{"id":970,"date":"2020-08-28T16:36:47","date_gmt":"2020-08-28T16:36:47","guid":{"rendered":"http:\/\/meursam.nl\/?p=970"},"modified":"2022-02-19T13:25:50","modified_gmt":"2022-02-19T13:25:50","slug":"de-blijde-terugkeer-van-onze-indieganger","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/meursam.nl\/?p=970","title":{"rendered":"De blijde terugkeer van onze Indi\u00ebganger (uit Aan de lange weg)"},"content":{"rendered":"\n

(Nieuwe FB-pagina\u2019s als Veldhoven zoals het was<\/a> , Oerle zoals het was<\/a>, Meerveldhoven zoals het was <\/a>en Zeelst zoals het was<\/a> zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen) <\/p>\n\n\n\n

DE BLIJDE TERUGKEER VAN ONZE INDI\u00cbGANGER<\/a>\u00a0wordt door het boek\u00a0#Revolusi<\/a>\u00a0van\u00a0David Van Reybrouck<\/a>\u00a0geactualiseerd \u00e9n door het recent gepubliceerde meerjarige wetenschappelijk onderzoek.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Toen in 1951 De blijde terugkeer van onze Indi\u00ebganger
https:\/\/www.facebook.com\/media\/set?vanity=ton.meurs.7\u2026<\/a>
https:\/\/meursam.nl\/?p=970<\/a>
plaatsvond, was ik 7 jaar. Die gebeurtenis was de aanleiding voor dit gelijknamige verhaal.
Toen ik eind jaren Negentig dit verhaal begon te schrijven wisten we in ieder geval sinds eind 1969 (Hueting<\/em>) wat er destijds in Indonesi\u00eb was gebeurd.
Einde 1969 prikte ik op de schuine zoldering van mijn kamertje in Amsterdam een krantenartikel over Indonesi\u00eb met daarin de bekentenissen van de Indi\u00ebganger, de ex-militair dr J.E. Hueting.
In de roman\u00a0Mijn Liefde is Scharlakenrood<\/a>\u00a0<\/em>(2011), hoofdstuk\u00a01966 \u2013 1969 De Bewustwording van T<\/em>, beschrijf ik zo\u2019n sc\u00e8ne als volgt:
<Eindelijk heeft hij iets om op zijn schuine dakwand te prikken; talrijke feiten over Nederlandse oorlogsmisdaden in Indonesi\u00eb: hele kampongs uitgemoord, gevangenen vermoord (ga maar even pissen in de kali), martelen (draden van de veldtelefoon op testikels en dan draaien aan de slinger), het als cadeau verpakte hoofd van een vrijheidsstrijder als verjaardagspresentje voor de commandant, enzovoort, enzovoort. Naast het artikel over de oorlogsmisdaden van de Nederlanders hangt hij een artikel van een Tilburgse professor met kritiek op het huidige kapitalisme. Maak economie ondergeschikt aan de mens, niet andersom.>

Eind jaren Negentig bracht ik in mijn verbeelding de buren en dorpsgenoten weer bij elkaar in 1951 en verwerkte de belevenissen, daden en trauma\u2019s van meerdere Indi\u00ebgangers in de Jongen van Vlek.
<\/p>\n\n\n\n

De blijde terugkeer van onze Indi\u00ebganger<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het dansen is dan eindelijk begonnen. En allereerst\ndanst daar de schoenmaker met het houten been. <\/p>\n\n\n\n

     En het lijkt\nof het houten been zelfs nog wat voor hem uit danst. Niet zozeer om hemzelf\nvoor te blijven als wel om zijn chagrijnig wijf te vlug af te zijn dat hem elk\nogenblik kan komen halen. <\/p>\n\n\n\n

     De Vrouwen\nvan de Eerste Huizen zijn laat. Maar ze hebben ook al dagen in en rond het\nfeesthuis doorgebracht. Al dat sparregroen, die duizenden gekleurde lampjes,\nhet span\u00addoek en de leuzen, de heerlijke koude schotel met eieren en echte mayonaise\nen soepvlees – draadjesvlees, zeggen de kinderen – het is allemaal hun werk.<\/p>\n\n\n\n

     Ze staan nog\nmet hun twee\u00ebn over Hanna Knietel heen gebogen. Ze maken haar niet gewoon op,\nnee ze krijgt zowat een masker, en een pruik en een hoofddoek en kleren aan die\nhaar man niet kent. Want Hanna heeft zich in haar hoofd gehaald dat ze naar het\nfeest moet zonder dat Knietel, die daar al uren is, haar kan herkennen. En zo\ngaat ze proberen hem te verleiden, en als hij daar instinkt dan weet ze dat het\nwaar is wat ze over hem vertellen en zwaait er wat!<\/p>\n\n\n\n

