{"id":246,"date":"2017-10-09T20:09:49","date_gmt":"2017-10-09T20:09:49","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=246"},"modified":"2017-10-31T19:40:15","modified_gmt":"2017-10-31T19:40:15","slug":"alles-vergeven-en-vergeten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=246","title":{"rendered":"Alles vergeven en vergeten Een geschiedenisje dat begon op het einde van de Duitse bezetting MeursAM Story"},"content":{"rendered":"

Een geschiedenisje dat begon op het einde van de Duitse bezetting<\/em><\/p>\n

Ze waren dus langzaam met de tractor in de lengte, eerst over de voeten en zo naar het hoofd, over de jongen gereden die ze op planken hadden vastgebonden, waarbij op het eind vooral het hoofd geweldig gekraakt had. En ze hadden gevonden, eerst toch, dat ze daar recht op hadden, dat het goed was dat ze dat zo gedaan hadden: dat ze begonnen waren met de voeten, dat de jongen het had zien aankomen ook, dat was goed, vonden ze, ze hadden daar recht op, op de pijn en de angst van de jongen. En zelfs op het kraken van dat hoofd, wat de jongen zelf maar heel even gevoeld had. Het was juist daarom dat ze begonnen waren met de voeten. Ze hadden recht op die angst, op die pijn, op dat dichterbij komen van de wielen bij het gezicht.
\nWant de jongen had ook tientallen van hun gezinnen pijn doen lijden, telkens wanneer hij iemand van zo\u2019n gezin die, meestal uit honger, de brug over het kanaal wilde oversteken, had neergeschoten met een klein rond gaatje midden op het voorhoofd.
\nDe jongen was een Duitse soldaat van 15 jaar die ze gewond en zonder nog \u00e9\u00e9n kogel uit zijn schuilplaats op de brug gehaald hadden. De aangevoerde Duitse soldaten die het in september 1944 moesten opnemen tegen de vanuit Frankrijk oprukkende geallieerden waren steeds jonger geworden.
\nHet begon ermee dat iemand zei: \u2018Het was wel een echte scherpschutter, die jongen, want onze Jan was meteen dood, hij heeft niet geleden, hij heeft waarschijnlijk niet eens geweten wat hem overkwam.\u2019
\nDaar was het mee begonnen, en van toen af begonnen ze ook dat kraken steeds meer te horen, te voelen ook voor zover dat mogelijk was, en zei er ook al eens iemand: \u2018We dachten dat het nodig was, dat misschien niet eens wij maar toch de andere gezinnen waarvan iemand was doodgeschoten daar niet alleen recht op hadden maar dat ook nodig hadden om het gebeurde ooit te kunnen vergeten.’
\nMaar ondertussen hadden ze er zichzelf al jaren mee getroost dat hun gezinslid niet had geleden, en daarmee waren ze niet zozeer dat gezinslid geleidelijk aan vergeten maar wel dat het was doodgeschoten. Aan het doodschieten dachten ze niet meer, maar het kraken konden ze niet uit hun eigen hoofd zetten.
\nHet was verkeerd, zei er toen voorzichtig iemand, de manier waarop we op die jongen wraak hebben genomen, dat we hem een extra pijnlijke dood hebben bezorgd. We hadden hem niet in leven kunnen laten, dat zouden we niet aangekund hebben, maar we hadden die jongen gewoon dood moeten schieten en het daarbij moeten laten.<\/p>\n

Tientallen later kreeg je van die monsterlijke tractoren met banden van bijna 2 meter hoog en zo\u2019n driekwart meter breed. De oude man liep op een smal weggetje en er reed hem er zo eentje voorbij en stopte dan plotseling. De man zag meteen dat het levensgrote kleurenfoto\u2019s waren die op de enorme achterbanden van de tractor geplakt waren. Ze zagen er bovendien zeer levensecht uit, waren niet plat en bovendien keken ze hem lachend aan. Dus als iemand hem een boodschap had willen sturen, bedacht de man, was het mooi niet gelukt. \u2018Ik heb het gezien hoor,\u2019 riep de man, \u2018rij nu maar weer door, haha.\u2019
\nToen begon de monstertractor langzaam achteruit te rijden. Ik zou makkelijk kunnen weglopen, dacht de man.<\/p>\n

Meurs A.M.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Een geschiedenisje dat begon op het einde van de Duitse bezetting Ze waren dus langzaam met de tractor in de lengte, eerst over de voeten en zo naar het hoofd, over de jongen gereden die ze op planken hadden vastgebonden, waarbij op het eind vooral het hoofd geweldig gekraakt had. En ze hadden gevonden, eerst … Lees verder “Alles vergeven en vergeten Een geschiedenisje dat begon op het einde van de Duitse bezetting MeursAM Story”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-246","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/246","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=246"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/246\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":291,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/246\/revisions\/291"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=246"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=246"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=246"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}