{"id":1677,"date":"2022-04-10T22:12:26","date_gmt":"2022-04-10T22:12:26","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=1677"},"modified":"2022-04-10T22:15:24","modified_gmt":"2022-04-10T22:15:24","slug":"de-vrouwen-van-de-eerste-huizen-op-weg-naar-het-boekenbal","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=1677","title":{"rendered":"De Vrouwen van de Eerste Huizen op weg naar het Boekenbal"},"content":{"rendered":"\n

Volgens velen zijn<\/em><\/strong> De Vrouwen van de Eerste Huizen de jus van Aan de lange Weg, zijn zij het die het ook tot een <\/em>leuk boek maken. Het verscheen in december 2004. Eerst gebeurde er niets. Dan verscheen er een artikeltje in de Ahrenberger en kwam het op gang. Een maand later een pagina in het Eindhovens Dagblad. Toen begon het echt te lopen, het Boekenbal kwam eraan en <\/em><\/strong>De Vrouwen van de Eerste Huizen vonden<\/em><\/strong> dat ze daar nu ook bij moesten zijn. Een stukje vervolg op Aan de Lange Weg.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

De Vrouwen van de Eerste Huizen op weg naar het boekenbal.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Nauwelijks waren de eerste tientallen exemplaren van Aan de Lange\nWeg<\/em> verkocht of de Vrouwen van de Eerste huizen waren op weg gegaan\nnaar het boekenbal. Ze hadden besloten, hoewel het boekenbal nog een aantal\nweken ver weg was, zich thuis al om te kleden. Kwestie van inleving in hun rol\nvonden ze dat. Ze zouden die kleren dan onderweg wel een keer wassen. Hanna\nKnietel dacht dat ze het beste als Arnon Grunberg kon gaan, vanwege zijn\nmeisjesachtige uiterlijk. Maar die stem, hoog, beschaafd, bekakt, hoe kreeg ze\ndat voor elkaar? En Arnon sproeit niet voor zover wij weten, dachten de andere\ntwee vrouwen, ook niet bij de s-en en de t\u2019s, maar dat zeiden ze niet hardop.\nDe oudste dochter van Meijer wil wel als A.F.TH. Dat Geldropse gedoe is een\nzacht eitje, met een beetje platbrabants geouwehoer, kom je al een heel eind.<\/p>\n\n\n\n

Ze willen eerst een bijzondere daad stellen, namelijk de enige schrijver opzoeken die ze ooit hebben gekend en die nu in een inrichting zit. In de Rijks Psychiatrische Inrichting in Best, menen ze. De schrijver was bij een paar dames aan de Lange Weg in de kost geweest. Hij zat altijd boven op zijn kamer op een schrijfmachine te rammelen. Hij schreef vieze boekjes, wisten ze. Hij kreeg er niet veel geld voor. Je moest heel veel vieze boekjes schrijven om een boterham te verdienen. Hij wilde eigenlijk heel andere boeken schijven, zei men, maar men betaalde hem alleen voor vieze boekjes. Daarom was hij op de duur gek geworden. Je zou van minder\u2026<\/p>\n\n\n\n

Daar liep iemand. Zouden ze die de weg vragen? \u201cDoe die maar niet,\u201d zei\nHanna Bosmans nog nadat ze een blik op de man had geworpen. Waarom niet? Je kon\ntoch niet zomaar zeggen: Nou, als ik die zo eens aankijk, dan weet die het vast\nniet. Vooruit dan maar.<\/p>\n\n\n\n

 \u201cWeet u misschien waar de RPI is?\u201d vroeg de oudste dochter van Meijer\nop beschaafde toon maar natuurlijk wel haar zware stem. De man keek hen\nnadenkend aan. Hij dacht na, misschien was het niet zo erg met hem gesteld als\ndat het leek. Toen antwoordde de man, terwijl hij hen nadrukkelijk aankeek:\n\u201cWeet \u00fa het?\u201d<\/p>\n\n\n\n

Hanna Bosmans trapte plotseling het gaspedaal in en lag met haar hoofd op\nhet stuur van het lachen. Ook de andere twee proestten het uit, terwijl ze de\nwedervraag van de man herhaalden. Je zag toch al meteen dat die man niet goed\nwas! Omdat ze met al dat gelach niet hadden opgelet, bleek even later dat ze\neen voetbalveld waren opgereden. Hanna Bosmans was al een keer het veld\nrondgereden maar kon de uitgang niet meer vinden. \u201cZet maar op de stip!\u201d\nproestte Hanna Knietel het uit. Het was er drassig. Op een gegeven moment\nkonden ze niet meer voor- of achteruit. Toen kwam er gelukkig een mannetje het\nveld oplopen dat ze de weg naar de RPI konden vragen.<\/p>\n\n\n\n