     De\nmannen van de muziek, de harmonie, zaten al uren hun dorst te lessen. Ze zijn\nvan ver, vanuit de Kerkstraat waar hun thuishaven caf\u00e9 Van Keul is, op komen\nstappen in hun blauwe uniformen die op mariniersuniformen lijken. Maar deze\ngelijkenis vinden de stoere mariniers, waarvan we er ook een paar in het dorp\nhebben, helemaal niet leuk. \u201cH\u00e9, Piet, ook bij de harmonie, jongen?\u201d<\/p>\n\n\n\n

     Met\nkleine pasjes zijn de muzikanten, keurig in de maat, over de Lange Weg gekomen,\nkinderen voor en achter hen. <\/p>\n\n\n\n

     \u201cStil\neens,\u201d zeiden de mensen bij het feesthuis als er even geen auto voorbijkwam, \u201cik\nhoor de harmonie al.\u201d <\/p>\n\n\n\n

      Want al rijden er over de Lange Weg nog steeds\nkarren, waar je als kind onder kunt zitten en op de as meerijden, er komen ook\nal veel auto’s vanuit de stad richting Belgi\u00eb. In de bocht waar de schoenmaker\nen Anneke en Leo wonen gebeuren regelmatig ongelukken. Er zijn al mensen die\naan de aanleg van een snelweg van Eindhoven naar Antwerpen denken. <\/p>\n\n\n\n

     Maar\nnu komt de harmonie over de weg, voorop een mannetje dat op de maat jongleert\nmet een prachtige stok met aan de einden een zilveren bal. De kinderen\nmarcheren eromheen en zingen op de maat van de trommen: \u201cDaar heb je de Guld,\ndaar heb je de Guld, daar heb je goddomme de Guld.\u201d <\/p>\n\n\n\n

     De\npastoor, met voor de gelegenheid een paarse sjerp diago\u00adnaal over zijn borst,\nfietst ze op zijn hoge zwarte damesfiets voorbij en kijkt wat minder streng dan\nanders. Hij ziet de blote benen van de jongens en de meisjes. Ze dragen\nallemaal witte onderbroeken die ze ’s nachts aanhouden en die maar eenmaal per\nweek, zaterdags na het bad, ververst worden. Zo dadelijk zal hij aan zijn\nborrel en zijn sigaar zitten.<\/p>\n\n\n\n

     Maar\nhet feest wil niet op gang komen zolang de pastoor er is. Sommige jongelui\nworden wel wat vrijmoediger naarmate hij er langer is en zij wat meer hebben\ngedronken.<\/p>\n\n\n\n

     \u201cWaarom\nweigert u de vrouwen de communie, meneer pastoor, als ze geen hoed of hoofddoek\nop hebben?\u201d<\/p>\n\n\n\n

     \u201cWaarom\nis iets onkuisheid v\u00f3\u00f3r het huwelijk en erna niet meer?\u201d<\/p>\n\n\n\n

     Met\nde jongen van Vlek is iets eigenaardigs. Het ene moment zit hij te lachen – is\nhet om dit soort vragen, vindt hij die belache\u00adlijk, is hij die allang voorbij?\n– dan zit hij weer nors voor zich uit te staren. <\/p>\n\n\n\n

     Als\nde pastoor bij hem gaat zitten en vraagt hoe het met hem, het feestvarken is,\nkijkt hij hem alleen maar aan. Dat hij gerust eens mag komen praten, zegt de\npastoor, en biechten zou mis\u00adschien ook geen kwaad kunnen, probeert de pastoor\nluchtig te doen. Opeens steekt de jongen zijn tong uit. De pastoor schrikt en\nkrijgt een rooie kop. De jongen van Vlek staat op en klopt hem op zijn\nschouder. <\/p>\n\n\n\n

     \u201cHet\nis goed, hoor, Rinuske,\u201d zegt hij, \u201cik zie wel. Je rust zou verstoord zijn als\nik kwam biechten.\u201d Dan loopt hij weg. De pastoor is even later met een bleek\ngezicht en gefronste wenk\u00adbrauwen op zijn fiets gestapt.<\/p>\n\n\n\n

