{"id":1615,"date":"2022-01-26T22:10:19","date_gmt":"2022-01-26T22:10:19","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=1615"},"modified":"2022-02-01T10:15:42","modified_gmt":"2022-02-01T10:15:42","slug":"louis-paul-boon-in-eindhoven-8-december-1967-de-avond-de-nacht","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=1615","title":{"rendered":"Louis Paul Boon in Eindhoven 8 december 1967, de avond, de nacht"},"content":{"rendered":"\n
\"\"

En dat affiche met mij en mijn zonen werd overal gestolen, ze sloegen er de ruit van een etalage voor in om het mee te kunnen nemen. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Uit Willem Adams – Louis Paul Boon in Eindhoven <\/strong>(2007)<\/p>\n\n\n\n

Willem Adams: <\/strong>

<De tweede tocht <\/strong>(fragmenten)<\/em><\/p>\n\n\n\n

Met Wim van Gennep, mijn zwager, ging ik Boon op 8 december ophalen, het was spiegelglad, alles stond stil op de weg naar Antwerpen, dat was nog de oude weg, een snelweg was er nog niet, er zijn er die het de Lange Weg noemen. We konden er niet door en toen hebben we een parallelweg genomen door de bossen. Maar op een bepaald moment waren er, door de zwaarte van de sneeuw op de takken, bomen over de weg gevallen en moesten we dat hele eind weer terug. Tot een kwartier voor Antwerpen was het vreselijk slecht, daarna werd het beter, dus in Erembodegem wist Boon van niks. Daar was het goed weer. We hebben voor Boon verzwegen dat het zo slecht was, anders was hij nooit ingestapt. Maar toen we weer bij Antwerpen kwamen zag hij het wel, dat was niks dan slibberen en schuiven. En we konden ook niet over de weg van Antwerpen naar Eindhoven terug, die zat helemaal dicht, we moesten over Breda en Tilburg met een grote bocht naar Eindhoven.<\/p>\n\n\n\n

We kwamen dus al een paar uur te laat in Erembodegem aan, en dat was nog een prestatie, we hadden het eigenlijk al opgegeven. En dan nog eens de terugweg. Ik denk dat het wel een uur of elf, half twaalf was voor we weer in Eindhoven waren. Ik meen dat het om negen uur had moeten beginnen. Ik hoorde van mijn vrouw dat zij en de vrienden hadden staan zweten, komen ze nog of komen ze niet, en dat het viooltrio dat ik had ingehuurd niet wilde spelen voordat wij er waren. Op de radio werd omgeroepen dat vanwege de gladheid niemand meer de baan op mocht en ze wisten dat wij op die baan zaten en ze hoorden niks en zagen niks. Een van de vrienden heeft toen nog een oude pick-up van huis gehaald en platen gedraaid.<\/p>\n\n\n\n

En jijzelf hebt, om de mensen bezig te houden, toen nog voorgelezen, heb ik gehoord, uit de interviews die je over mij had gehouden met de hotemetoten uit de zogenaamde Eindhovense kunstwereld, die niet wisten dat we dat samen opgezet hadden en die mekaar vuil maakten, en dat waren nou juist de lui die daar die avond alleen maar stonden te wachten hoe ik op mijn bek zou gaan. Louis Paul Boon, hadden ze tegen me gezegd, het zal wel!><\/p>\n\n\n\n

