{"id":908,"date":"2020-07-30T21:16:12","date_gmt":"2020-07-30T21:16:12","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=908"},"modified":"2021-11-22T17:46:51","modified_gmt":"2021-11-22T17:46:51","slug":"voorheen-de-acht-huizen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=908","title":{"rendered":"Voorheen de Acht-Huizen (uit Aan de Lange Weg)"},"content":{"rendered":"\n

(Nieuwe FB-pagina’s als Veldhoven zoals het was<\/a> en Meerveldhoven zoals het was<\/a>, Zeelst zoals het was<\/a> en Oerle zoals het was<\/a> zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen)<\/p>\n\n\n\n

\"\"
De Achtwoningen eind jaren ’80. De 2 linkerwoningen zijn dan al dichtgetimmerd voor de Kempenbaan<\/em>

<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Voorheen de Achthuizen<\/p>\n\n\n\n

Vrouw Teunis uit de Acht-Huizen vindt Anneke Weels maar een verwaand ding, met die toch al vooruitspringende onder\u00adkin, die ze dan ook nog eens omhoogsteekt, en altijd dat opscheppen over de kinderen, die best goed zullen kunnen leren, maar ondertussen hebben ze daar bij Weels geen nagel om hun reet te krabben, want met al dat leren is er geen kind dat al wat binnenbrengt.<\/p>\n\n\n\n

           Anneke Weels, voorheen uit de eerste bocht van de Lange Weg, en nu ook, zij het nog steeds niet fanatiek, uit de Acht-Huizen, vindt vrouw Teunis een norse vrouw, erg tuk op geld en luxe, en vooral lomp, lomp in de omgang. Ze lijkt boven\u00addien wel een woonwagenbewoonster met dat zwarte haar, die donkere blik en al die sieraden. Maar daar kunnen de kinderen ook niets aan doen en vader Teunis is een goed mens.<\/p>\n\n\n\n

            De oude en nieuwe bewoners van de\nAcht-Huizen hebben hun bedenkingen over elkaar, maar soms valt het ook mee,\nwant de buurman van de ene kant, het koddige Willeke, komt zeggen: \u201cWeels, ik\nzag het eerst niet zitten, maar u bent, geloof ik, toch een fatsoenlijk mens.\u201d\nEen jonger broertje van Jantje had de buurman toen wel een kusje willen geven. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cVoor de kinderen was het heel wat\nanders,\u201d zegt Hanna Bosmans van de Eerste Huizen. Bij de volwassenen was het\neen kwestie van een idee, van een bepaald beeld dat men van elkaar had: in de\nAcht-Huizen wonen voornamelijk asociale gezinnen, buiten de Acht-Huizen voelen\nde mensen zich boven ons verheven ook al stellen ze zelf niet veel voor. <\/p>\n\n\n\n

Maar voor de kinderen Weels is het een echt probleem,\neen praktisch probleem. Want jarenlang zijn ze op weg naar het dorp daar\nvoorbijgelopen, en bij het ene huis werden ze al eens uitgescholden voor\nspuitelf, bij het andere hebben ze al eens belletje getrokken, soms zelfs bij\neen huis waarvan ze wel met de kinderen speelden. Want hoe zit een kind in\nelkaar? Dat waren gewoon verschillende dingen: dat huis en die bel en die deur\nwaarachter, spannend!, misschien wel een ouder stond te wachten… en dat kind\nwaar je mee speelde. Je wist natuurlijk wel dat het daar woonde, maar toch\nbracht je het veel meer in verband met de plek waar jullie altijd speelden,\nbijvoorbeeld bij jou thuis of bij een van de andere buren, dan met dat huis\nwaar je altijd belletje trok. <\/p>\n\n\n\n

            En wie heeft er hulppolitieagent van\nVulpen met zijn voeten op tien voor twee niet nagedaan? <\/p>\n\n\n\n

            Pijnlijk was het soms ook andersom:\nhet jongste meisje van Teunis roept de oudste van Weels, Tonnie, na: \u201cDoe maar\nniet zo verwaand, spuitelf, zo bijdehand zijn jullie niet, bij ons liggen de\nmaandverbanden niet op zolder te rotten!\u201d<\/p>\n\n\n\n

