dommel, krijgt een industriegebied, de snelweg Eindhoven-Antwerpen\nen eindelijk het Eindhovense ziekenhuis met de wegen die daarbij horen. Het\ngebied tussen de eerste huizen van het dorp en Eindhoven wordt helemaal\nvolgebouwd. Er worden daar inventieve ondernemers gevraagd, met betere idee\u00ebn\ndan alleen huizen en kantoren bouwen.<\/p>\n\n\n\n

            Karel Brems is zo`n ondernemer met\nidee\u00ebn. Na tientallen jaren zwoegen is zijn filosofie dat een mens niet leeft\nvan brood alleen, een mens heeft ontspanning nodig om \u00fcberhaupt aan de hogere\nwaarden van het leven toe te komen. Hij bouwt een enorm ontspanningscomplex.<\/p>\n\n\n\n

            Hier vinden de broers, die allemaal\nhun eigen zaak hebben waarnaar ze zelf niet meer hoeven om te kijken, elkaar\nvaak terug. Karel zelf is bijna dag en nacht in badjas te vinden in en rond\nzijn lievelingsproject in het complex, de sauna. Hij komt er graag eens bij\nzitten voor een praatje, want een mens is geen solodier. <\/p>\n\n\n\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Karel Brems praat over liefde, over vriendschap, over de natuur, over een religieus gevoel dat niet alleen op God hoeft te zijn gericht. En de dame met wie hij praat, drijft mee op zijn woorden en kijkt ondertussen naar die grote werkhanden en die dikke onderarmen en die brede borst in die badjas en helt als vanzelf naar hem over, in die armen. Hij praat en praat en hoort zijn moeder door zijn mond, maar als de dame in zijn armen ligt hoort hij ook: \u201cMaar Karel, jongen, daar was het allemaal niet voor bedoeld.\u201d En hij glimlacht tegen zijn moeder en de dame in zijn armen glimlacht terug maar hij ziet alleen zijn moeder en zegt: \u201cLaat maar aan mij over, moeder, \u2018t is een andere tijd, jouw jongens zijn goed terechtgekomen en zijn je eeuwig dankbaar.\u201d<\/p>\n\n\n\n


<\/p>\n\n\n\n

\"\"

…en kijkt ondertussen naar die grote werkhanden en die dikke onderarmen en die brede borst in die badjas en helt als vanzelf naar hem over… <\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

(uit Aan de lange weg<\/a> , roman van Meurs A.M.)
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Nieuwe FB-pagina\u2019s als Veldhoven zoals het was , Meerveldhoven zoals het was en Zeelst zoals het was zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen) De Bedpissers Een (3e verhaal uit de voor de Kempenbaan afgebroken huizen aan de Lange Weg) Je slaat weer een paar huizen over en staat voor het huis dat … Lees verder “De Bedpissers (3e verhaal uit de afgebroken huizen aan de Lange Weg)”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1041","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1041","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1041"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1041\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1829,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1041\/revisions\/1829"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1041"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1041"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1041"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}