{"id":1285,"date":"2021-04-18T19:54:20","date_gmt":"2021-04-18T19:54:20","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=1285"},"modified":"2022-09-13T11:26:45","modified_gmt":"2022-09-13T11:26:45","slug":"1948-aan-josje-danken-we-de-10-000ste-inwoner-van-het-dorp-aan-de-lange-weg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=1285","title":{"rendered":"Aan Josje danken we de 10.000ste inwoner van het Dorp Aan de lange Weg"},"content":{"rendered":"\n

Josje<\/strong>
(…)
<\/p>\n\n\n\n

\"\"
(uit <VELDHOVEN 4000 jaar geschiedenis van Oerle, Meerveldhoven, Veldhoven en Zeelst> <\/em>door Jacques Bijnen<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Voor\nw\u00edj trouwen wil Cor katholiek worden. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cTwee geloven op \u00e9\u00e9n kussen, daar\nslaapt de duivel tussen,\u201d zegt de pastoor. Maar als ik dan zeg: \u201cO, dan word ik\nmaar niks of protestant\u201d – ik weet niet eens wat ze bij Cor thuis eigenlijk\nzijn – dan is dat ook weer niet goed, het mag blijkbaar maar \u00e9\u00e9n kant op\ngebruikt worden. Voor mij hoeft het niet, voor mij mag hij blijven zoals hij\nis, maar katholiek worden maakt het trouwen en de discussie in de familie wel\neenvoudiger. Er gaat wel weer een tijd overheen voor Cor genoeg weet over het\ngeloof om toegelaten te worden. Nou, als ze mij al die dingen zouden vragen,\nzou ik ze ook niet weten, dus wat doet die pastoor nou allemaal moeilijk. Het\ngaat er toch om hoe je vanbinnen bent, of niet soms?<\/p>\n\n\n\n

            Het is dus allemaal niet zo\neenvoudig. Als ik trouw en het huis uit ga, blijft Ria achter om voor vader en\nhet huishouden te zorgen, terwijl zij ouder is en dus eigenlijk het eerste\nrecht heeft om te trouwen. Maar ze wil voor het zover is nog wat van het leven\ngenieten, ze vindt dat ze daar in de oorlog te weinig kans voor heeft gehad. En\nvoor de oorlog was het crisistijd en zijn we van Gelderland naar Brabant\nverhuisd net toen zij de leeftijd begon te krijgen om uit te gaan. Nee, Ria wil\nnog een poosje lekker gaan dansen, ze is gek op jongens met zwart haar.<\/p>\n\n\n\n

            We gaan altijd samen, zeker als we\nnaar de stad gaan. Het zijn nu allemaal Engelsen en Canadezen in de danszalen.\nEen Canadees blijft maar \u201cPrommes?\u201d aan me vragen. Ik versta er niks van. Ik\nvraag aan iemand wat \u201cprommes?\u201d betekent. Dan begrijp ik dat ik had moeten\nbeloven dat hij me zou terugzien. Cor komt daar ook wel, maar vaak wat later.\nMet hem dans ik ook, maar het gaat toch niet zo goed als met sommige anderen.\nIk houd er vooral van om met jongens die dat goed kunnen de Engelse wals te\ndansen.<\/p>\n\n\n\n

            Engelse wals mocht je in de oorlog\nniet zeggen, je moest zeggen: langzame wals. Maar je versprak je natuurlijk wel\neens. Ook liet ik me wel eens iets ontvallen als \u201cDie rot\u00admof!\u201d en dan stond er\nweer zo eentje naast je met een speldje achter zijn revers. De Duitse soldaten\nsloegen gretig, nee niet met knuppels, dat deden ze wel bij andere soldaten of\nbij dronken Nederlanders die de boel op stelten zetten. Nee, het liefst met de\nvlakke hand tegen je kont, dat deden ze graag, dat vonden ze zeker lekker. Och,\ndacht ik dan, het is maar tegen mijn kont, dat gaat wel weer over. Ik hield er\nnu eenmaal van om een grapje te maken en streken uit te halen. Ria was altijd\nal serieuzer, maar ze lachte meestal wel als ik iets uithaalde. <\/p>\n\n\n\n

            Je kon alleen in het begin van de\noorlog nog in het patronaat dansen. Daar dansten ook Duitse soldaten die in het\npatronaat of bij de mensen thuis ingekwartierd lagen. Ik kwam er een Duitser\ntegen die iemand kende uit mijn geboortedorp aan de Duitse grens en die me eten\nbezorgde. Maar daar kregen Ria en ik ook de naam dat we niet met Duitsers\nwilden dansen. Terwijl we alleen maar geweigerd hadden omdat we net hadden\nafgesproken om de volgende dans samen te doen. We dansten vaak samen. <\/p>\n\n\n\n