Meurs A.M. over Louis Paul Boon in Eindhoven<\/strong><\/p>\n\n\n\n

In 1987 schreef Ton Meurs, een voorganger van Meurs A.M., ook al een verhaal over die beruchte 8 december van het jaar 1967. De inleiding van 1967, die vooraf ging aan de opening door Boon en die handelde over het Eindhovens Dagblad en het kunstleven in Eindhoven, was hier blijkbaar vervangen door de artistieke en politieke actualiteit van het jaar 1987. Toch valt het op hoe de schijnbaar groteske uitlatingen over kunst en subsidie gelijkenis vertonen met uitspraken in een interview van de toenmalige wethouder van Cultuur in Eindhoven, de heer Van der Harten in 1967. Ook uitlatingen in die tijd van de directeur van de Sociale Dienst, de heer Adriaans, zijn in de satire duidelijk te herkennen. De Apartheid bestaat in 1987 in Zuid-Afrika nog volop, 1987 is bovendien het Multatuli-jaar. Dat gaat klaarblijkelijk aan de redenaar niet ongemerkt voorbij en behalve Boon kijkt ook C\u00e9line hier en daar mee.<\/p>\n\n\n\n

LOUIS PAUL BOON IN ZUID-AFRIKA<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ton Meurs

(fragmenten)<\/em><\/p>\n\n\n\n

Het gebouw van de gehate krant is helemaal volgelopen, met hoogwaardigheidsbekleders uit het kunstleven van de gehate stad\u2026 en ik loop tegen de stroom in de trap af, en zit met mijn vriend Jan in het kafetaria aan de overkant en we kijken naar de schaduwen achter de beslagen ruiten daarboven\u2026 die, meer nog dan voor de schilderijen van mijn vriend Willem, zijn gekomen om de Opener van de avond te aanschouwen: Louis Paul Boon.<\/p>\n\n\n\n

Het is 8 december 1967 en het had om 21.00 uur moeten beginnen.<\/p>\n\n\n\n

Het wordt tien uur en nog steeds is het stampvol daar achter de ramen, maar de kunstenaar is er niet en de Opener is er niet\u2026 de kunstenaar is de Opener halen, 150 kilometer hier vandaan en het sneeuwt!\u2026 alleen de inleider is in de buurt\u2026 en dat ben ik.<\/p>\n\n\n\n

We hebben het samen gepland, de kunstschilder en ik: hij zal exposeren in het gebouw van Het Groot Eindeloos Dagblad en tijdens de inleiding zal ik die krant afbreken, tot aan de grond\u2026 alleen de schilderijen van mijn vriend zullen op mysterieuze wijze in de lucht blijven hangen.<\/p>\n\n\n\n

Hoe lang zal ik durven wachten? Heb ik niet de verantwoording?\u2026 ik!\u2026 nu de kunstenaar noch de beroemde schrijver er zijn\u2026 is het niet mijn schuld als het bezoekerspeil in het volgestroomde gebouw weer zakt? Wat moet ik zeggen wanneer die twee straks komen en alleen nog mij aantreffen?<\/p>\n\n\n\n

Ik moet het publiek vasthouden!\u2026 ik hol naar de overkant, de trap op, en sta al op de katheder.<\/p>\n\n\n\n

Zal ik jullie eens wat zeggen?\u201d zeg ik. \u201cJullie staan hier nou, voor die schilderijen van Adams, maar weten jullie wel\u2026 dat de kelders van het stadhuis vol staan met die dingen?\u2026 dat we niet weten waar ermee te blijven? Weten jullie dat? Jullie lachen, jullie denken: dat is satire\u2026 De kelders staan vol\u2026 we geven er wel eens eentje weg \u2013 dat mag niet maar dat doen we toch \u2013 maar er komen er wel tien voor terug!.. En nou wil ik jullie vragen \u2013 jullie komen helemaal niet voor die schilderijen maar toch wil ik jullie\u2026 is het niet de vraag\u2026 of je zomaar dingen kunt blijven maken waar niemand naar vraagt\u2026 het ezelschilderij dus, het schilderij waar geen afzet voor is!<\/p>\n\n\n\n

Op elk stukje vrije wand hangen we iets of laten we wat vervaardigen! We weten niet wat we moeten doen\u2026 al die schilderingen!.. we verzuipen erin, we komen erin om\u2026 Help! Red ons!..\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ze beginnen te joelen, te protesteren. Een zeer jonge man (h\u00e9, moet jij nog niet in bed liggen?), een eihoofd, halve knikkers van ogen erop geplakt, komt naar voren: \u201cEerbied voor de kunst!  Schande!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Niets van aantrekken.<\/p>\n\n\n\n

