\u201cDat\nvorige deel is me goed bevallen,\u201d zegt een van de Vrou\u00adwen van de Eerste\nHuizen, \u201cmaar er vallen wel veel doden.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201cDa\u2019s nog niks,\u201d\nwilde A.M. zeggen, \u201cmoet je het vol\u00adgende deel zien.\u201d Maar ze was al weer weg.<\/p>\n\n\n\n
\u201cNet als in het echte leven,\u201d had hij willen zeggen.<\/p>\n\n\n\n
Want eerst was daar Herman Brood, die hij als rockandrollzanger\nkon waarderen, maar die zo nodig van het dak van een Amsterdams filiaal van een\ninternationaal hotelketen moest springen, en het dus niet kon opbrengen om ten minste\nin zijn doodgaan enige nederigheid te betrachten.<\/p>\n\n\n\n
Dan moemoe. Die ging zoals ze zesentachtig jaar\ngeleefd had, rustig haar plicht doend, en vooral zonder ophef. Hoewel,\nspectaculair was haar dood toch heel even, in ieder geval van dichtbij. Haar\ntemperatuur steeg tot ongekende hoogte, tot drie\u00ebnveertig graden. De digitale\nthermometer sprong stuk en ook twee haastig opgehaalde gewone thermometers\nbegaven het. Toen zuchtte ze en was dood. Buiten de paar vierkante meter van de\nziekenhuiskamer had niemand iets gemerkt, zelfs de vrouw in het bed naast haar\nsliep rustig door. Maar A.M. luisterde, nadat hij haar dood telefonisch had\ndoorgekregen, vijftig kilometer daarvandaan naar de radio en merkte dat hij\nverwachtte dat ze haar overlijden bij het nieuws zouden mel\u00adden. Hij hield dat\nzo een paar dagen.<\/p>\n\n\n\n
Toen kreeg hij een kaartje met de groeten van de\ndichter Jan Kostwinder, die jaren geleden opeens verhuisd was en sindsdien\nniets meer van zich had laten horen, en een paar dagen later ontving hij het\nbericht van zijn overlijden. Het was geen zelfmoord, gewoon een plotselinge\ndood. <\/p>\n\n\n\n
En dan de tv-presentatrice Sylvia Millecam. Een van de\nVrouwen van de Eerste Huizen zei dat ze zo`n keuze wel kon begrijpen. Dat zij\nmisschien ook wel zo zou hebben gehandeld als haar borsten haar handelsmerk waren.\nZe bedoelde dat ze liever dood zou gaan dan een borst te laten amputeren. Waren\nde borsten van Sylvia Millecam haar handelsmerk? Had hij iets gemist? Hij\nhoopte in ieder geval dat een levensgevaarlijke oplichtster als de \u201cgebedsgenezeres\u201d\nJomanda, die haar van een normale medische behandeling had afgehouden door te\nbewe\u00adren dat ze geen borstkanker had, eindelijk eens werd aange\u00adpakt.<\/p>\n\n\n\n
Hij zat in de trein en die stond opeens met een schok\nstil. En misschien wel omdat men het beu was om altijd maar verwijten te\nkrijgen voor al die vertragingen, riep men om dat de zelfmoordpoging gelukt\nwas. Ze zaten daar uren zonder dat ze er uit mochten en in de mobieltjes werd\nluidruchtig en wellustig gemeld dat er eentje voor de trein was gaan liggen.\nHij dacht aan degene die voor de trein was gaan liggen en aan iemand die hem\nheel na was die ook voor de trein was gaan liggen en was een paar uur heel\nstil.<\/p>\n\n\n\n