     \u201cDag,\nmeneer pastoor, hoe gaat het met u?\u201d zeiden de Vrou\u00adwen van de Eerste Huizen\ndie net aankwamen enthousiast. Ze hadden zich maar allemaal verkleed om Hanna\nKnietel niet uit de toon te doen vallen. Ze kwamen proestend binnen maar\nsloegen om toen de pastoor niet antwoordde en zij zijn gezicht zagen. Maar het\nduurde niet lang of ze waren de pastoor vergeten; dat die niet van al te grote\nuitbundigheid hield was bekend.<\/p>\n\n\n\n

     Het\ndansen is dan eindelijk begonnen en de meeste jongeman\u00adnen hebben alleen maar\noog voor de bloedmooie, weliswaar veertienjarige maar vroegrijpe Petra Donkers,\ndie, zo is de alge\u00admene gretig vastgestelde mening, zowat in haar blote kont\ndanst. Je ziet ze slikken en haastig drinken, de jongens, en dan opeens\nverdwijnen naar de wc of naar de bosjes – \u201ceven pissen\u201d – en met een blos op\nhun wangen terugkomen: \u201cWat is het hier heet!\u201d<\/p>\n\n\n\n

     Ook\nKnietel zit op een stoel tegen de muur naar Petra te kijken en het stoort hem\nals de vrouwen binnenkomen, luidruch\u00adtig, zogenaamd als jonge meiden. <\/p>\n\n\n\n

     \u201cH\u00e9,\nschatje,\u201d zegt Hanna Knietel, \u201czullen wij eens dansen? Wat ben jij een stevig\nstuk!\u201d En omdat ze een jonge meid wil spelen praat ze nog sneller dan anders en\nspuugt nog meer bij alle s\u2019en en t’s. Knietel, opgewonden door Petra en\nge\u00ebrgerd dat Hanna hem het zicht op haar ontneemt, pakt zijn vrouw met een hand\nbij de borst en met de andere in het kruis, trekt haar boven op zich en zoent\nhaar vol op haar mond. De rest van de avond maken ze ruzie, waarbij zij in\ntalloze variaties herhaalt dat hij de eerste de beste meid pakt, en hij dat hij\nhaar meteen herkende en het recht heeft zijn eigen vrouw te kussen. En zij\nweer: \u201cNoem je dat kussen?\u201d en dat gaat zo maar door.<\/p>\n\n\n\n

     Behalve\nPetra is het vooral de schoenmaker die opvalt. Hij heeft zelfs zijn houten been\nafgedaan, heeft ermee gezwaaid, heeft rondgehinkt waarbij hij het been als kruk\ngebruikte. Maar hij is ook al een paar keer gevallen en kon dan niet meer\novereind komen. En toen hebben degenen die hem steeds moesten oprapen hem\nverboden het nog af te doen, want ze hadden er genoeg van. Met zoiets blijf je\nniet lachen.<\/p>\n\n\n\n

     De\njongen van Vlek wendt zijn hoofd af als de schoenmaker bezig is. En wanneer die\nzijn been afdoet, wordt hij zelfs onrustig en staat er afschuw op zijn gezicht.\nIs hij daarginds soms bijgelovig geworden? Maar ook van Petra kijkt hij weg,\nhoewel dat uit verlegenheid kan zijn. En de sc\u00e8ne met de Knietels lijkt hem ook\nniet te bevallen.<\/p>\n\n\n\n

     Hij\ndrinkt te veel jenever in plaats van bier en eigenlijk wil hij whisky maar die\nis er niet en jenever is er ook niet al te veel. <\/p>\n\n\n\n

     \u201cWat\nmoet dat?\u201d zegt hij tegen Van Vulpen, die hulppolitie\u00adagent is en wiens voeten\nop tien voor twee staan en die met twee borrels tegelijk naar buiten gaat. Maar\ndie slijmerd heeft in het voorbijgaan fabrikant en ex-burgemeester Van Tuin\ntussen de coniferen in zijn tuin zien staan en hem over het weiland naar het\nfeest zien loeren, en gaat hem nu een borrel brengen.<\/p>\n\n\n\n

     Als\ner iemand voor het bier komt dan is het wel Walterke Smits. Hij heeft heel de\nmiddag moeten wachten, hij hield het niet meer uit en heeft in het winkeltje\nvan Piet van Doelen in de andere bocht van de Lange Weg al twee dikbuiken\nachterover geslagen. Walterke weet van zichzelf dat hij een groot vakschil\u00adder\nis en heeft voor het feest een smetteloos witte schildersoveral aangetrokken.<\/p>\n\n\n\n

