{"id":1341,"date":"2021-06-22T11:25:17","date_gmt":"2021-06-22T11:25:17","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=1341"},"modified":"2021-10-13T18:02:54","modified_gmt":"2021-10-13T18:02:54","slug":"de-wildeman-een-uit-aan-de-lange-weg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=1341","title":{"rendered":"De Wildeman Een (uit Aan de Lange Weg van Meurs A.M.)"},"content":{"rendered":"\n

(Nieuwe FB-pagina\u2019s als Oerle zoals het was<\/a>,Veldhoven zoals het was<\/a>\u00a0,\u00a0Meerveldhoven zoals het was<\/a>\u00a0en\u00a0Zeelst zoals het was<\/a>\u00a0zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen)
(Op Facebook met illustraties<\/a>)
(uit\u00a0Aan de Lange Weg, roman<\/a> van Meurs A.M., verkrijgbaarheid, bestellen, illustraties) <\/p>\n\n\n\n

De Wildeman Een<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Midden\njaren vijftig van de 20e<\/sup> eeuw is de Wildeman nog geen wildeman maar\neen magere jongen die Dolf heet en die van tekenen en Van Gogh houdt, en\nmisschien ook wel van de bloedmooie Petra Donkers, bij wie hij op deze\nzaterdagmiddag achteromloopt, over het tegelpaadje langs de zijmuur van haar\nhuis waar de voordeur zit, met links van hem de voordeur van Van Zand. Hij doet\nde poort in de manshoge schutting open en fluit een deuntje van Bix\nBeiderbecke. <\/p>\n\n\n\n

            Petra staat zich in zwart broekje en\nbh te wassen aan de gootsteen naast het raam. Ze kijkt even onderzoekend het\nbinnenplaatsje op en doet dan haar bh af. Dolf komt de poort door en deinst\nachteruit. Dan maakt hij rechtsomkeer. Ze zullen elkaar dat weekeinde niet meer\nzien.<\/p>\n\n\n\n

Net\nwanneer Petra vanuit de Kerkstraat te voet de Lange Weg wil oversteken, duikt\nDolf met zijn fiets vanachter haar op en zet zijn fiets schuin voor haar. Ze\nschrikt en hij lacht en dan lachen ze allebei. Ze wisselen enkele zinnen,\nsteken samen de weg over en zij springt achterop. De mensen bij de bushalte\nkijken hen na. Ze zit achteraan op de bagagedrager, ver van hem af, beide benen\naan de linkerkant van de fiets. Ze zoekt waar ze haar handen kan laten, legt ze\ndan in haar schoot. Met haar hoofd iets gebogen zit ze te glimlachen. Op de\nstoep van de sigarenfabriek zitten mannen met hun rug tegen de muur te\nschaften. Bij het bord \u201cFietsers oversteken\u201d pakt hij haar arm, drukt die in\nzijn zij en steekt snel de Lange Weg over. Op het fietspad voor twee richtingen\nlaat hij haar arm weer los en meerdert vaart. Zij zoekt een plekje om zich vast\nte houden, ze pakt de zadelpen. Ze bloost en kijkt verlegen om zich heen.<\/p>\n\n\n\n

             \u201cStop!\u201d roept ze even later. \u201cJe rijdt de\nbushalte voorbij.\u201d En dan: \u201cZe zullen ons zien bij ons thuis!\u201d en gaat\nineengedo\u00adken zitten terwijl ze haar huis aan de overkant voorbijrijden en hij\nzich lachend naar haar omkeert en zij moppert: \u201cMaar ik ga niet bij die eenzame\nhalte bij de steenfabriek staan.\u201d Dolf pakt haar arm. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cIk breng je naar de stad,\u201d zegt\nhij. \u201cKom dichterbij, dan blaast de wind niet tussen ons door.\u201d Zij schuift\ndichter tegen hem aan. Hij laat haar arm los, maar nu blijft ze deze rond zijn\nmiddel houden. Hij buigt zijn hoofd een beetje en trapt stevig tegen de wind\nin. Glimlachend zit ze dicht tegen hem aan.<\/p>\n\n\n\n