\"\"

<Paard> (1967 of eerder) van #WillemAdams (#Meerveldhoven 1937 – #Eindhoven 2022), particulier bezit. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

\u201cWe zijn die kunstenaars in hun atelier gaan opzoeken,\u201d zeg ik. \u201cKwamen ze tenminste niet met die lappen van 3 bij 3 meter naar ons toe!\u2026 kochten we de kleinste \u2013 ook nog vaak 2 bij 2, hoe halen ze het in hun hoofd! \u2013 en als we weggingen vergaten we het kunstwerk zogenaamd\u2026<\/p>\n\n\n\n

Je kent dat wel, we brachten een fles mee, dronken wat\u2026 en probeerden met de nek tussen onze schouders te verdwijnen, bang dat we teruggeroepen werden\u2026 Komt zo\u2019n onnozele hals de volgende dag zo\u2019n lap naar het stadhuis brengen\u2026 te voet\u2026 of op de bakfiets\u2026 en met een wind!\u2026 en een gezicht van \u201cals ik toch niet overal aan zou denken!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Weer dat lastige jochie, hij staat nu met z\u2019n vuisten tegen de katheder te trommelen. Nou, dan maar de volle laag!<\/p>\n\n\n\n

\u201cMoet je luisteren, snot, ik zeg dit ook voor jou, voor jouw generatie\u2026 Ik ben er niet zo een die de volgende generatie met onze problemen wil opzadelen\u2026 o.k., ik neem je niks kwalijk, je bent jong en idealistisch\u2026 jij vindt dat we eerbied voor de kunst moeten hebben, dat we de kunst moeten steunen \u2013 wat iets anders is dan de individuele kunstenaar! Wij dachten dat vroeger ook\u2026 een financieel probleem, dachten we\u2026 op te lossen door de kunst te privatiseren\u2026 met sponsors en reclame te gaan werken\u2026 Waarom niet een klein merknaampje in de hoek van zo\u2019n grote lap?\u2026<\/p>\n\n\n\n

Jij denkt natuurlijk: als ik minister was sloot ik wat musea, brak de financi\u00eble ondersteuning van de kunstenaars af, en ik was er\u2026<\/p>\n\n\n\n

Maar, beste jongen, dat is het probleem niet\u2026 Je doet op die manier niets aan de productie! We zijn veel te lang te tolerant geweest! Als we nu niets doen moeten we straks kunstwerken gaan opslaan in onderaardse zoutlagen!\u2026 en kunnen we hierboven er alleen een microfiche van bewaren\u2026 Dat bedoel ik als ik zeg: de volgende generatie niet onze problemen opschepen!\u2026 Mag ik nu verder?\u201d<\/p>\n\n\n\n

De jongen lijkt een beetje afgebluft. Vooruit, daar ga ik weer.<\/p>\n\n\n\n

(\u2026)<\/p>\n\n\n\n

\u201cDe zwarte wordt mishandeld in naam van de Makro (de SHV), in naam van Philips, in naam van de Shell!\u2026 De zwarte in Zuid-Afrika\u2026 och laten we ons beperken tot de kinderen, anders wordt het zo veel, zo algemeen\u2026 Welnu: 10.000den zwarte kinderen zijn gevangen gezet, mishandeld, gemarteld, verkracht en vermoord\u2026 en wij laten dat toe want wij doen ZAKEN met Zuid-Afrika!\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ze hebben me van het podium gesleurd, maar plotseling laten ze me los. Ik zie dat ik voor een vriendelijk glimlachende Louis Paul Boon sta. Hij trekt me aan mijn mouw een beetje omlaag, brengt zijn mond naar mijn oor.<\/p>\n\n\n\n

\u201cIk was er al een poosje,\u201dzegt hij, \u201cmaar ik dacht: laat maar even gaan, want Multatuli zelf zou nooit naar Eindwereld zijn gekomen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Dan stapt hij onder luid applaus het podium op.