En toen was daar 11 september en de duizenden doden on\u00adder het puin van de Twin Towers in New York en dacht hij: hoeveel is veel? We schrijven verder, maar inderdaad, er vallen wel veel doden. (….)<\/p>\n\n\n\n Schrijven tegen de Vooruitgang?<\/strong><\/p>\n\n\n\n \u201cGenoeg,\u201d\nzegt Hanna Knietel tegen de twee andere Vrouwen van de Eerste Huizen die nog in\neen discussie zijn gewikkeld over het vorige hoofdstuk, met name over de vraag\nof de nonnen niet te grof aangepakt worden. \u201cWe zijn hier tenslotte bij elkaar\ngekomen omdat de Eerste Huizen bedreigd worden.\u201d<\/p>\n\n\n\n \u201cEn omdat A.M. iets moet doen,\u201d zegt\nde oudste dochter van Meijer met haar zware stem.<\/p>\n\n\n\n \u201cJezus!\u201d zegt Hanna Bosmans. \u201cSchrijven\ntegen de sloper? Het klooster, de meisjesschool, het patronaat, en nu onze\nhuizen, de eerste huizen van het dorp, hij kan wel aan de gang blijven!\nSchrijven tegen de vooruitgang?\u201d <\/p>\n\n\n\n \u201cAlsof zo`n gemeentebestuur weet wat\nvooruitgang is,\u201d zegt de oudste dochter van Meijer.<\/p>\n\n\n\n \u201cMaar wij moeten niet willen\nuitmaken wat goed is voor het dorp omdat wij nu toevallig in die eerste huizen\nwonen,\u201d zegt Hanna Knietel.<\/p>\n\n\n\n \u201cGeen flauwekul, de beuk erin!\u201d zegt\nHanna Bosmans. \u201cJa, de eerste\nbewoonster van de Lange Weg is door de bocht, hoor,\u201d lacht ze. \u201cIk wou\njullie alleen even plagen.\u201d<\/p>\n\n\n\n \u201cDat is een eik hoor op het altaar\nvan de Mariakapel,\u201d grapt op haar beurt de oudste dochter van Meijer met haar\nzware stem. Of bedoel je die rode beuk op het kerkhof? Buitenstaan\u00adders zullen\ndenken dat we hier meer met bomen dan met bestaande huizen en gebouwen hebben.\u201d<\/p>\n\n\n\n \u201cJe\nzegt het goed,\u201d zegt Hanna Bosmans, \u201cbestaande huizen en gebouwen, want nieuwe\nhuizen, wat zeg ik, hele nieuwe wijken worden er meer\ndan genoeg gebouwd.\u201d<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cLaat A.M. dan maar het verhaal van de rode beuk vertel\u00adlen,\u201d zegt Hanna Knietel, \u201cwant dat vind ik net een sprookje. Zeker nu wij ondertussen weten dat de beuk toch uiteindelijk wint.\u201d<\/p>\n\n\n\n (…)<\/p>\n\n\n\n \u201cMijn zoon is dood!\u201d jammert Hanna\nBosmans van de Eerste Huizen.<\/strong><\/p>\n\n\n\n \u201cMijn zoon is dood!\u201d jammert Hanna Bosmans van de Eerste Huizen tegen A.M. \u201cAan kanker gestorven. Vijfenvijftig, even oud als jij, en jij klaagt dat het schrijven niet lukt en dat je er te weinig tijd voor hebt, maar jij bent gezond. Jij klaagt en van de enkele vrienden die je hebt is er een dood en hebben er twee kanker gehad en vechten en hopen dat het maar niet terugkomt. Jij klaagt en je buurvrouw van zevenenvijftig droeg een pruik als gevolg van de bestralingen en chemokuren, maar ze vocht, want als er iemand levenslustig was, dan was zij het, en had ze dan ook niet het recht\u2026? Ze dacht dat ze ook al geen wimpers meer had, maar dat was duidelijk niet zo, dat zag je als ze haar hoofd opzij draaide, en daar was jij dan weer blij om. En toen ze nog geen weet had van haar ziekte zei ze eens: \u2018Dood? Dat is het laatste wat ik wil!\u2019 Jij vond dat grappig en zei: \u2018Als dat het laatste is, heb je het voor elkaar.\u2019 Maar de ziekte was onverbiddelijk en vorige week hebben jullie haar begraven met heel veel familie en vrienden. En sinds ze dood is hoor je haar stem de hele dag voor en achter het huis. En deze week is het een oom van eenenzeventig aan dezelfde soort ziekte\u2026\u00a0 Maar jij klaagt.<\/p>\n\n\n\n Je hebt van mijn zoon nooit een\npersonage gemaakt, dus dood is in dit geval dood voor jou, want hij was\nmisschien niet interessant genoeg, te braaf, maar hij was wel mijn kind. En het\nenige dat jou lijkt te interesseren is hoe oud zijn moeder dan wel zou zijn.