{"id":1834,"date":"2023-07-16T19:31:41","date_gmt":"2023-07-16T19:31:41","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=1834"},"modified":"2023-07-16T19:31:41","modified_gmt":"2023-07-16T19:31:41","slug":"de-weverij-in-aan-de-lange-weg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=1834","title":{"rendered":"DE WEVERIJ IN AAN DE LANGE WEG"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
Weverij De Groof, in het midden links van de O.L Vrouwedijk richting Waalre, horizontaal de Provincialeweg, foto 1938<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

De Duitse soldaat Weebe, die de Lange Weg had moeten bewaken maar die ondergedoken\nwas, kroop uit de aardappelkelder van de familie Beentjes en werd als een held\nonthaald en zou nog jaren met zijn vrouw de achterkant van een van de huizen\nvan de familie Beentjes bewonen. Tot hij weggepest werd bij de weverij, waarbij\ndegene die op zijn baan uit was niet aarzelde om het Duits zijn van de heer\nWeebe en zelfs het Duitse jood zijn van mevrouw Weebe in de strijd te gooien.\nMaar dat is al weer tien jaar na de oorlog, als Weebe zich van lieverlee\ngenoodzaakt ziet terug naar Duitsland te vertrekken.
\n(uit Na de oorlog, <\/strong>De tegengestelde beweging)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Anneke doet haar mond al open om te vertellen wat ze de\nlaatste tijd allemaal heeft meegemaakt – en dat is heel wat! – maar de vrouwen\nzien het huis van Maas en over die gaan ze het eerst even hebben. Want dat hij\nhet houdt met zijn secreta\u00adresse op de weverij\u2026 vooruit!… maar dat\nschijnheilige half\u00adluide gedoe met zijn vrouw in de kerk – \u201cga jij maar eerst,\nschat\u201d – en hoe dat daar op een rij zit met al die vijf dochters en te communie\ngaat met geloken ogen en de handen met de vingertoppen tegen elkaar onder de\nkin, daar krijg je toch acuut de kriebels van! Zeker als je weet dat hij de\nDuitse deserteur Weebe heeft laten wegpesten door degene die zijn baantje wilde\nhebben en die, zoveel jaar na de oorlog, er gebruik van maakte dat Weebe\nDuitser was. Wat uiteindelijk gelukt is omdat Maas met die secretaresse\ngechanteerd kon worden. Maar Weebe is daardoor wel terug naar Duitsland! Mensen\nzijn beesten. Erger nog. Van die verhalen over Indi\u00eb van de jongen van Vlek\nlijkt ook steeds meer te kloppen. Hij is allang niet de enige meer die ze\nvertelt.
\n(uit Het begrafenisfeest)<\/strong>
\n
\nWat doen mijn\nknie\u00ebn zeer, denkt Anneke. Kom zeg, ik ga op mijn kont zitten. En die jongen\nmaar blijven knielen. En dan nog zonder viltje. Brave jongen, maar ik heb toch\nliever dat-ie op zijn broek let. Die is op zijn knie\u00ebn al zowat door, en h\u00eder\nhoef ik niet aan te komen voor een nieuwe broek. Neem me niet kwalijk, Heer\u2026 O,\ndat doet deugd!\u2026 Die dikke engelen\u00adkopjes aan die pilaren\u2026 Nee, niet  doorgaan. Kijk, de hele familie Maas, man,\nvrouw en vijf dochters, hij, chef van de weverij die het met zijn secretaresse\nhoudt en die de Duitse deser\u00adteur Weebe eruit heeft gewerkt. Zou-ie ter\ncommunie durven gaan? En Van der Reijden, de gemeentesecretaris: \u201cWij zijn geen\nfilantropische instelling, wij houden niet van rekken.\u201d Ligt je kind jaren in\nhet ziekenhuis en vraag je wat geld te leen aan de gemeente… Ja, ga maar\nallemaal vooraan zitten, alle\u00admaal op de eerste rij. Allemaal meebetaald aan de\nnieuwe kerk? Nou, wij ook hoor! Laat ons maar lekker hier zitten, kunnen we de\nzaak beter overzien. Ok\u00e9, iedereen heeft jullie nu wel gezien, kijk ze maar\neens fluisteren. Ha, Bosmans, de buschauffeur, touringcar wel te verstaan, vaak\ndagen van huis, Lourdes, Rome, Kevelaer, in ieder stadje een ander schatje,\nzeggen ze, maar waarschijnlijk een brave huisvader, allang blij zijn eigen\nvrouw niet teleur te hoeven stellen. Van Zand, je bent een komediant. Je zegt:\nwij bidden niet. Maar je durft niet thuis te blijven.
\n(uit De gekke\nonderwijzer)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