            Maar dat dansen was alleen in het\nbegin van de oorlog. Daarna kon je alleen nog in Duitse gelegenheden terecht en\ndaar wilden we niet naar toe. Hoewel ik me voor de rest niet zo bewust was van\nwat er allemaal gebeurde, ik hield meer van flauwekul maken. Ik had het bijvoorbeeld\nniet door wat het betekende toen de Duitser Knal, die bij ons ingekwartierd\nwas, zei dat er iets gebeurd was op het vliegveld en eraan toevoegde: \u201cSo ein\nganz kleiner Judenbengel hat Steine gewor\u00adfen.\u201d <\/p>\n\n\n\n

            V\u00f3\u00f3r de oorlog ging ik nog niet\ndansen. Vader liet me niet gaan. Bovendien zag ik er een stuk jonger uit dan ik\nin werkelijkheid was. Dus dansen was er jarenlang niet bij geweest. Je kwam als\njongere in de oorlog wel bij Leens Cafetaria. Dat was waar ik voor de deur door\nde zoon van de geitenboer, net als zijn vader een NSB\u2019er, in elkaar was geslagen.\nBij de bevrij\u00adding heeft mijn broer Harry die bij de PAN, de partizanen, was,\nde geitenboer opgehaald, deze kwam net met een koe uit de wei. Harry heeft veel\ncollaborateurs opgebracht en waar\u00adschijnlijk daarom dacht vrouw Nieuwenhuis dat\nhij ook de hand had gehad in de arrestatie van haar man. Ze riep: \u201cBe\u00addankt,\nhoor!\u201d toen hij voorbij fietste. <\/p>\n\n\n\n

\u201cNiks te danken!\u201d riep hij terug, maar hij wist niet\nwat zij bedoelde. En ook ik had Nieuwenhuis niet aangegeven, hoewel hij op het\nvliegveld voor de Duitsers had gewerkt en mij bij de fietstocht naar het werk\nin de stad vaak getreiterd had met de superioriteit van de Duitsers en zich\nNeuenhaus noemde en mij bij de bevrijding een kunstje had geflikt. Ik zou dat\nnooit doen, een vader van zo`n groot gezin, met al die kinderen thuis, ik kan\ner wel om janken als ik eraan denk. Nee, ik zou zoiets nooit doen. En Harry ook\nniet. Bovendien was een van de zoons van Nieuwenhuis zelf bij de PAN.<\/p>\n\n\n\n

Maar\nnu kunnen we volop dansen, Ria en ik, we gaan de danszalen af en genieten. Nu,\nal boven de vijfentwintig, zijn we eindelijk jong. Cor en ik kunnen nog niet\ntrouwen en Ria wil nog geen verkering, laat staan dat ze wil trouwen. We\ngenieten van onze jeugd, van onze lichamen. Ria loopt op zeer hoge hakken, ik\nheb dat nooit goed gekund, dus doe het met wat minder. Het is de tijd van\njurken met blote schouders, van de dunne schouderbandjes, soms wel drie paar,\nvan je jurk, je onderjurk en je bustehouder. BH zei je toen nog niet. Tijdens\nhet dansen vallen de bandjes van je schouder. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cBandenpech!\u201d grappen de jongens. We\nwillen onze okselharen scheren, maar we weten dat vader dat niet goed zal vinden.\nBovendien schijnt het erg ongezond te zijn.<\/p>\n\n\n\n

            Twee jaar lang genieten we.\nNatuurlijk, we gaan ook naar ons werk en doen het huishouden, zorgen voor\nvader, en gaan helpen bij onze broers en zusters als er kinderen worden geboren.\nDat zijn er veel in die eerste jaren na de oorlog, dat is bekend. En wij waren\nthuis al met ons tienen. Ik blijf meestal in de buurt, zoals bij Anneke en Leo\nen bij Harry en zijn vrouw Mia. Ria zit vaak wekenlang in Gelderland. Maar ze\nprobeert toch in de weekeinden thuis te zijn en dan gaan we op stap.<\/p>\n\n\n\n

De\npret is opeens voorbij als ik zwanger raak. Van \u00e9\u00e9n keer! Natuurlijk was het al\ndie jaren niet makkelijk geweest, zeker voor Cor niet toen ons huwelijk steeds\nuitgesteld werd, maar we hadden het nooit gedaan. Tot er iets in Cor zijn\nfamilie gebeurde waardoor hij erg in de put zat, wekenlang. Toen heb ik hem\nwillen troosten. Met het bekende gevolg. Het zou nog niet zo erg geweest zijn\nals niet heel de familie er doodziek van was geweest. Cor krijgt van iedereen\nte horen: hoe heb je dat nu kunnen doen! En hij begint dan steevast te huilen.\nKortom, een drama omdat iedereen het zo opklopt. <\/p>\n\n\n\n