\u201cAls je maar gek genoeg doet kom je er vanzelf,\u201d zei het mannetje. Nu\nkonden ze helemaal niet meer. Hanna had de voorwielen zo heftig laten draaien\ndat ze tot op de bodem van de auto in het voetbalveld zaten en er geen beweging\nmeer in het stuur was te krijgen. \u201cLopen jullie ondertussen maar vast met die\nborden langs het veld,\u201d zei ze, \u201cde huizen staan hier vlak omheen, aan de\noverkant van de straat, en er is altijd wel iemand die kijkt. Toe nou maar.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ze hadden leuzen voor op de borden gezocht en die gevonden in de vijftiger,\nbegin zestiger jaren. Natuurlijk toen, zeiden ze, toen hadden wij ons\nhoogtepunt! Eentje was er van Harry Mulisch uit de Haagse Post, die toen nog\nhet formaat van het Parool nu had. En daarin stond over de breedte van 2\npagina\u2019s: \u201c Ik ben een groot schrijver, daar helpt geen lievemoederen aan.\u201d Dus\ndat was op het bord geworden: A.M. is een groot schrijver, daar helpt\ngeen lievemoederen aan.<\/em> Het andere bord hadden ze van de kaft\nvan Ik, Jan Cremer<\/em>. Dat was geworden: Aan de Lange Weg, een\nonverbiddelijke bestseller.<\/em> Met die borden om liepen de Vrouwen de\nvolgende ochtend door de stoptrein Eindhoven \u2013 Den Bosch, waarin ze in Best\nwaren opgestapt. Ze waren die nacht maar in de auto op het voetbalveld blijven\nzitten. Ze gingen in diskussie met de passagiers. Er waren in de trein mensen\ndie over de Da Vinci Code <\/em>begonnen. Maar daarmee waren ze bij\nde Vrouwen aan het verkeerde adres. \u201cNiet bij ons hoor,\u201d zeggen de Vrouwen,\n\u201cbij ons trekt Aan de Lange Weg<\/em> een lange neus naar al die\nboeken, h\u00e9 dat is een goeie!\u201d  Weet je wat de Vrouwen wel een goed\nboek vonden? Nou? Hoe God verdween uit Jorwerd<\/em> van Geert Mak.\nMaar die is met zijn laatste boek het ouwe wijf van de literatuur en de\ngeschiedenis geworden, doet zijn naam eer aan. Nee, dan Het Zwijgen van\nMaria Zachea<\/em> van Judith Koelemeijer. Dat vinden ze wel een voorbeeld,\nzeker wat betreft verkoopcijfers. Want nu vergeten we al die boeken, zeggen ze,\nen hebben we het over Aan de Lange Weg. <\/em>Opeens donderen ze\ndoor de trein heen, een luid gepiep en geknars, gegil. Welke gek heeft er aan\nde noodrem getrokken? Als ze met bulten en blauwe plekken overeind zijn\ngekrabbeld en de trein tot stilstand is gekomen, gaan ze uit het raampje hangen\nen kijken naar voren. \u201cVerrek, dat is de bus van onze Harry die daar dwars op\nde overweg staat!\u201d  \u201cWaar zijn die gekke wijven?\u201d horen ze hun mannen\nroepen. \u201cZeg dat ze naar huis komen!\u201d Ze worden met hun allen een poosje in Den\nBosch vastgezet, verkleed en wel en met de sandwichborden. En de Vrouwen weten\nvan geen ophouden. Ze hangen de sandwichborden voor de tralies en roepen: \u201cH\u00e9,\nBosschenaren, weten jullie dat Aan de lange Weg<\/em> ook in het\nNoordbrabantsmuseum ligt? H\u00e9, Bossche bollen\u2026\u201d Volgend jaar zijn ze zeker op\nhet boekenbal, desnoods vertrekken ze gewoon nog een paar weken eerder van\nhuis. En tegen hun mannen zullen ze zeggen dat ze naar Valkenburg gaan.<\/p>\n\n\n\n

——————————<\/p>\n\n\n\n

Van Het<\/em>Werk41, Aan de Lange Weg-special <\/em>van het (toen nog)maandelijks literair<\/em> kladschrift <\/em>van Meurs<\/strong> A.M., 11 maart 2005, <\/em>werden 150 exemplaren genummerd en gesigneerd.


<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Kaft 1e en 2e druk 2004, 2005


<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
3e, door @UfukKobas ge\u00efllustreerde druk 2009


<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
In Nieuwstaat alleen nog verkrijgbaar: Boekwinkeltje Wonderland<\/a> (geen verzendkosten)<\/figcaption><\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Volgens velen zijn De Vrouwen van de Eerste Huizen de jus van Aan de lange Weg, zijn zij het die het ook tot een leuk boek maken. Het verscheen in december 2004. Eerst gebeurde er niets. Dan verscheen er een artikeltje in de Ahrenberger en kwam het op gang. Een maand later een pagina in … Lees verder “De Vrouwen van de Eerste Huizen op weg naar het Boekenbal”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1677","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1677","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1677"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1677\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1681,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1677\/revisions\/1681"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1677"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1677"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1677"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}