            Dat was inderdaad een pijnlijke\nzaak, want hoe goed ze ook konden leren, erg bij de tijd waren de meisjes van\nWeels op dat gebied niet. Kwestie dat er nooit over seks en vrouw-worden werd\ngesproken. Dat was nog in het vorige huis geweest, maar hoe wist zo`n meisje\nuit de Acht-Huizen dat? Dat moest ze gehoord hebben van een vriendinnetje van\nde meisjes Weels dat w\u00e9l in hun vorige huis op zolder was geweest.<\/p>\n\n\n\n

            Neem nou dat tweede meisje van\nWeels, het braafste kind van de klas, allemaal negens en tienen, dat heeft wel\njarenlang belletje getrokken bij Trees Meps, dikke Trees, en haar uitge\u00adscholden\nvoor Trees Tiet. En waarom? Wel, omdat ze dacht dat dat wel mocht, dat was geen\nnormaal gezin, je zag Trees niet in de kerk en de kinderen hadden verschillende\nachternamen, dus kon je je dat permitteren, een vader zag je er trouwens nooit,\ndus bang hoefde je niet te zijn.<\/p>\n\n\n\n

            En Jantje Weels van veertien, die\nkwam maar \u00e9\u00e9n huis van zusje Schors vandaan wonen, met wie hij vroeger\ndoktertje had gespeeld, o wel tien jaar geleden, en wie had er niet met zusje\nSchors doktertje gespeeld!: een hegblaadje op haar blote kontje gelegd en daar\ndoorheen een stokje in haar gatje gestoken. Maar wie durft er in zijn puberteit\nzo`n meisje aan te kijken, vooral als je haar sinds die tijd nauwelijks hebt\ngezien? <\/p>\n\n\n\n

            \u201cToch een vorm van penetratie,\nzouden we tegenwoordig zeggen,\u201d lacht Hanna Bosmans. Maar serieus, Anneke Weels\nkon haar verdriet openlijk tonen, ze miste het oude huis, de tuin, de hoge\nbomen en vooral Ineke, het buurmeisje dat al haar kinderen had leren lopen.\nMaar de kinderen moesten hun geheimen voor zich houden, de kans dat de ouders,\nnu ze zo dicht bij elkaar woonden, zouden gaan kletsen was te groot.<\/p>\n\n\n\n

            \u201cMaar terug naar de familie Teunis,\u201d\nzeggen de Vrouwen van de Eerste Huizen. Of A.M. wist dat dat kleine magere\nmannetje naar de pas aangebouwde bijkeuken was verbannen, met zijn hoest en\nzijn glimlach, vooral met zijn hoest natuur\u00adlijk, ofschoon, leek het wel, het\nvooral die glimlach was die zijn vrouw in de weg zat. Maar voor de rest van het\ngezin en de bezoekers, de televisiekijkers, de kaarters, was het toch vooral de\nhoest, die hartverscheurende of liever duidelijk hoorbaar slijmscheurende\nhoest, gadverdamme. Maar zijn vrouw, zijn stevige, forse, gezonde, met sieraden\nbedekte vrouw stoorde toch vooral die glimlach, als een van triomf, van haha\nnooit meer terug te moeten naar de mijn, niet onder de grond en ook niet, als\nsurrogaat, boven de grond; daarvoor was de hoest te ver gevorderd.<\/p>\n\n\n\n

            En of A.M. wist dat ze speciaal daarom\nn\u00f3g een televisie hadden aangeschaft, toe maar, en die in de bijkeuken hadden\nopgesteld, hangend aan de muur, zodat dat mannetje met zijn hoest daar in zijn\neentje zat, vlakbij de ge\u00ebmailleerde wasma\u00adchine, de enige aan de Lange Weg. En\ngeen wonder dat je met zo`n wasmachine, waar je geen heet water meer hoefde in\nte gooien, als eerste maandagsmorgens de was aan de lijn had, soms al voor\nzeven uur, en ook de witste was had, want nu was er Omo en ook die kon vrouw\nTeunis betalen. En of ze wilden of niet, de andere bewoners van de Acht-Huizen\nmoesten daarin mee, en al gauw werd het een soort wedstrijd, wie de witste was\nhad dus en het eerst aan de lijn, maar wel een wedstrijd waarvan de eerste\nplaats al bij voorbaat was verge\u00adven.<\/p>\n\n\n\n

