{"id":1072,"date":"2020-11-13T19:48:02","date_gmt":"2020-11-13T19:48:02","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=1072"},"modified":"2021-11-22T18:01:33","modified_gmt":"2021-11-22T18:01:33","slug":"verhalen-over-v-h-de-8-huizen-ofwel-de-achtwoningen-uit-aan-de-lange-weg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=1072","title":{"rendered":"Verhalen over v\/h de 8-Huizen ofwel de Achtwoningen (uit Aan de Lange Weg)"},"content":{"rendered":"\n

(Nieuwe FB-pagina\u2019s als Veldhoven zoals het was<\/a>, Zeelst zoals het was<\/a>, Oerle zoals het was<\/a> en Meerveldhoven zoals het was<\/a>, zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen)\u00a0
(Over de Achtwoningen publiceerde ik hier eerder: Voorheen de Acht-huizen <\/em>https:\/\/meursam.nl\/?p=908)<\/a>

(De familie Weels verhuist in 1957 van de eerste bocht van de Lange Weg, waar ze tot zijn dood naast de schoenmaker met het houten been<\/a> woonden, naar v\/h de Achthuizen, een paar honderd meter verderop aan de Lange Weg)<\/p>\n\n\n\n

De Verhuizing<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tante\nJo gooit alles uit het raam van de opkamer zo in de kippenren. Alles van de\nzolder en ook heel wat van de dingen die ze op de meisjeskamer en op de opkamer\ntegenkomt. De kippen zijn allang naar binnen gevlucht. Leo Weels staat er\ngelaten bij, hij durft niet tegen zijn radicale oudere zuster in te gaan. Ze is\nspeciaal van bij het vliegveld gekomen om schot in de verhuizing te brengen.\nTien jaar geleden heeft ze hier nog tijdelijk gewoond, de Duitsers hadden haar\nhuis gevorderd, bovendien was het toen veel te gevaarlijk bij het vliegveld. Ze\nheeft toen het pasgeboren Jantje tijdens het bombardement de schuilkelder in\ngedragen. <\/p>\n\n\n\n

Leo maakt er zonde van, hij zou nog heel wat van die\nspul\u00adlen kunnen gebruiken. <\/p>\n\n\n\n

\u201cSteek maar in de fik,\u201d zegt ze, \u201cdan heb je er geen\nlast meer van.\u201d Ze heeft er een kleur van. Later lijkt ze toch een beetje van\nzichzelf geschrokken en pakt enkele dingen terug. Leo maakt van alles zonde,\ndus ook van de seringenstruik bij de kippenkooi, om het over die prachtige hoge\nfruitbomen maar niet te hebben. En van het varkenshok dat hij zelf heeft\ngemetseld en de overdekte zandbak. Waar hebben de kinderen een overdekte\nzandbak! En van zijn rommel in het houthok. In de Acht-Huizen is niet eens een\nhouthok! <\/p>\n\n\n\n

De verhuizing gaat helemaal met de hand en te voet, al\nda\u00adgen gaan ze met zijn allen die paar honderd meter heen en weer, gewoon te\nvoet of met de fiets, de kruiwagen, zelfs met de kinderwagen. Om de grotere\nmeubels over te brengen hebben ze van de broer van Heintje van der Horst een\nhandkar gehuurd. Veel moet weg, zoals de plattebuiskachel. Zo`n ding past niet\nin de Acht-Huizen. Daar is de oudijzerman voor geweest. Dat ging gewoon per\ngewicht. Nog geen twee tientjes kreeg Leo ervoor. Maar toch voor mij een\ndagloon op de bouw, dacht hij. Hij verdiende niet veel als ongeschoold\narbeider. Die snotneuzen van een jaar of twintig met ambachtsschool hadden\nmeer. Dat stak.<\/p>\n\n\n\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Nu het varken nog. Het is bang geworden van de luide klappen waarmee er vanalles uit het raam op de grond terecht\u00adkwam. Eerst is er geen beweging in het beest te krijgen en dan schiet het opeens de hof in. Met man en macht wordt er aan het beest geduwd en getrokken, alle kinderen uit de buurt helpen mee. Leo heeft een stok in zijn hand, waarmee hij het varken zo nu en dan een zachte tik geeft. Niemand anders mag het met een stok aanraken. Wat absoluut niet mocht gebeuren, gebeurt toch: het schiet de Lange Weg over en raakt in de droge sloot aan de overkant. Ze maken dan maar van de nood een deugd en drijven het verder door de sloot \u2013 daar kan het alleen niet uit \u2013 in de richting van de Acht-Huizen. Maar bij het paadje gaat de sloot door een rioolbuis en moet het varken omhoog. Het krijgt eindelijk een touw om de nek en door aan de voorkant te trekken en aan de achterkant met alle macht te duwen, raakt het varken op het fietspad. De nieuwe buren van de Acht-Huizen aan de overkant van de sloot komen het gezelschap tegemoet en met zijn allen krijgen ze het varken, waarvan het luide gekrijs heen en weer kaatst in het tunnelgangetje tussen de woningen, in zijn nieuwe hok. De familie Weels is verhuisd naar de Acht-Huizen.