En bij het huis daarna blijven we\nnog even buiten, hier woont een vriendje van Jantje, Wouter van de Stal. Deze\nbuurjongen heeft zelf ook konijnen, in kooien achter het huis. Hij mist er wel\neens eentje, maar als hij hardop zegt dat zijn vader maar eens een huis verder\nmoet gaan kijken, want dat ze daar een dezer dagen wel konijn zullen eten,\nkrijgt hij een draai om zijn oren. Maar hij blijft ervan overtuigd, zoals hij\nook weet dat een kip die in de hof van de buurman verdwaalt in de pot\nterechtkomt. De buurman aan die kant is Walterke Smits, de schilder die er bij\nde weverij een hele week over doet om een deur af te lakken en die van een\npilsje houdt en zijn twee dikbuiken achterover slaat in het winkeltje van Piet\nvan Doelen in de tweede bocht van de Lange Weg, want op caf\u00e9 mag hij niet en\nthuis mag het evenmin.
\n(<\/strong>uit De verbranding)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Maar ze weten alles, de fietsers, alles van en rond het dorp. Van de Gender, de nieuwe en de oude. En zoals iedereen die hem gekend heeft zweren ze bij de oude Gender, die van voor de omlegging. Daar zat nog vanalles in, die leefde nog. Er zijn nog een paar stukken van over, na hevige regen staat er soms zelfs weer wat water in. De nieuwe Gender is alleen op zondag, wanneer de wasserijen en weverijen stil liggen, nog tamelijk helder. Dan heb je in een strenge winter zelfs kans dat hij nog bevriest en kun je erover naar de Leef schaatsen, de ijsbaan tegenover de steenfabriek richting stad. Wel zie je ook op zondag, als het grijsblauw van het afvalwater van de fabrieken hem niet verkleurt, dat de Gender steeds bruiner wordt. IJzer waarschijnlijk. Dat heb je met die omleggingen! zeggen de fietsers.
(uit Op caf\u00e9 Een)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"\"

De schilder Willem Adams eind jaren ’50 bij weverij De Groof in Meerveldhoven. In Aan de lange Weg staat Adams model voor De Wildeman.
Uit het FBalbum Willem Adams 1937 – 2022.
https:\/\/www.facebook.com\/photo?fbid=6760577453961195&set=a.5050695791616045<\/a><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n


