{"id":1541,"date":"2021-12-03T19:01:56","date_gmt":"2021-12-03T19:01:56","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=1541"},"modified":"2021-12-03T19:01:56","modified_gmt":"2021-12-03T19:01:56","slug":"op-cafe-twee-uit-aan-de-lange-weg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=1541","title":{"rendered":"Op caf\u00e9 Twee (uit Aan de lange weg)"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Als Jan Weels tot zo laat bij Den Os blijft hangen, zit aan de bar alleen nog de rooie Gielens met zijn lange gezicht en zijn hortende manier van praten. Hij zit altijd aan het gesloten eind van de bar, tegen de muur. Hij kan alles van Marie zien: haar borsten als ze vooroverbuigt en haar benen als ze die over elkaar slaat en haar kont als ze de andere kant op bukt. Marie weet dat en geniet ervan, hoewel ze tegenover anderen erom lacht wanneer de rooie Gielens er niet bij is. Teun van Leer hangt vaak naast de rooie Gielens, scheef zoals hij is geboren en hij stoot alleen zijn klinkers uit. Het is een belevenis een gesprek tussen die twee aan te horen. Maar ze verstaan elkaar als geen ander.<\/p>\n\n\n\n

            Het was zeker mede aan jongelui als\nJan Weels en zijn vriend Wouter te danken dat het ingeslapen hotel\/caf\u00e9 Den Os\nweer tot leven was gekomen. Eigenaresse Marie luisterde naar de jongens en\nvroeg raad als het om de keuze van muziek op de jukebox ging. Zo waren, naast\nde oude rockers en naast de populaire tango Speel\ndie dans<\/em> van Peter Koelewijn en de favoriete dansplaat A steelguitar and a glass of wine<\/em> van Paul Anka, <\/em>de Beatles, de Rolling StonesenAdamoop de jukebox gekomen. En zo werd er dan op zaterdag- en zondag\u00adavond\nvaak spontaan gedanst, jong en oud door elkaar. Toen met de kermis Hanna\nBosmans samen met de andere Vrouwen van de Eerste Huizen binnen was komen\nvallen, was de tent te klein geweest. \u201cDe gekste wijven van het dorp bij elkaar\nin \u00e9\u00e9n ruimte, dat is mij te veel,\u201d zei Leo Weels toen hij de benen nam. De\nkermis had hem een leuke gelegenheid geleken om eens een brandewijntje met\nsuiker te drinken bij hotel\/caf\u00e9 Den Os waar de laatste tijd zoveel aanloop\nwas. <\/p>\n\n\n\n

            Ook Marie laat zich soms tot een\ndansje verleiden, genie\u00adtend van wat ze nog seksueel kan oproepen bij de mannen\ndie vanachter hun drankje naar haar zitten te loeren. Door een goede klant laat\nze zich onder het tafelkleedje wel eens tussen de benen pakken, tegen een\nandere vertelt ze dan weer dat de eerste dat geprobeerd heeft  – \u201cEentje teveel op!\u201d lacht ze ver\u00adgoelijkend\n–  maar dat ze hem op de vingers heeft\ngetikt. Ze is duidelijk in haar tweede jeugd. Het is niet alleen het spelletje\ndat ze speelt, vaak met mannen voor wie dit het enige verzetje met een seksueel\ntintje is, ze heeft zelf ook het gevoel dat ze aan het begin van een nieuw\nleven staat. Hoewel ze in een caf\u00e9 is opgegroeid, heeft ze nu eindelijk haar\neigen caf\u00e9. Ze zal haar middenstandsdiploma en haar rijbewijs gaan halen en ook\nhierover, hoe zich daarbij te gedragen, vraagt ze de jongelui om raad. En\nachteraf vertelt ze dan weer trots hoe ze de examinato\u00adren heeft gecharmeerd.\nAls Den Os zo blijft lopen komt alles goed. <\/p>\n\n\n\n

            Ze flirt niet alleen met de mannen\nvan zestien tot in de tachtig, het ziet er naar uit dat ze nu ook echt een\nstevige jonge minnaar van dertig heeft, want dat Kareltje Manshoog het niet bij\neen slippertje wil laten. Allemaal nieuwe leuke dingen, allemaal totaal anders\ndan toen ze met haar zoon van nog geen zestien en zijn, met zijn vijftig jaar\nveel te oude, stiefvader Gerrit in dat rijtjeshuis zat weggestopt. De wereld is\nvoor haar op haar veertigste opengegaan.<\/p>\n\n\n\n

            Ook de altijd vermoeide, wat\ntobberige Gerrit ziet het wel zitten als het caf\u00e9 zo blijft lopen. Misschien\nkan hij dan stoppen met die hem zo uitputtende ploegendiensten. En als hij de\nduivenmelkers en de voetballers naar Den Os zou kunnen halen, dan zou voor hem\nhobby en inkomen gecombineerd zijn. En dat spelletje van zijn vrouw, tot op\nzekere hoogte, als dat de zaak ten goede kwam, nou ja. Maar er moest niets\nserieus aan te pas komen. Want hij laat zich natuurlijk niet in de maling\nnemen.<\/p>\n\n\n\n