     De\nmeisjes draaien rond die bruine kop van de jongen van Vlek. Wat ziet hij er\ngoed uit! Hoewel hij er in zijn soldatenpak nog stoerder uitzag. Maar om een of\nandere reden heeft hij dat na een paar uur verwisseld voor een antraciet broek\nen wit nylon overhemd. Ze vragen hem te dansen, kruipen tegen hem aan, maar hij\ngaat steeds meteen weer zitten en als ze op zijn knie kruipen, duwt hij ze weg.<\/p>\n\n\n\n

     Hij zit op\nde divan, zijn elleboog staat op zijn knie en hij ondersteunt zijn kin met zijn\nduim terwijl hij de rest van zijn vuist tegen zijn lippen drukt. Hij ziet in de\nkeuken Petra zich over het aanrecht rekken om op een van de schappen erboven\niets te pakken. Haar kont is volledig te zien, iets wat op een broekje lijkt is\nhelemaal in de naad getrokken. Terwijl ze, zich uitrekkend, met haar linkerhand\nhoog daarboven iets zoekt, krijgt ze blijkbaar jeuk aan haar aars, steekt de\nmiddelvinger van haar rechterhand erin en draait hem rond. Dat vindt ze lekker,\nwant ze schudt wellustig met haar billen. Ze kijkt niet om, weet dat hij loert.\n<\/p>\n\n\n\n

     Hij\nwendt zijn hoofd af, draait het in de houder van zijn duim en wijsvinger. Dan\nziet hij boven de divan het kleed uit Indi\u00eb hangen dat hij zijn moeder heeft\ngegeven, met de vrouwenfiguren met harkachtige armen tot op de grond. Hij is er\nmet zijn gezicht vlakbij en schrikt. Hij springt op en botst weglopend tegen de\nschoenmaker aan die omvalt maar die hij nog net kan opvangen. Vol afgrijzen zet\nhij hem schuin tegen de muur, als een opge\u00adklapte strandstoel. Hij holt het\nhuis uit.<\/p>\n\n\n\n

     Wij\nweten dat hij zich in hotel\/caf\u00e9 Den Os is gaan bezatten. Met alleen Marie, de\nbarjuffrouw, als gezelschap, want alle stamgasten zijn naar het feest: daar is\nhet drinken gratis.<\/p>\n\n\n\n

De jongen van Vlek zit dan sinds zijn behouden terugkeer\nuit Indi\u00eb de godganse dag bij hotel\/caf\u00e9 Den Os. In het begin hebben zijn\nverhalen nog iets van bravoure, hoewel hij ook lang stil kan vallen. De \u201cblauwen\u201d\nbelaagden hen van alle kanten en zij sloegen keihard terug. Okay. Maar dan is\ner dat merkwaardige verhaal dat ze munitie moesten sparen en geen bloed mochten\nlaten vloeien. Ze verdronken een gevangene in tien centimeter water. Tien\ncentimeter water? Ja, door hem met zijn gezicht in een slootje te duwen en dan\nop zijn hoofd te gaan staan. En er waren altijd gretige vrijwilligers om zo`n\nexecutie uit te voeren. Ja maar, Vlek, jongen! Pak er nog eentje, maar maak dat\nde kat wijs.<\/p>\n\n\n\n

     Als\nhij niet in Den Os zit, is hij in het Patersgat en staart naar de\nstekelbaarsjes in de sloten. Het is een moerassig natuurgebied met hoge\npopulieren waar je niet mag komen. De Heeskop in zijn manchesterpak en met zijn\nsnor en zijn jachtgeweer struint daar rond en springt opeens uit het riet als\nje aan het vrijen bent. Hij heeft de jongen dagenlang in de gaten gehouden,\nwant hij was ervan overtuigd dat die op een gegeven moment met een meisje zou\nkomen. Toen hij begon te denken dat de jongen gewoon van dat plekje hield en er\ntot rust wilde komen, zag hij hem een aantal flessen chloor in het water legen\nen hoorde hem zeggen: \u201cVoor\u00aduit, sterf nu maar. Over twintig jaar is dit er\ntoch allemaal niet meer.\u201d <\/p>\n\n\n\n

     Alle\nwaterleven is doodgegaan, ondanks dat de Gender werd afgedamd en men het gebied\nheeft laten overstromen.<\/p>\n\n\n\n

     Hij\nis gek, zeggen de mensen, vooral toen hij in Den Os het verhaal vertelde van\nhet gehalveerde meisje.<\/p>\n\n\n\n