In\nhet smalle gangetje tussen de muren van de winkel en de bakkerij van Wenkenbeek\nkomt Petra met haar hoge zwarte fiets tussen haar benen op ons toelopen. Ze\ndraagt een cr\u00e8me\u00adkleurige wijde rok met zwarte ceintuur en een witte blouse met\nkorte mouwen. Het valt ons weer eens op hoe buitengewoon mooi ze is. Tussen\nhaar handen op het hoge stuur van haar fiets houdt ze een gebakdoos geklemd.\nMaar ze huilt! Ze fietst weg. Vijftig meter verderop stopt ze, een been aan\nelke kant van de fiets. Ze komt terugfietsen. Ze is harder gaan huilen. Voor de\nwinkel laat ze de fiets langs haar benen op de grond glijden. Ze gooit luid\nsnikkend de doos tegen de etalageruit. De ruit blijft heel, een stuk gebak zakt\nlangzaam langs het glas naar bene\u00adden.<\/p>\n\n\n\n

            Mevrouw Wenkenbeek, vijfenveertig\njaar en met schort, kijkt door de glazen deur naar buiten, waar Petra met\ngebogen hoofd staat te snikken. Mevrouw Wenkenbeek komt naar buiten, slaat haar\nlinkerarm om het middel en legt haar rechter\u00adhand op de buik van het meisje. In\nhet smalle gangetje achter hen steekt bakker Wenkenbeek zijn bovenlijf door de\ndeurope\u00adning van de bakkerij en kijkt naar de beide vrouwen. Mevrouw Wenkenbeek\nmerkt hem op en jaagt hem achter Petra’s rug met een woedend slaand gebaar van\nhaar linkerarm weg. Petra duwt mevrouws hand van haar buik. Mevrouw Wenkenbeek\nraapt de fiets op en legt de handen van Petra op het stuur, ze gebaart haar te\nwachten. Mevrouw Wenkenbeek komt met een nieuwe doos gebak buiten en legt die\ntussen Petra’s handen op het stuur. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cVan mij,\u201d zegt ze, \u201cdat is wat\nanders.\u201d <\/p>\n\n\n\n

            Petra fietst zonder op of om te\nkijken weg, ze huilt niet meer. Als ze weet dat ze uit het zicht is, staat ze\nstil met de fiets tussen haar benen. Zonder aandacht te schenken aan de voor\u00adbijgangers\neet ze zeer gulzig achter elkaar drie gebakjes op. Ze fietst verder. Bij de\nkerk heeft ze geen erg in de kerkklok en gaat rechtsaf het pad tussen de hoge\nhagen in. Voorbij de meisjesschool fietst ze linksaf richting de Lange Weg. Ze\nstopt bij de winkel voor manufacturen op de hoek. <\/p>\n\n\n\n

            Ze neemt de doos gebak op de\nbinnenkant van haar linker onderarm, duwt met haar rechterhand de rechthoekige\nstan\u00addaard van haar fiets naar beneden, duwt dan met haar voet verder tot het\nachterwiel van de grond komt en de fiets staat. <\/p>\n\n\n\n

            Ze komt even later buiten met een\nwit kledingstuk, gevou\u00adwen in doorzichtig plastic: een verpleegsters-uniform.\nZe doet het onder de snelbinder en haalt binnen de doos gebak op. In gedachten\nfietst ze dezelfde weg terug die ze gekomen is. Ze schrikt als ze merkt dat ze\nweer in de richting van de bakkerij fietst. Bij de meisjesschool gaat ze nu\nrechtsaf weer het pad in, ziet dat het op de kerktoren tien voor half twee is,\nschrikt geweldig en begint hard te fietsen. Op het eind van het pad slaat ze\nvoor de kerk rechtsaf en zet nu echt de vaart erin. Ze kijkt ver voor zich uit\nnaar de T-kruising met de Lange Weg, vaag ziet ze de zijkant van een autobus.<\/p>\n\n\n\n

            De bus zit vol jongens in\nmariniersuniform. Alleen Dolf loopt nog buiten zenuwachtig heen en weer met een\ntekenmap onder zijn arm. Zijn vader is net geweest om hem op het laatste moment\neen hand te geven. Er staan nog een paar meisjes om de jongens uit te zwaaien.\nDe chauffeur toetert en begint meteen langzaam op te trekken. Dolf springt naar\nbinnen. Terwijl hij de Kerkstraat in kijkt ziet hij Petra gebogen over de\ngebakdoos aan komen fietsen. De bus is al vijftig meter ver weg als ze de weg\noversteekt en achter de bus aan rijdt. Dolf is naar achter in de bus gehold en\nkijkt naar haar door de achter\u00adruit. De bus meerdert vaart, de afstand wordt\ngroter en Petra stopt abrupt, de doos gebak valt op de grond. Ze staat met de\nfiets tussen haar benen midden op de weg en blijft de bus nakijken tot hij om\nde bocht bij hotelcaf\u00e9 Den Os verdwijnt. Dolf gaat dan zitten.<\/p>\n\n\n\n