(Lees het vervolg: Voorheen de Acht-Huizen<\/a> )
<\/a>



En ook dit is een verhaal uit v\/h de Achthuizen:
<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Vrolijke buurmeisjes in de typische voordeurnis van de Achtwoningen<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Verder met Adri<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Hij\nwas in zijn element, Adri, hij stond aan de weg druk te gebaren, alle buren om\nhem heen, hij was het middelpunt, want zijn kind was zoek. Er is al overal\ngezocht, navraag gedaan, men heeft de naam van het kind geroepen. Iemand heeft\ntoen voorzichtig gevraagd of het kind niet in zijn bedje kan liggen en Adri\nheeft verontwaardigd geantwoord dat ze daar allang hebben gekeken.<\/p>\n\n\n\n

            \u201cIk denk dat ik de zwarte mannen er\nmaar bijhaal,\u201d zegt Adri ferm. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cDe politie!\u201d legt een jongetje\nfluisterend uit. De politie heeft lange tijd een zwart uniform gedragen.<\/p>\n\n\n\n

            Midden op de Lange Weg nadert in het\ndonker langzaam een wiebelend, onzeker lichtje. Men zwijgt verbaasd en hoort\neen zacht geprevel uit de richting van het lichtje komen. Het is vrouw Brems\ndie van haar ziekbed is opgestaan en in een kamerjas en met een brandende kaars\nin haar hand biddend midden op de rijweg komt aanlopen. Niet ongevaarlijk, want\nhet is de doorgaande weg naar de grens, net tussen de eerste en de tweede bocht\nvan de Lange Weg, en de straatverlichting is nog slecht.<\/p>\n\n\n\n

            \u201cWees gegroet, Maria, vol van\ngenade, de Heer is met U,\u201d bidt vrouw Brems, loopt om het groepje heen en keert\nterug. Zo blijft ze op-en-neer lopen: van haar huis een honderd meter van de woning\nin de Acht-Huizen, om de mensen heen, en terug. Tot ze tussen de menigte\nvrouwtje de Laat, de moeder van het verloren kind, ontdekt. Dan maakt ze een\nscapulier los van haar hals, drukt het de moeder in de hand en zegt gedre\u00adven: \u201cHier,\nbid, bid, BID!\u201d<\/p>\n\n\n\n

            Vanuit de voordeur wordt Adri door\nzijn dochtertje geroe\u00adpen: \u201cPapa, kom eens.\u201d Even later loopt hij met grote\nstappen en breed met zijn armen zwaaiend weer op de buren af.<\/p>\n\n\n\n

            \u201cNou ligt-ie snotverdomme in een\nander bed!\u201d zegt Adri.<\/p>\n\n\n\n

            En nu de oudste dochter van Meijer\ndit zo beeldend verteld heeft met haar zware stem en de Vrouwen van de Eerste\nHuizen lachen om de herinnering en Hanna Knietel zegt: \u201cJa, dat scapulier, dat\nis waar ook, dat was ik vergeten\u201d, en n\u00f3g zegt: \u201cVrouw Brems is niet lang\ndaarna overleden\u201d, nu wil Hanna Bosmans toch wel kwijt dat er bij Adri\neigenlijk niks kwaads bij zat en dat, als in dat huwelijk een van beide hon\u00adderd\nprocent  zou zijn geweest, het nooit zo`n\ngoed huwelijk was geworden. Daar zijn ze het over eens. Adri was eigenlijk een\nkwajongen gebleven, niet te beroerd om met de jongens op handen en knie\u00ebn onder\nde heg naar meikevers, hegmulders, te zoeken of voor \u201cbok\u201d te spelen: met\ngespreide benen op de grond zitten met daartussen een \u201cbok\u201d, een kleine of\ngrote piramide van stuiters die de jongens met een stuiter om moes\u00adten gooien\nom de bok te winnen. Een bok die zo goed als plat was en waarvan de stuiters\nhelemaal in de modder waren geduwd, werd verontwaardigd een plekbok genoemd.\nVan het werkwoord plekken, ofwel plakken.<\/p>\n\n\n\n