     Ze\npikten wel eens meer meisjes op als ze op patrouille door een kampong liepen.\nZo`n kind weegt niks, je hangt het over je heen en laat het met je spelen. Met\nhaar enkels over elkaar hangt ze vast in je nek, jij hebt alles voor je wat je\nwilt hebben en bovendien je handen vrij voor je geweer. Een beter schild kun je\nniet hebben. En er is geen oponthoud, wat voor de sergeant het belangrijkst is.\nJe loopt met zijn allen gewoon door. En als je er genoeg van hebt gooi je haar\nin de bosjes of de kali, dood of levend naargelang je stemming.<\/p>\n\n\n\n

     Dit\nwas anders. Na een bocht ziet hij Van Daal voor zich lopen met de benen van een\nmeisje over zijn schouders. De knie\u00ebn liggen op de schouders en de tenen steken\nomhoog. Ze hangt andersom. Hij wil zeker haar tietjes zien. \u201cH\u00e9, Van Daal!\u201d<\/p>\n\n\n\n

     Als\ndie zich omdraait, zien ze dat hij alleen het onderstuk van een meisje om zijn\nnek heeft, het lichaam is doormidden gehakt. \u201cVan Daal, man!\u201d <\/p>\n\n\n\n

     Hij\ntilt het onderlichaam een stukje op en kijkt eronderdoor. Hij grijnst, zijn\ngezicht zit onder het bloed. Hij heeft niet alleen met zijn klewang het\nbovenlijf eraf geslagen maar haar ook een houw tussen de benen gegeven. Zo liep\nhij al die tijd met zijn gezicht in die grote wond. <\/p>\n\n\n\n

     \u201cIk\nheb het gat een beetje groter gemaakt,\u201d zegt de gek.<\/p>\n\n\n\n

     In\nhet begin hebben ze hem aangemoedigd, de jongen van Vlek, hem een pilsje\ngegeven bij hotel\/caf\u00e9 Den Os. Maar toen ging het nog over pret maken met lekkere\nbruine meisjes of over het te grazen nemen van zo`n blauwe die hen beschoten\nhad. Nu zeggen ze steeds vaker \u201chou je kop, jongen, wij moeten die vuiligheid\nhier niet horen\u201d en ze vragen zijn vrienden hem naar huis te brengen. En die\nhebben daar eerst nog bij gelachen, want als je hem losliet liep hij diep\nvoorovergebogen steeds rondjes en kwam vaak in de heggen terecht. Dat kwam\nvolgens hen omdat hij niet gewoon bier dronk maar ook jenever, en dat dronk uit\ngrote glazen en daarbij \u201cwhisky!\u201d riep – waar had hij dat vandaan? – nadat hij\ndie ene fles whisky, die daar sinds de oorlog ruim vijf jaar had gestaan,\nsoldaat had gemaakt. Waar vind je hier nou whisky? Dat is toch geen drank voor\nons soort mensen. Dat is weer zo`n mode zeker die de geallieerden hebben\nmeegebracht en die in soldatenkringen is blijven hangen. Of zou het door de\ncowboyfilms komen die ze in de City<\/em>\nin de stad draaien?<\/p>\n\n\n\n

     De\nVrouwen van de Eerste Huizen geloven niks van de verhalen. <\/p>\n\n\n\n

     \u201cDie\njongens hebben daar een paar jaar vakantie gehouden,\u201d zegt de lacherige lange\nHanna Bosmans. \u201cMoet je die bruine koppen maar eens zien.\u201d<\/p>\n\n\n\n

     \u201cDie\nhebben geen vijand gezien,\u201d zegt de oudste dochter van Meijer met haar zware\ntrage stem.<\/p>\n\n\n\n

     \u201cPeetje\npret maken met pruine meisjes,\u201d spuugt Hanna Knietel.<\/p>\n\n\n\n

     Hij\nmag geen verhalen meer vertellen bij hotel\/caf\u00e9 Den Os. Maar soms barst hij\ntoch los.<\/p>\n\n\n\n

     \u201cToch\nwas hij de kleinste moordenaar van ons allemaal,\u201d snikt de jongen van Vlek. \u201cWant\n’s nachts is hij eerst begonnen te snikken, dan te brullen, en is zo de\nduisternis in gelopen. Tot hij, gelukkig voor hem, struikelde en door ons werd\nteruggehaald voor de vijand hem te pakken had. Hij was alweer op de boot of in\nhet vliegtuig of misschien zelfs weer thuis toen bij ons het echte moorden\nbegon, hele kampongs tot en met de baby’s en de huisdieren. Och, dat kan ik\njullie allemaal niet vertellen,\u201d zegt de jongen van Vlek.<\/p>\n\n\n\n