            En nadat de zonen van Teunis rond\nhet voortuintje een muurtje met een sierstang erop gebouwd hadden, omdat een\ngewoon ligusterhegje zoals de buren hadden niet meer goed genoeg was, en nadat\ner een bijkeuken aan de keuken gebouwd was en de wc verplaatst, zodat zij de\neersten waren die niet meer naar buiten hoefden om naar de wc te gaan en\nbovendien de eersten die een toilet met waterspoeling hadden, en nadat er dus\ntwee televisies waren gekomen en een elektrische klok en allerlei koperen en\nvergulde voorwerpen, zoals een lepelrek en asbakken, en nadat de vrouwen in het\ngezin allemaal een nieuwe fiets en de mannen een brommer hadden gekregen –\nbehalve de dikke Hors, die bleef uiterst traag, bijna stapvoets op zijn nieuwe\nfiets van huis naar caf\u00e9 naar voetbalveld rijden – en toen de moeder zoveel\nsieraden had dat ze elke dag van de week andere om kon doen, en de dochters ook\nhierin steeds meer op de moeder begonnen te lijken… toen ging het kleine,\nmagere mannetje, dat nog geen zestig was en tientallen jaren veel geld verdiend\nhad in de mijnen, de pijp uit met nog steeds die glimlach van triomf op de\nlippen. <\/p>\n\n\n\n

            En toen beseften de zoons dat ze\neigenlijk, en niet alleen van uiterlijk, veel op hun vader leken, en hoe al te\nwaar dat was konden ze niet eens vermoeden, want ze wisten toen nog niet dat\nverschillenden van hen zich eveneens kapot zouden werken voor een naar luxe\nhunkerende vrouw, en vooral wisten ze niet dat ze geen van allen oud zouden\nworden en dat hun moeder, voor wie ze alles over hadden gehad, hen allemaal zou\noverle\u00adven. Maar ondertussen misten ze de vader en zeiden soms zelfs: \u201cWat is\nhet hier stil!\u201d want ook aan een hoest, zij het dan vanuit de bijkeuken, kun je\nblijkbaar wennen.<\/p>\n\n\n\n

            \u201cH\u00e9!\u201d roept Hanna Bosmans, \u201cwist je\ndat allemaal? Nee? Dan weet je het nu in ieder geval!\u201d<\/p>\n\n\n\n

            Buurvrouw Marietje, die zoals elke\nmorgen tussen negen en tien uur bij Anneke Weels in de deuropening tussen\nkeuken en kamer staat, heeft het verhaal van de dood van vader Teunis verteld.\nMaar Anneke luistert maar met een half oor, want ze heeft het diezelfde ochtend\nal van de toekomstige schoon\u00addochter van Marietje gehoord die op haar beurt\nelke ochtend tussen half zeven en zeven uur bij Anneke zit omdat ze dan thuis\nal de deur uit moet en bij Marietje nog niet binnen kan. Om kwart over zeven\ngaat ze samen met haar verloofde, de zoon van Marietje, naar de sigarenfabriek.\nAnnekes oren tuiten van de verhalen die ze vaak dubbel te horen krijgt – ze\nkrijgen bij die mijnen een goed pensioen, dat heeft ze wel begrepen – en hoewel\nze zelf graag en veel praat, houdt ze zich tegen de nieuwe buren op de vlakte,\nwant alles wordt doorverteld, en telkens denkt ze: was Ineke het vroegere\nbuurmeisje er maar, want daar kan ik echt mee praten. <\/p>\n\n\n\n