            \u201cMaar hij was eigenlijk niet bekwaam\nom brommer te rijden,\u201d zegt Hanna Bosmans en nu is ze serieus. Want wat gebeurt\ner? Het is donker en daar komt Adri uit de richting van het dorp aanrijden.\nEigenlijk zou hij het bord moeten gehoor\u00adzamen dat zegt: \u201cWielrijders\noversteken\u201d, want enkele meters na het bord houdt het fietspad op. Maar ach,\nhet is maar een paar honderd meter en dan is Adri thuis, en als hij hier naar\nlinks zou oversteken zou hij bij zijn huis weer naar rechts moeten oversteken,\ndus vindt hij het veiliger rechtdoor te gaan. Niet te hard, denkt Adri, niet te\nhard, anders ga ik die vracht\u00adwagen nog inhalen… nog wat langzamer, maar nog\nkomen de achterlichten dichterbij… de vrachtwagen staat stil!… En Adri\nroept nog \u201choho, hoho!\u201d en botst er met een klap tegenaan, maar veel en veel\nharder dan thuis tegen de poort, hij schuift er met brommer en al onder… Adri\nde Laat is voorgoed thuisge\u00adkomen.<\/p>\n\n\n\n

            \u201cDat is de zoveelste dode in dat\nkorte stukje van de Lange Weg in een paar jaar, en allemaal mensen onder de\nzestig,\u201d zeggen de Vrouwen van de Eerste Huizen.<\/p>\n\n\n\n

Het\nkind dat zoek was maar in een ander bed bleek te slapen gaat naar de HBS, een\nuitzondering in de buurt. En Leo Weels kan niet nalaten te zeggen: \u201cDat zal dan\nwel niet de echte Hoge Burger School zijn.\u201d <\/p>\n\n\n\n

            Vrouw de Laat toont zich na het\nverongelukken van haar man opvallend zelfstandig en bijdehand, ze brengt zonder\nal te veel problemen haar kinderen groot. Twintig jaar na Adri wordt ze\ndoodgereden bij het oversteken van een van de wegen die tussen de nieuwe wijken\nzijn aangelegd.<\/p>\n\n\n\n

            Hors Teunis verwisselt zijn fiets\nvoor een gemotoriseerd invalidenwagentje en rijdt daarmee uiterst traag door\nhet dorp. Hij komt in een aanleunwoning van het bejaardenhuis te wonen, waar\nzijn moeder in de verzorgingsflat zit, en sterft voor zijn zestigste. De meeste\nvan de broers zijn dan al overle\u00adden en wij vragen ons af hoe het met onze\nklasgenoot Ko is, want die zag er de laatste keer niet goed uit, werkt als\nmetse\u00adlaar dag en nacht voor zijn opgetutte vrouw. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cKo?\u201d zegt iemand, \u201cwanneer heb jij\ndie voor het laatst gezien? Ko is al twee jaar geleden overleden!\u201d<\/p>\n\n\n\n

            Dat is een schok, we wisten van\nniks, en als het enigszins kan gaan we nog wel naar alle begrafenissen van de\nvroegere bewoners van de Lange Weg. Daarmee is er van de zes zonen van de\nfamilie Teunis geen een meer in leven<\/p>\n\n\n\n

            Van de Acht-Huizen zijn twee\nwoningen afgebroken, voor de nieuwe weg, zoals de meeste huizen waarvan we\nverteld hebben. Voorheen de Acht-Huizen.

<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Kaft 1e druk van Aan de Lange Weg, foto van rond 1988, in het midden rechts v\/h de Achthuizen, waarvan de eerste 2 woningen vanaf de andere kant dan al zijn dichtgetimmerd voor de Kempenbaan. In de 2e woning woonden de meisjes op de andere foto. In het witte huis woonde toen Oosterbosch (Kempen Cars), begin 50erjaren de schoenmaker met het houten been en aan de andere kant van deze tweewoonst de familie Weels.


<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"
V\/H de Acht-huizen, – woningen rond 1988, de 2 linkerwoningen al dichtgetimmerd met het oog op afbraak voor de Kempenbaan<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Links woonde hier in de 50er jaren de familie Weels, aan de rechterkant de Schoenmaker met het houten been. Rechts naast het gapende gat zicht op v\/h\/de Acht-huizen, -woningen.<\/em>

<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Verhalen uit Aan de Lange Weg<\/a>, roman van Meurs A.M.,
ge\u00efllustreerd, hier graag bestellen via mijn Boekwinkeltje Wonderland, in nieuwstaat en zonder verzendkosten. U koopt rechtstreeks bij de schrijver die de kosten voor de uitgave zelf gefinancierd heeft. Zo u wilt gesigneerd. Hartelijk dank! <\/p>\n\n\n\n

\"\"

Illustratie\u00a0 Ufuk Kobas<\/a><\/em><\/figcaption><\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Nieuwe FB-pagina\u2019s als Veldhoven zoals het was, Zeelst zoals het was, Oerle zoals het was en Meerveldhoven zoals het was, zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen)\u00a0 (Over de Achtwoningen publiceerde ik hier eerder: Voorheen de Acht-huizen https:\/\/meursam.nl\/?p=908) (De familie Weels verhuist in 1957 van de eerste … Lees verder “Verhalen over v\/h de 8-Huizen ofwel de Achtwoningen (uit Aan de Lange Weg)”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1072","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1072","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1072"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1072\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1540,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1072\/revisions\/1540"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1072"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1072"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1072"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}