\nNou, een jaar of negentig dus, want hij was mijn vierde, dus ik had er best nog\nkunnen zijn.\u201d<\/p>\n\n\n\n Ja, je schaamt je als je Hanna Bosmans van de Eerste\nHui\u00adzen zo bezig hoort in haar verdriet. Ze heeft gelijk, je hebt niets te\nklagen.<\/p>\n\n\n\n Je schaamt je, want ze heeft gelijk dat bij jou ook\nhier het schrijven het echte leven verdringt. Want je realiseerde je inderdaad\ndat er een zoon van vijfenvijftig dood was van een vrouw die in jouw\ngeschriften die leeftijd niet eens heeft. Want Hanna Bosmans van de Eerste\nHuizen is bij jou ergens tussen de vijfendertig en vijfenvijftig.<\/p>\n\n\n\n We waren van dezelfde leeftijd. We zaten dus samen in\nde\u00adzelfde klas van de lagere school. Hij was een knappe, lieve, brave jongen.\nMisschien waren we ook samen bij de welpen. Later werd hij leider van de andere\njeugdbeweging. Ik denk ook dat hij misdienaar is geweest. En hij was bij de harmonie.<\/p>\n\n\n\n Toen we een jaar of achttien\/negentien waren en veel\nuit\u00adgingen, kwamen we hem nooit tegen. Waarschijnlijk had hij al vaste\nverkering en zat hij rustig bij zijn meisje thuis.<\/p>\n\n\n\n Hij woonde dus in het allereerste huis. Of in het\nallerlaatste, het was maar van welke kant je het bekeek. Naast hun huis was een\nweiland tot aan de Gender. We voetbalden er soms, niet vaak, het was er ongelijk,\nhobbelig, met lastige hoge graspollen en distels. Er stonden ook koeien, die\nweliswaar tweehonderd meter naar achter, naar de Gender opschoven als wij\nkwamen maar toch hun vlaaien achterlieten. Dat was een probleem, zeker omdat\nonze kleren als doelpaal dienden.<\/p>\n\n\n\n En als we het huis in gingen om wat water te drinken, was\ndaar zijn luidruchtige moeder, die zo heel anders was dan hij en ons een rooie\nkop deed krijgen als ze riep: \u201cHoe is het met jullie vader en moeder? Slapen ze\nnog steeds samen in \u00e9\u00e9n bed?\u201d<\/p>\n\n\n\n Ja, moeder Hanna Bosmans van de Eerste Huizen, ik\nschaam me dat ik zo weinig kan schrijven over jouw zoon die dood is.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Aldus A.M. Er vallen wel veel doden \u201cDat vorige deel is me goed bevallen,\u201d zegt een van de Vrou\u00adwen van de Eerste Huizen, \u201cmaar er vallen wel veel doden.\u201d \u201cDa\u2019s nog niks,\u201d wilde A.M. zeggen, \u201cmoet je het vol\u00adgende deel zien.\u201d Maar ze was al weer weg. \u201cNet als in het echte leven,\u201d had hij willen zeggen. … Lees verder “DE VROUWEN VAN DE EERSTE HUIZEN: ER VALLEN WEL VEEL DODEN… SCHRIJVEN TEGEN DE VOORUITGANG? ‘MIJN ZOON IS DOOD!’ JAMMERT HANNA BOSMANS VAN DE EERSTE HUIZEN”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1163","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1163","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1163"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1163\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1165,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1163\/revisions\/1165"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1163"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1163"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1163"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
(Uit Aan de Lange Weg<\/a>, roman van Meurs A.M.)<\/p>\n\n\n\n
(Uit Aan de Lange Weg <\/a>van Meurs A.M.)
<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"http:\/\/meursam.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/eerstehuizen.jpg\")