Sommigen\nzeiden dat het door die zon kwam in Nieuw Guinea, anderen door wat hij daar\ngezien had. Weer anderen zeiden: \u201cWelnee, ’t is omdat hij twee jaar niets van\nzijn meisje had gehoord – ‘maar hij had helemaal geen meisje!’ onderbreekt nog\niemand – \u201cen toen hij terugkwam bleek ze al twee jaar uit het dorp verdwenen en\nzou ze zelfs een kind gehad hebben dat ze had afgestaan en zou ze ergens bij de\ngrote rivieren in de verpleging werken.\u201d <\/p>\n\n\n\n

            In ieder geval was de magere jongen\neen woeste man geworden die zijn haar en zijn baard liet groeien en woest op\nzijn motor door het dorp reed en ergens in een hutje was gaan wonen waar je\ndoor de modder alleen te voet of met de motor kon komen. En het scheen dat hij\ndaar in die verlaten hoek zelfs niet over de paden reed maar soms dwars door de\nweiden en akkerlanden en zelfs door het prikkeldraad scheurde. De rustige\nmagere jongen was een wildeman geworden die wilde tekeningen van Nieuw Guinea\nliet zien en bijna even wilde tekeningen van vrouwen- en paardenkonten, zoals\nhij ze noemde, en die die tekeningen ook exposeerde en de affiches met \u201cDolf\nMens exposeert vrouwen- en paardenkonten\u201d nog net niet zoals Luther op de\nkerkdeuren spijkerde, maar wel op de bomen rond de kerk. En die dronk en\nvloekte en kaartte en voor wie geen vrouw veilig was. Zei men.<\/p>\n\n\n\n

            Ja, de verhalen deden al gauw de ronde.\nDat hij de meisjes op de benzinetank van zijn motor door de opspattende modder\ntot vlak voor zijn hutje reed. Dat hij, als ze klaagden dat ze helemaal onder\nzaten, de modder van hun gezicht en benen likte. <\/p>\n\n\n\n

            Maar Truus Brechten die ze allemaal\nkenden kwam op eigen gelegenheid. Die zou trouwens nooit samen met hem op die\nmotor gekund hebben, laat staan op de benzinetank. Nee, Truus kwam in vol\nornaat, imposant en breed als ze was aanfietsen. Tot ze niet verder kon en ook\ngeen zin had om de fiets honderden meters over de modder te tillen. Ze zette\nhem dan maar tegen een weipaal, en daar bleef hij dan meestal staan tot de\nvolgende dag. <\/p>\n\n\n\n

            En over Truus kon je Dolf zelf in de\ncaf\u00e9`s horen vertellen. Hij was nog een jonge jongen en Truus een vrouw zooo<\/em>, en hij spreidt allebei zijn armen.\nEn je moest het van haar met praten winnen. Dan was ze op een gegeven moment\nflink opgewarmd en kon ze zich goed naakt uitkleden. En dan had ze van die\ntieten zo… zoo<\/em> (bij het eerste zo <\/em>de handen gebogen op een afstand van\ntwee decimeter, de toppen omhoog, bij \nhet tweede zo<\/em> hetzelfde maar\nmet de toppen naar elkaar toe). En hij kon dan niet, want hij was dan nog\nhelemaal niet opgewarmd. En die kont van haar, dat was ook geen huid, dat was\ndik rubber. Truus is een meid, die hoeft hij maar op te bellen, dan gaat ze\nmee. En de mensen mochten dan zeggen: \u201cTruus Brechten is een hoer\u201d, maar tegen\nhem had ze gezegd: \u201cMet jou wil ik trouwen, je hoeft niet te werken, ik verdien\ngenoeg.\u201dEn dat kan hij nou wel doen om de stoere peer uit te hangen maar… Als\nhij een of andere lul was zou hij het doen.<\/p>\n\n\n\n

            Hij vertelde in het caf\u00e9 en het was\ndan doodstil, en men vertelde ook weer verhalen over hem. Zo zou hij in een boe\u00adrendorp\nde torenklok op hol hebben gezet. En op zijn beurt kon hij ook de mensen laten\nvertellen, hij lokte ze uit. Zoals de man die uitbeeldde hoe iemand zand van de\nvloer had gepakt en in de ogen van een tegenstander gegooid. Keer op keer liet\nDolf de man opnieuw vertellen. \u201cHoe pakte hij dat zand?\u201d En opnieuw sloeg de\nman met zijn handen op de tegels. Dolf ging door tot het uiterste, kende geen\nmedelijden. Tot de vingers van de man bloedden, bloedden!<\/p>\n\n\n\n