            Staat naast hotel\/caf\u00e9 Den Os aan de\nLange Weg nog de laatste boerderij van het dorp, bij caf\u00e9 Willems aan het begin\nvan de Schoolstraat zit de ex-boer Noud Lauwers, ook al eentje die er niet\nhelemaal normaal uitziet met zijn armpje dat hij omhoog houdt als een\nkippevleugel zonder veren. Noud is een van de zonen van de op \u00e9\u00e9n na laatste\nboerderij van het dorp. Hun boerderij staat er nog wel daar aan de Broeklandweg\nmaar het land is verkocht aan de gemeente, voor twee nieuwe wijken die er\nondertussen gebouwd zijn. Noud is dus, behalve een vleugellamme, ook een van\nzijn land losgesneden boer. Alle reden om de hele dag bij Willems te zitten.\nNoud vergelijkt zich graag met de indiaan, wiens land en levenswijze hem zijn\nafgenomen en die nu aan het vuurwater is geraakt. Naast hem zit hier aan de bar\nen tegen de muur Kareltje Manshoog.<\/p>\n\n\n\n

            Kareltje is een gevaarlijk mannetje.\nJe ziet dat aan die kop met vet achterovergekamd pikzwart haar maar vooral aan\ndie stevige nek en de houding van die stoere schouders. En ook aan de manier\nwaarop hij naar je kijkt en luistert zonder iets te zeggen. Tot degene die hem\neen verhaal vertelt er ongemakke\u00adlijk van wordt en op zijn barkruk\nineenschrompelt en Kareltje het verhaal van de ander dodelijk samenvat: \u201cDus de\nvrouwen moeten voor jou uitkijken.\u201d <\/p>\n\n\n\n

            \u201cNou, dat valt ook wel weer mee,\u201d\nzegt de ander met het stemmetje van een muis.<\/p>\n\n\n\n

            Bij Willems komt iedereen, ook de\nPhilipsbeambten uit de nieuwe wijk die in de volksmond het Zilverstrand wordt\ngenoemd. Ze gaan zaterdagsmorgens judo\u00ebn in het patronaat en daarna nemen ze\neen paar pilsjes bij Willems. Judo is onge\u00adlooflijk populair sinds Anton Geesink\nwereldkampioen is geworden. Nee, net zoals Jan Weels daar dan de hele dag\nblijven hangen doen ze niet. Om \u00e9\u00e9n uur zitten ze gewoon aan de lunch bij de\nvrouw thuis. Jan komt pas bij het avondeten thuis, en ook dat vaak niet. Soms\nbrengt hij een oud mannetje, dat door zijn toedoen een borrel teveel genomen\nheeft, terug naar het klooster. Dat is de gelegenheid om zich af te vragen waar\nhij mee bezig is en of hij zijn judopak niet naar huis moet brengen. Hij blijft\nop de been met borrelworstjes, pinda`s en paprikachips.<\/p>\n\n\n\n

            Vorige zaterdag is hij met Ko\nBierhof in de taxi gestapt naar Valkenswaard (10 kilometer!), hoewel\nhij gezegd had dat zijn geld zo goed als op was. Maar Ko had erop gestaan dat\nhij meeging en hem in het caf\u00e9 in Valkenswaard, waar volgens hem zijn geliefde\nzat, aan iedereen voorgesteld als zijn ‘jonge vriend’, en ze waren allemaal erg\naardig tegen hem geweest. Ko had inderdaad urenlang contact met de bazin, die\nals ze maar even kon bij hem kwam zitten. Hij zag er in zijn donkerblauwe\nstreepjespak uit als een heer, hij was zeer charmant en zong mee met de Franse\nchansons. Maar voor zover Jan zich kon herinneren waren Ko en zijn geliefde\nniet van de bar weggeweest. Het diepe hoge caf\u00e9 was hem bijgebleven als een\nprettige omgeving om te zijn. Ze waren ook met de taxi terug\u00adgekomen, een hele\nuitgave, en hadden afgesproken om de volgende zaterdag opnieuw te gaan. <\/p>\n\n\n\n

            Dat was gisteren, maar hij had\nvergeefs bij Willems zitten wachten. En toen had men hem uitgelegd waar Ko\nwaarschijn\u00adlijk was. Hij had het timmerfabriekje achter de huizen inderdaad\ngevonden, en daar had Ko gestaan in zijn beige timmermansoverall. Toen pas had\nJan zich gerealiseerd hoe de honderden guldens die Ko het vorige weekeind voor hen\nbeiden had uitgegeven, verdiend moesten worden. <\/p>\n\n\n\n

            Mon amour, mon amourr<\/em>, liet\nKo steeds op de jukebox spelen, wat de achterkant was van Non, je ne\nregrette rien<\/em> van Edith Piaf. Het was Jans taak geweest de plaat steeds\nopnieuw te kiezen en zelfs het kwartje daarvoor had Ko hem gegeven. Jan\nschaamde zich en was niet teruggegaan naar Willems. Voor het eerst in lange\ntijd kwam hij zaterdags overdag thuis.<\/p>\n\n\n\n