            Het slaat ook over op mij. Het is\nlente, maar geen vrolijke lente. Het groen is overal onbeschaamd opgeschoten,\nhet is veel te fel groen, bijna blauw. Ik heb een hekel aan mijn lichaam. Ik\nverafschuw mijn eigen geur. Ik haat het schaamhaar dat uit mijn directoire\nkrult. Wat een naam, directoire, bah, ik kan er niet om lachen. Ik zweet, natte\nslierten onder mijn oksels. Vooral haat ik mijn dikke buik. Hoe heeft het zover\nkunnen komen!<\/p>\n\n\n\n

            Ik zit bij Cor achterop de fiets en\nwil eraf springen, recht onder de vrachtwagen die aan komt rijden. Cor voelt\nhet en pakt mijn arm vast. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cNiet doen,\u201d zegt hij, \u201cik kan je\nniet missen, we komen hier samen doorheen.\u201d <\/p>\n\n\n\n

            Vanaf dat moment ben ik er eigenlijk\noverheen. Het zijn niet wijzelf, denk ik, die er mee zitten, het is wat we ons\ndoor anderen aan laten praten. <\/p>\n\n\n\n

            Alleen juist de preutse en vrome Ria\nheeft me al die tijd gesteund. Maar door al het gedoe, eerst Ria die eigenlijk\nv\u00f3\u00f3r mij zou moeten trouwen maar liever nog wat van haar jeugd wil genieten,\nvervolgens de voorwaarde dat Cor eerst een volwaardig katholiek moet worden, is\nons huwelijk wel erg lang uitgesteld. Dan komt ook nog mijn vader te\noverlijden. Tien dagen na zijn dood trouwen we dan eindelijk. Drie maanden\nlater krijgen we een flinke dochter.<\/p>\n\n\n\n

            Als er nog iemand in het Dorp Aan de\nLange Weg is die niet weet dat ons huwelijk een moetje is, dan weet die het nu.\nWant als onze dochter geboren wordt, komt burgemeester Van Tuin – ja, hij nog\nsteeds – haar huldigen, is er feest en natuurlijk een wielerwedstrijd, want ons\nkind is de tienduizendste inwoner van de gemeente. Hiephiephoera!<\/p>\n\n\n\n

En\neigenlijk valt er hierna over mij niet meer zoveel te vertellen. Ik krijg in\nvijftien jaar elf kinderen. Cor is een ideale, ge\u00ebmancipeerde echtgenoot, al\nvoordat dat woord bestond. We hadden geen kind minder willen hebben. Iedereen\nblijft gezond en we lachen erg veel in ons grote gezin.<\/p>\n\n\n\n

            Het drama waar ik het nog over wil\nhebben begint in Gelderland, ruim een jaar na de geboorte van mijn eerste kind.\nRia is in huis bij een van onze zussen die een baby heeft gehad. Die zus\noverlijdt aan trombose, tien dagen na de geboorte. Trombose? Iedereen krijgt\ntrombose, wie overlijdt er nu aan trombose! Ik ben woedend. <\/p>\n\n\n\n

            Ria blijft plichtsgetrouw het\nmoederloze gezin van zes kinderen ondersteunen. Zo nu en dan komt ze een weekeind\nnaar huis om op adem te komen, huilt bij mij uit en gaat met lood in de\nschoenen terug naar Gelderland. Haar jeugd is voorbij en de jongens met zwart\nhaar zijn volkomen uit beeld. Toch hoopt ze de eerste jaren nog dat, als de\nkinderen wat groter zijn, ze weer haar eigen leven kan gaan leiden, want\nnatuurlijk houdt ze van die kinderen die ze nu grootbrengt maar toch\u2026 <\/p>\n\n\n\n

            Ze helpt jarenlang zo plichtsgetrouw dat haar zwager bij wie ze in huis is gaat denken dat ze het voor hem doet. Ontkennen helpt niet, hij is ervan overtuigd dat hij helemaal aan haar wens voldoet als hij haar ten huwelijk vraagt. Na maanden huilen tijdens de weekeinden in Brabant stemt ze toe.            
Nog kan ik in janken uitbarsten van medelijden als ik eraan denk hoe op haar eenendertigste het leven met mijn zus aan de haal is gegaan. Ze sterft op haar twee\u00ebnvijftigste. <\/p>\n\n\n\n

(uit Aan de Lange Weg<\/a>, roman van Meurs A.M.)

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Josje(…) Voor w\u00edj trouwen wil Cor katholiek worden.             \u201cTwee geloven op \u00e9\u00e9n kussen, daar slaapt de duivel tussen,\u201d zegt de pastoor. Maar als ik dan zeg: \u201cO, dan word ik maar niks of protestant\u201d – ik weet niet eens wat ze bij Cor thuis eigenlijk zijn – dan is dat ook weer niet goed, … Lees verder “Aan Josje danken we de 10.000ste inwoner van het Dorp Aan de lange Weg”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1285","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1285","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1285"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1285\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1701,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1285\/revisions\/1701"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1285"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1285"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1285"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}