<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

(Inleiding, door Louis Paul Boon uitgesproken bij de opening van de schilderijententoonstelling van Willem Adams in Eindhoven op 8 december 1967 en daarna aan de schilder overhandigd, als Boontje <\/em> gepubliceerd in Vooruit<\/em>, dagblad in Gent van 7 december 1967) <\/p>\n\n\n\n

Inleiden<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Donderdag 7\/12 \u2013 Nu heb ik het toch wel w\u00e9\u00e9r aan mijn been! En dit terwijl IK gezworen had dat ze me nooit meer gingen vangen. Ik bedoel, met het inleiden van een ekspositie.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Want dat is nu mode geworden. Vroeger eksposeerde een schilder zijn werken en dat was voldoende. Nu moet er nog iemand bijkomen die een openingswoord spreekt, zoals de burgemeester die de eerste steen legt voor een nieuw stedelijk ziekenhuis.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Ik heb dat eens op een kartoon gezien, die burgemeester, die met het truweel een klop op de eigen vingeren geeft. En met dan als onderschrift: \u201cDe burgemeester sprak enkele gepaste woorden\u201d.<\/em><\/p>\n\n\n\n

En wat erger is, dat die ekspositie te Eindhoven in Holland is! Zodat ik bijna zes uur in een auto moet zitten \u2013 heen en retour \u2013 om van mijn dorpje aan de grens van Brabant in Belgi\u00eb, naar Brabant in Holland te gaan inleiden. Iets wat, als we dan nog geluk hebben, maar tien minuten zal duren.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Moest een mens daar geld mee verdienen, ik zou mijn werk op de krant aan anderen overlaten, en op mijn deur een bordje spijkeren \u201cEkspositie-inleider\u201d, en door dit nieuwe beroep misschien schatrijk worden. Maar nu\u2026 vanzelfsprekend had ik die mij totaal onbekende schilder uit Eindhoven een briefje teruggestuurd met \u201cWat denkt ge wel\u2026 dat ik crazy ben?\u201d En prompt schreef hij, nu voor de tweede maal: \u201cOch, het heeft geen belang, maar ik kom toch even langslopen, als ik mag.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n

Misschien was het vanuit Brabant in Holland naar Brabant in Belgi\u00eb niet zo ver als omgekeerd want een paar uur later stond hij reeds aan het tuinhek. Ik zag een man zoals ik me onze voorvaderen, de Nervi\u00ebrs, de Eburonen en de Batavieren in mijn kinderjaren heb voorgesteld\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n

Groot en machtig, en vol haren. Addams, heette hij, Een naam die hij niet gestolen had.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Schilderijen had hij niet bij, maar wel een kijkkastje, waarin afbeeldingen ervan konden aangebracht. Ik heb een uur lang naar forsig rood en blauw en geel en groen gekeken.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Bij elk nieuw prentje moest ook mijn vrouw kijken, en die zei steeds maar: \u201cMooi! Mooi! Mooi!\u201d En ik moet er meteen aan toevoegen, dat zij echt gevoel heeft voor schilderijen. Zij loopt zo een ekspositiezaal door en zegt: \u201cdat is mooi, dat is minder, dat is niets waard.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n

Dat laatste zegt ze vooral, als ik eens wat geschilderd heb.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Het is dan ook haar schuld, door dat \u201cmooi, mooi, mooi\u201d, dat ik vrijdagavond naar Eindhoven moet. Want ik kon niet meer weigeren. Goed dan maar, heb ik geantwoord. En Addams gaf me een klap waar ik nog steeds wat scheef bij loop, beloofde me te halen en terug te brengen.<\/em><\/p>\n\n\n\n