            Aanloop heeft Anneke genoeg, al is\nhet maar van de buur\u00adman van de andere kant, Adri de Laat die, voor hij naar de\nbegrafenis gaat in zijn bruine zondagse pak waarmee hij al uren aan de weg\nstaat, achterom komt om door Leo Weels zijn stropdas te laten strikken.<\/p>\n\n\n\n

            \u201cVeel te jong,\u201d zegt Adri. Zeg dat\nwel, Adri. Ja, net als jouw broer. Want toen zijn broer was overleden speelde\nzich hetzelfde af en werd er hetzelfde gezegd. De familie de Laat is de andere\nmeest opvallende familie van de Acht-Huizen. <\/p>\n\n\n\n

            \u201cEn dus kun je die beter aan ons\noverlaten,\u201d zeggen de Vrouwen van de Eerste Huizen, \u201cdan kunnen wij meteen de\nlink naar de brommer leggen, want die speelt niet alleen een grote rol in het\nverhaal van Adri de Laat maar voor iedereen aan de Lange Weg, eerst vooral voor\nde jongelui maar later ook voor de ouderen, het is h\u00e9t vervoermiddel voor het\ngewone volk in het begin van de jaren zestig van de twintigste eeuw.\u201d <\/p>\n\n\n\n

            Wie kan zich niet herinneren dat de\nfiets van Leo Weels terugkwam, met de lijnbus, en nu met een motortje erop ge\u00admonteerd\nzodat het een bromfiets was? Dat was lachen! <\/p>\n\n\n\n

            En hoewel we verteld hebben dat bij\nde familie Teunis dikke Hors een uitzondering was met zijn fiets, was het toch\nzo dat Hors ook een brommer heeft gehad, heel even. Maar geen brommer ter\nwereld kon zo langzaam rijden als Hors wilde, trager dan stapvoets. Dus lag hij\ndaar met zijn buik op dat ding, zijn voeten aan weerskanten over de grond\nschuivend, en vooral bezig met de motor niet af te laten slaan en niet om te\nvallen. Binnen een week zat hij weer op zijn fiets.<\/p>\n\n\n\n

            Als er een brommer een van de\ngangetjes, tunneltjes, van de Acht-Huizen in rijdt, is het geluid oorverdovend,\nje zit in een bombardement, het geluid kan niet weg, weerkaatst, botst tegen\nzichzelf op, je zit te trillen. Als Adri de Laat op zijn brommer thuiskomt hoor\nje hem \u201choho, hoho!\u201d roepen en met een klap tegen de poort tot stilstand komen.\nDe poorten staan in een punt op het gangetje, \u00e9\u00e9n voor het met betonnen\nschuttin\u00adgen afgezette binnenplaatsje aan de linkerkant en \u00e9\u00e9n voor dat aan de\nrechterkant.<\/p>\n\n\n\n

Vrouw de Laat is dan plotseling omringd door\nmotorgeronk en ze schrikt wakker met de stopmand op haar schoot, met haar\npiekhaar van onbestemde kleur, haar altijd bolle buik onder de vale\nblauwgebloemde schort en haar ondoorzichtige vleeskleu\u00adrige kousen. <\/p>\n\n\n\n