Hulppolitieagent Van Vulpen is nog het meest driftig\nover de verhalen van de jongen. Hij vindt dat het gezag, en met name het ge\u00fcniformeerde\ngezag, door de verhalen wordt ondermijnd. Hij heeft immers zelf ook nog zijn\nuniform van hulppolitieagent in de kast hangen. <\/p>\n\n\n\n

     Hij\ndoet het uniform aan en loopt net zolang met zijn tien-voor-twee-pasjes van de\neen naar de ander tot hij ex-burgemees\u00adter en fabrikant Van Tuin, gemeentesecretaris\nVan de Reyden en de weleerwaarde heer pastoor Van Olen voor noodberaad bij\nelkaar heeft. Afgesproken wordt bij Van Tuin.<\/p>\n\n\n\n

     Maar\nVan Tuin ontvangt ze niet in zijn villa zoals iedereen had gehoopt maar in het\nkantoortje van zijn fabriek achter de villa. En de twee notabelen, de pastoor\nen de gemeentesecretaris, wijten dat aan Van Vulpen met zijn malle uniform. Hij\nis immers niet een van hen, maar hij is nou eenmaal de initiatiefnemer en het\nraakpunt met het gewone volk.<\/p>\n\n\n\n

     Ze\nhebben er duidelijk niet zo`n zin in, de notabelen, ze zouden het liever doodzwijgen.\nAls hulppolitieagent Van Vulpen over de vergiftiging van het Patersgat begint,\nzegt ex-burge\u00admeester en fabrikant Van Tuin zelfs dat de jongen eigenlijk aan\nde toekomst heeft meegewerkt.<\/p>\n\n\n\n

     De\nhoge heren komen al vlug tot de conclusie dat de jongen van Vlek werk moet\nhebben en een meisje. Dan zal het gauw allemaal vergeten zijn.<\/p>\n\n\n\n

     Ze heffen de bijeenkomst op, hulppolitieagent Van Vulpen gaat naar huis en de heren gaan alsnog de villa binnen.<\/p>\n\n\n\n

(Lees ook het vervolg op De blijde terugkeer van onze Indi\u00ebganger, Op caf\u00e9 \u00e9\u00e9n: <\/a>De gehandicapte Teun van Leer is woedend op de jongen van Vlek, de Indi\u00ebganger die een einde aan zijn leven heeft gemaakt)<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

En het lijkt of het houten been zelfs nog wat voor hem uit danst. Niet zozeer om hemzelf voor te blijven als wel om zijn chagrijnig wijf te vlug af te zijn dat hem elk ogenblik kan komen halen.<\/em> (illustratie Ufuk Kobas<\/a>, pag.84)<\/p>\n\n\n\n


(uit Aan de Lange Weg<\/a>, roman van Meurs A.M., ge\u00efllustreerd, hier graag bestellen via mijn Boekwinkeltje Wonderland, in nieuwstaat en zonder verzendkosten. U koopt rechtstreeks bij de schrijver die de kosten voor de uitgave zelf gefinancierd heeft. Zo u wilt gesigneerd. Hartelijk dank!) <\/p>\n\n\n\n


<\/p>\n\n\n\n

\"\"
(illustraties <\/em>Ufuk Kobas<\/a>)<\/em>


<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Voor- en achterzijde kaft Aan de lange Weg 3e druk 2009,
ge\u00efllustreerd door @UfukKobas.
Uitgeverij De Graal is opgeven.<\/figcaption><\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Nieuwe FB-pagina\u2019s als Veldhoven zoals het was , Oerle zoals het was, Meerveldhoven zoals het was en Zeelst zoals het was zijn voor mij aanleiding om fragmenten uit Aan de Lange Weg weer naarvoren te halen) DE BLIJDE TERUGKEER VAN ONZE INDI\u00cbGANGER\u00a0wordt door het boek\u00a0#Revolusi\u00a0van\u00a0David Van Reybrouck\u00a0geactualiseerd \u00e9n door het recent gepubliceerde meerjarige wetenschappelijk onderzoek. Toen in 1951 De blijde terugkeer … Lees verder “De blijde terugkeer van onze Indi\u00ebganger (uit Aan de lange weg)”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-970","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/970","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=970"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/970\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1664,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/970\/revisions\/1664"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=970"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=970"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/meursam.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=970"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}