            Het scheen dat hij ook de zus van\nzijn maat uit Nieuw Guinea niet met rust had kunnen laten. En dat hun oude moe\u00addertje\nal begon te janken als ze hem aan zag komen, want dan werd er weer gezopen. <\/p>\n\n\n\n

            Hij was nog wel eens bij Petra thuis\ngeweest en hij had niet naar haar gevraagd en men was zelf ook niet over haar\nbegon\u00adnen. Maar de zus van Petra liet hem even uit en drong zich tegen hem aan\nen nam hem mee naar het varkenshok en van haar kreeg hij waar hij bij zijn\ngeliefde niet aan toe was geko\u00admen. Hij werd er alleen maar woester van en\nscheurde nog harder op zijn motor door het dorp. Hij vocht en trok de bar\u00adleuning\nmet een ruk van de bar. <\/p>\n\n\n\n

            Maar er waren ook mensen die hem\nkonden kalmeren. Soms hoorde je dagen niks van hem en men zei dat hij dan met\neen oude veekoopman Belgi\u00eb in fietste en dat ze dan ook wel dronken en kaartten\nmaar alles heel rustig, bovendien bleven ze overdag vaak in de velden en\nbossen. <\/p>\n\n\n\n

            Toch stond daar weer tegenover dat\nhij een keer wakker werd in een woonwagenkamp en, zoals hijzelf zei, met alle\nrespect werd behandeld omdat hij een wedstrijd wie het snelst drie flessen\njenever achterover kon slaan, had gewonnen. Zijn tegenstander was nog niet bij\nkennis, zeiden de bewoners. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cDie voelt dan ook zijn hoofd nog\nniet, zoals ik,\u201d had Dolf gezegd.<\/p>\n\n\n\n

            \u201cNee, hij is nog lang niet\ngekalmeerd,\u201d zei iemand eens. \u201cBen ik zaterdag in Valkenswaard, springt er op\neen gegeven moment een meid op het biljart en begint zich spiernaakt uit te\nkleden. En met wie gaat ze daarna mee, denken jullie?\u201d <\/p>\n\n\n\n

            \u201cWanneer was dat?\u201d zegt een ander. \u201cZaterdagavond?\nDat kan niet, want toen kwam hij met mij met de bus uit Deurne, hij kent mij\nniet, maar ik heb gezien hoe hij iemand, een burgerlijk mannetje, zijn stropdas\nheeft afgeknipt.\u201d <\/p>\n\n\n\n

            En zo begon men te twijfelen, niet\nalleen aan de sterke verhalen die de Wildeman zelf vertelde, maar ook aan de\nverhalen die anderen over hem vertelden, want hij kon onmo\u00adgelijk op twee\nplaatsen tegelijk zijn geweest.<\/p>\n\n\n\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cDat is waar,\u201d zeggen de Vrouwen van de Eerste Huizen, \u201cmaar daar hebben wij wel een verklaring voor. Maar dat komt later, anders gaan we te ver vooruit in de tijd.\u201d


\n\n(uit Aan de Lange Weg<\/a>, roman van Meurs A.M., ge\u00efllustreerd, hier graag bestellen via mijn Boekwinkeltje Wonderland, in nieuwstaat en zonder verzendkosten. U koopt rechtstreeks bij de schrijver die de kosten voor de uitgave zelf gefinancierd heeft. Zo u wilt gesigneerd. Hartelijk dank!)\n\n<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Nieuwe FB-pagina\u2019s als Oerle zoals het was,Veldhoven zoals het was\u00a0,\u00a0Meerveldhoven zoals het was\u00a0en\u00a0Zeelst zoals het was\u00a0zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen) (Op Facebook met illustraties) (uit\u00a0Aan de Lange Weg, roman van Meurs A.M., verkrijgbaarheid, bestellen, illustraties) De Wildeman Een Midden jaren vijftig van de 20e eeuw … Lees verder “De Wildeman Een (uit Aan de Lange Weg van Meurs A.M.)”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1341","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1341","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1341"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1341\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1445,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1341\/revisions\/1445"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1341"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1341"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1341"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}