            Het is zondagavond laat en Jan zit\nbij Willems. De Wilde\u00adman komt binnen, een kunstschilder die zo genoemd wordt\nvanwege zijn uiterlijk en gedrag. Jan kent hem van de verhalen. Maar er komt iets\nbij wat de verhalenvertellers niet op waarde wisten te schatten: de Wildeman\nheeft veel gelezen, Dostojewski, Hermans, Streuvels, Elsschot, Wilde. Het klikt\ntussen de zeven jaar oudere Wildeman en Jan. Het is al tegen sluitingstijd en\nze vertrekken met een liter vieux naar het hutje van de Wildeman. Er staat een\nkolenkacheltje en er liggen overal tekeningen met een laagje gruis erop. Jan\nslaapt een paar uur op de rand van het bed van de Wildeman, het hout staat `s morgens\nin zijn rug. Om half tien zitten ze in caf\u00e9 van Oers aan de weg naar Oerle. Ze\nontbijten, drinken, kletsen en toepen, en de Wildeman vertelt verhalen, net als\nde vorige avond. Bij het toepen vertrouwt Jan blindelings op de Wildeman. Bij\nde verhalen telt voor Jan alleen of ze goed verteld worden. Jan komt zelf ook\nlos. Caf\u00e9dochter Maria vlucht blozend naar de keuken. Om een uur of een\nbeginnen ze van Sas naar de Lange Weg te lopen; om half drie moet de Wildeman\nbeginnen bij de weverij. Dan komt Jans zus Tonnie hen tegemoet fietsen. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cWaar heb jij gezeten? Ik fiets al\nheel de morgen rond. Bij Den Os wisten ze alleen dat je naar Willems was gegaan\nen bij Willems was het nog niet open. Ons moeder is hartstikke ongerust. Ik\nbegrijp niet hoe je dit kunt doen. Ze heeft het al zo moeilijk sinds Ineke dood\nis.\u201d <\/p>\n\n\n\n

            Jan was het even vergeten. Want nog\ngeen twee weken geleden, vroeg in de morgen, gooit Anneke Weels de slaapka\u00admerdeur\nopen van haar oudste zoon die eindelijk een eigen kamer heeft nu zijn zus is\ngetrouwd, schreeuwt wat naar binnen en laat de deur open. En die deuropening\nblijft daar staan als een enorme vertikaal geopende mond, als een schreeuw, en\nJan weet niet zeker wat hij heeft gehoord, maar ook hij schreeuwt: \u201cDoe\ngodverdomme die deur dicht!\u201d Alles schreeuwt, de moeder, het deurgat, de zoon,\nwant hij beseft nu wat ze heeft geschreeuwd toen ze wanhopig is weggelopen,\nniet in staat om stil te staan: \u201cIneke Verstappen is dood!\u201d, haar grootste\nvrien\u00addin en troost en het meisje dat hem heeft leren lopen. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cIk ga zo,\u201d had Ineke tegen haar man\ngemompeld nadat de wekker was gegaan. Maar toen hij haar een paar minuten later\naanstootte en zei: \u201cToe dan\u201d, reageerde ze niet meer en was dood. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cHet ergste was nog dat binnen tien\nminuten de politie daar was,\u201d zei Anneke. \u201cWat denken die lui wel! Dat krijg je\ner dan ook nog bij. En het was zo`n goed mens,\u201d zei Anneke. \u201cAls de oudste naar\nschool was, pakte ze de jongste op en zei: \u2018Kom op, Hans, we nemen het er\nvandaag van, we gaan bij Anneke buurten.\u2019\u201d Anneke kon wekenlang niet ophouden\nmet huilen.<\/p>\n\n\n\n

            De Wildeman kent het verhaal van de\nplotselinge dood van Ineke, haar man werkt bij hem op de weverij. <\/p>\n\n\n\n

\u201cGa maar gauw naar huis,\u201d zegt de Wildeman. \u201cEen moe\u00adder moet je niet\u2026 nou ja, ga maar gauw naar huis.\u201d<\/p>\n\n\n\n

zie ook\u00a0OP CAF\u00c9 EEN<\/a>, eveneens zich afspelend in Den Os,
uit\u00a0Aan de Lange Weg<\/a>\u00a0,
roman van Meurs A.M., 3e, ge\u00efllustreerde, druk, hier graag bestellen via mijn Boekwinkeltje Wonderland, in nieuwstaat en zonder verzendkosten. U koopt rechtstreeks bij de schrijver die de kosten voor de uitgave zelf gefinancierd heeft. Zo u wilt gesigneerd. Hartelijk dank!) <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Als Jan Weels tot zo laat bij Den Os blijft hangen, zit aan de bar alleen nog de rooie Gielens met zijn lange gezicht en zijn hortende manier van praten. Hij zit altijd aan het gesloten eind van de bar, tegen de muur. Hij kan alles van Marie zien: haar borsten als ze vooroverbuigt en … Lees verder “Op caf\u00e9 Twee (uit Aan de lange weg)”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1541","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1541","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1541"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1541\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1543,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1541\/revisions\/1543"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1541"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1541"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1541"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}