\u201cHij is thuis,\u201d zegt ze met een hoge hese stem. <\/p>\n\n\n\n

\u201cMisschien lijkt ze wel een beetje op mij,\u201d zegt Hanna\nKnietel tegen de twee andere Vrouwen van de Eerste Huizen. \u201cIk word soms ook helemaal\nversuft van het huishouden en ik ben dan blij dat ik vriendinnen als jullie heb\nom eens uit te praten. Je valt overdag in slaap boven de stopmand of de aard\u00adappelschil\u00adlenmand,\nomdat je de hele nacht met zo`n kind bezig bent geweest en je man maar lag te\nsnurken. En dan komt hij thuis, en het eerste dat hij vraagt is niet: hoe is\nhet met jou of hoe is het met het kind, maar: hoe is het met de jonge hondjes\nen is er nog iemand aan de deur geweest? En jij vraagt je af of je de bel wel hebt\ngehoord en hoopt maar dat iemand die zo`n adver\u00adtentie leest gewoon achterom\nkomt. Altijd heeft je man wel iets: als hij geen hondjes fokt dan heeft hij\nduiven of zijn het de voetbaluitslagen die hem meer interesseren dan zijn\ngezin. En als hij thuis is, en hij is vaak thuis want hij loopt ook regelma\u00adtig\nin de ziektewet, dan repareert hij geen dingen of helpt in het huishouden of\nwerkt in de hof – de nieuwe buurman heeft nog een stukje tuin met plantjes voor\nhem moeten aanleggen – nee, dan ligt hij aan de weg, letterlijk vaak, tegen de\nheg of in de sloot aan de overkant, en roept naar iedereen, vooral naar de\nmeiden, en als er een voorbijkomt met de fiets aan de hand, dan zegt hij \u2018zozo,\nlekke band?\u2019 maar redding is van hem niet te verwachten, dat ziet zo`n meisje\nin \u00e9\u00e9n oogopslag. Zijn ogen schieten heen en weer, hij gebaart als iemand die\nalles aan wil pakken, hij praat aan \u00e9\u00e9n stuk door, maar al dat bewegen, van die\nogen, die mond, die armen en benen, dient alleen voor dat bewegen zelf, wordt\nnergens nuttig voor gebruikt, nergens op overgebracht: een gesloten circuit van\nnutteloze, alleen voor zichzelf dienende energie. En als hij dan toch uit zijn\nslof schiet, gaat hij iets belachelijks doen op een belachelijke plaats:\nhoutjes voor de kachel hakken midden in de zomer en midden in de keuken, \u2018want\nhet kan al flink koud worden \u2018s avonds voor jou en het kind,\u2019 zegt hij terwijl\nde spaanders door de keuken vliegen, en jij denkt dan: hij bedoelt het goed.\u201d<\/p>\n\n\n\n

            Hanna Bosmans en de oudste dochter\nvan Meijer schieten in de lach maar kijken ook verbaasd naar Hanna Knietel, zo`n\nwoordenstroom, daar is over nagedacht. Die Hanna heeft goed naar Adri de Laat\ngekeken, of was dat niet eens nodig, zag ze al gauw de overeenkomsten met haar\neigen man en wist ze wat voor vlees ze in de kuip had?<\/p>\n\n\n\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cWeten jullie nog toen dat kind zoek was?\u201d zegt de oudste dochter van Meijer met haar zware stem, en natuurlijk weten ze dat nog maar ze willen het opnieuw horen, gewoon voor het plezier, en misschien zijn er toch dingen bij die ze vergeten zijn. Maar eerst willen ze het over het varken hebben, want dat is een fenomeen op zich. En ze weten ook waar ze uit zullen komen met hun verhalen, want ze zijn niet voor niks begonnen met te vertellen hoe Adri thuiskomt op zijn brommer. Het geeft allemaal niks, het is het verhaal van een lach en een traan, zoals alles in het leven, als je tenminste oog hebt voor die lach. Maar eerst het varken.

(Uit Aan de Lange Weg<\/a>, roman van Meurs A.M.,
ge\u00efllustreerd, hier graag bestellen via mijn Boekwinkeltje Wonderland, in nieuwstaat en zonder verzendkosten. U koopt rechtstreeks bij de schrijver die de kosten voor de uitgave zelf gefinancierd heeft. Zo u wilt gesigneerd. Hartelijk dank! )<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Illustratie Ufuk Kobas<\/a><\/em><\/figcaption><\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Nieuwe FB-pagina’s als Veldhoven zoals het was en Meerveldhoven zoals het was, Zeelst zoals het was en Oerle zoals het was zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen) Voorheen de Achthuizen Vrouw Teunis uit de Acht-Huizen vindt Anneke Weels maar een verwaand ding, met die toch al … Lees verder “Voorheen de Acht-Huizen (uit Aan de Lange Weg)”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-908","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/908","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=908"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/908\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1537,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/908\/revisions\/1537"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=908"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=908"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=908"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}