\nHet is zondagavond laat en Jan zit bij Willems. De Wilde\u00adman komt binnen, een\nkunstschilder die zo genoemd wordt vanwege zijn uiterlijk en gedrag. Jan kent\nhem van de verhalen. Maar er komt iets bij wat de verhalenvertellers niet op\nwaarde wisten te schatten: de Wildeman heeft veel gelezen, Dostojewski,\nHermans, Streuvels, Elsschot, Wilde. Het klikt tussen de zeven jaar oudere\nWildeman en Jan. Het is al tegen sluitingstijd en ze vertrekken met een liter\nvieux naar het hutje van de Wildeman. Er staat een kolenkacheltje en er liggen\noveral tekeningen met een laagje gruis erop. Jan slaapt een paar uur op de rand\nvan het bed van de Wildeman, het hout staat `s morgens in zijn rug. Om half\ntien zitten ze in caf\u00e9 van Oers aan de weg naar Oerle. Ze ontbijten, drinken,\nkletsen en toepen, en de Wildeman vertelt verhalen, net als de vorige avond.\nBij het toepen vertrouwt Jan blindelings op de Wildeman. Bij de verhalen telt\nvoor Jan alleen of ze goed verteld worden. Jan komt zelf ook los. Caf\u00e9dochter\nMaria vlucht blozend naar de keuken. Om een uur of een beginnen ze van Sas naar\nde Lange Weg te lopen; om half drie moet de Wildeman beginnen bij de weverij.\nDan komt Jans zus Tonnie hen tegemoet fietsen.
\n(uit Op caf\u00e9 Twee)<\/strong><\/p>\n\n\n\n


\nHij is begonnen op de weverij, waarschijnlijk al op zijn veertiende, zoals veel\njongens in die tijd. Er waren twee fabrie\u00adken in het dorp. Het was of de\nsigarenfabriek of de weverij. Of je moest naar de stad en dan werd het\ntechniek: Philips of DAF. Sigaren maken was niets voor Heintje. Weven trouwens\nook niet, zoals na een paar jaar wel duidelijk was. <\/p>\n\n\n\n

Elke week weer werd hij met nog twee anderen bij\nde baas geroepen. Voor hen hing hun weefwerk, er waren stukken af en het zat\nvol gaten. De baas begon te vloeken: \u201cGodgodgod-verdomme\u2026 G\u00f2\u00f2\u00f2\u00f2\u00f2dgodgod-godverdomme\u2026\u201d\nTien minuten lang. De jongelui lieten het gelaten over zich heen gaan. De week\ndaarop was het weer hetzelfde en de sc\u00e8ne herhaalde zich. <\/p>\n\n\n\n

Heintje is meer dan tien jaar op de weverij\ngebleven. Het is de enige baas die hij ooit heeft gehad. De laatste jaren had\nhij er zijn fritestent bij. Op het pleintje. <\/p>\n\n\n\n

Dat zag je in die tijd, begin jaren vijftig,\noveral verrezen er fritestenten, ook in de nieuwe wijken, druk bezocht door\njongelui die het eten thuis beu waren. Er stonden meestal een man en een vrouw\nin die dit naast hun werk en hun gezin deden. Ze maakten heel lange dagen en\nzagen er slecht uit, ook door de gebrekkige ventilatie en waarschijnlijk omdat\nze thuis veel restjes uit hun eigen tent aten, want eten weggooien deed je in\ndie jaren na de oorlog niet en de koelmogelijkheden waren nog zeer beperkt. <\/p>\n\n\n\n

Maar we hebben het over Heintje van der Horst. Toen Heintje nog een frituur begon, aan de Lange Weg, stopte hij bij de weverij. Daar haalden ze opgelucht adem en Heintje deed dat ook, voortaan was hij zelfstandig.
(uit Heintje van der Horst of De Lange Weg in vogelvlucht, <\/em>De Vrouwen van de Eerste Huizen).<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Aan de Lange Weg<\/h1>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Roman van Meurs A.M.<\/p>\n\n\n\n

omschrijving, bestellen<\/a><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De Duitse soldaat Weebe, die de Lange Weg had moeten bewaken maar die ondergedoken was, kroop uit de aardappelkelder van de familie Beentjes en werd als een held onthaald en zou nog jaren met zijn vrouw de achterkant van een van de huizen van de familie Beentjes bewonen. Tot hij weggepest werd bij de weverij, … Lees verder “DE WEVERIJ IN AAN DE LANGE WEG”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1834","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1834","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1834"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1834\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1839,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1834\/revisions\/1839"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1834"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1834"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1834"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}