En beloofde bovendien mijn vrouw een schilderij, de grootste die erbij was. Op voorwaarde dan dat ze in de auto kon. Ze hoopt nu dat hij me komt halen met een verhuiswagen, en niet met een Volkswagentje.<\/em>

Ik weet niet meer wat hij gezegd heeft daar op die katheder waar ik zo lang gestaan had\u2026 Zijn woorden aan mij gericht bleven in mijn hoofd zoemen. Ik weet nog wel dat hij daarna in het kaf\u00e9 danste met Sophie, die op haar zeer hoge hakken ver boven hem uitstak. Ikzelf werd afgeleid door een journalist van het Groot Eindeloos Dagblad, die een interview met me wilde en zei dat ik een van de beste lezers van hun blad was\u2026 <\/p>\n\n\n\n

Louis Paul Boon schreef twee verhaaltjes over deze avond maar keerde nooit in Eindwereld terug.
<\/p>\n\n\n\n

_____<\/p>\n\n\n\n

Louis Paul Boon in Zuid-Afrika <\/em>werd gepubliceerd in Adem, <\/em>sept. 1988, in<\/em> diverse versies in Het<\/em>Werk51, hier voor het eerst samen met Willem Adams – Louis Paul Boon in Eindhoven<\/em> op 8 december 2007, 40 jaar na 8 december 1967, en op dezelfde manier in het boek van Meurs A.M. OVER LOUIS PAUL BOON \u2018Die twee gebroers en hun zuster, dat was heilig\u2019 Josken Boon-Vermoesen over de familie Boon <\/em>in 2012.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Zie ook het volledige verhaal van Willem Adams:
Willem Adams \u2013 Louis Paul Boon in Eindhoven<\/a>
en de kennismaking met
Willem Adams 1937 \u2013 2022 ,<\/a>
<\/a>alles op papier in de
Adams(Boon)-special<\/a>, Bij het overlijden van Willem Adams<\/em>,Het<\/em>Werk71, literair kladschrift van Meurs A.M., verschenen 6 januari 2022, genummerd en gesigneerd<\/em>, verkrijgbaar in mijn Boekwinkeltje Wonderland: met Persoonlijk eerbetoon, onze kennismaking zoals beschreven in Aan de Lange Weg, het verhaal Willem- Adams over Louis Paul Boon in Eindhoven<\/em>, met de 3 autotochten heen en weer tussen Eindhoven en Erembodegem in Belgi\u00eb, de opening op 8 januari 1967 van zijn tentoonstelling door Boon, de expositie, de problemen met de kunstenaarsregeling de Contraprestatie, de Sociale Dienst, met de publicaties in het Eindhovens Dagblad. Ook de Boontjes<\/em> door #LouisPaulBoon over deze belevenis in het dagblad Vooruit, en Willem Adams als model voor personages in mijn schrijven, 16 pag, waarvan 4 met afbeeldingen in kleur: \u20ac4 plus \u20ac1,92 verzendkosten. Klik op de link bovenaan voor het bestelformulier (veiligste manier) of maak \u20ac5,92 over naar NL97 TRIO 0379 4947 87 van Meurs A.M. ovv Uw adres <\/strong>(eenvoudigste manier). Hartelijk dank. Een abonnement wordt zeer gewaardeerd.
<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Uit Willem Adams – Louis Paul Boon in Eindhoven (2007) Willem Adams: <De tweede tocht (fragmenten) Met Wim van Gennep, mijn zwager, ging ik Boon op 8 december ophalen, het was spiegelglad, alles stond stil op de weg naar Antwerpen, dat was nog de oude weg, een snelweg was er nog niet, er zijn er … Lees verder “Louis Paul Boon in Eindhoven 8 december 1967, de avond, de nacht”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1615","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1615","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1615"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1615\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1627,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1615\/revisions\/1627"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1615"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1615"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1615"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}